Hoe gaat het met Mowgli

Op een koude winteravond in december 2015 kwam de twee jaar oude, verlamde Mowgli bij ons. Ergens in Roemenië is hij op straat gevonden, nadat hij was aangereden. De eerste paar dagen bij Dierenthuis hield Mowgli zich schuil in de tuin. Hij wilde niks van ons weten. Zijn ervaringen met mensen waren waarschijnlijk niet al te best … Gelukkig had hij gauw door dat hij van ons niets te vrezen had. Zijn vertrouwen groeide met de dag, en in een heel rap tempo! Voor vreemde mensen, en dan vooral mannen, bleef Mowgli echter op zijn hoede. En zij moesten ook oppassen voor hem. Mowgli mag dan invalide zijn, met zijn tandjes is niets mis. Maar wanneer hij je kent, wil hij het liefst de hele dag dicht bij je zijn om gezellig samen te kroelen. Tegenwoordig is Mowgli niet meer zo kritisch, hij accepteert nieuwe knuffelmensen veel sneller dan voorheen. Het wolfje in schaapskleren is stiekem een lammetje. Nu we met de invaliden op het terrein rondom de vijver wandelen, is duidelijk geworden dat ons zwarte schaap eigenlijk een waterratje eerste klas is. Samen met je vriendjes het veld besnuffelen is hartstikke leuk, maar het verfrissende water bleek onweerstaanbaar voor Mowgli. En aangezien z’n kameraden het niet aandurfden hem te vergezellen, besloot hij als een echte Columbus dan maar in z’n uppie het avontuur aan te gaan. Onze stoere, dappere pionier.

 

Volgende

Foto's bezoekdag 26 augustus 2017

Vorige

Tijd voor weer een bedankje !

Reageren is niet mogelijk