3 musketiers

3 Musketiers

ZONDER ELKAAR KUNNEN ZE NIET. We noemden ze de drie Musketiers, Lotta, Rahja en Mischa. Drie doodsbange kruising Keeshondjes uit een klein armlastig asiel net over onze oostgrens. Gered door Sasja en Erik, die net aan deze kant, in Enschede wonen. Met meerderen in beslag genomen bij een bejaarde broodfokker die nadat zijn vrouw overleden was, niet meer deed dan ze voeren. De pups hadden in hun vroege jeugd daarom geen socialisatie gekend, geen ervaringen opgedaan en daardoor een hele zware vorm van kennelsyndroom ontwikkeld. Belangrijkste symptoom: Bang voor alles, maar vooral voor mensen. De anderen konden nog genoeg bijleren en werden geplaatst. Deze drie zaten al maanden in het asiel zonder dat ze enige vooruitgang maakten.Elk geluid, elk mens deed ze wegkruipen in het donkerste hoekje. Bij de minste toenadering schoten ze in een verstarring zelfs te bang om te bijten. Erik zat drie dagen op de grond in de koude, lawaaige, betonnen kenneltjes. Met kleine stukjes Hollandse kaas probeerde hij de diertjes te bereiken. Niet alleen liefde, ook vertrouwen gaat door de maag. Herstel, zodat ook zij geadopteerd kunnen worden zal er nooit zijn, maar om ze iets beter in hun velletje te laten zitten, had hij het er graag voor over. Eentje ontdooide iets…. Die kaas was ook wel heel erg lekker. Onze beide Tukkers begonnen, op internet, een grootscheepse zoektocht naar een andere, betere, plek. Ergens waar de drie rustig zouden kunnen doorleven. Veel reacties waaronder…. De Gouden Tip: BEL DIERENTHUIS! Op een prachtige zonnige dag gingen ze, alledrie samen en met dekens afgedekt, de auto in op weg naar… een Toekomst. Na de nodige medische behandelingen kregen ze een rustig warm hoekje in een kleine bijkeuken, waar ze met zijn drieen bij konden komen van de vermoeienissen. Met de andere honden konden ze, door de op een kier staande deur, voorzichtig kennis maken. Diezelfde avond voltrok zich al een klein wondertje Lotta zat rechtop en was best nieuwsgierig naar wat een camera eigenlijk is. Knip en er was een foto! Rahja? Ze stond! Terwijl we haar niet anders kenden dan als een trillend balletje weggedoken in een hoekje. Mischa volgde wat later. Eindelijk rust. Eindelijk jezelf mogen zijn…Want hoewel bang voor mensen, waren ze dat niet voor onze roedel. Ze bloeiden op, kregen wat zelfvertrouwen en maakten vrienden onder de andere viervoeters. Het waren andere hondjes geworden. Daarom kregen ze ook andere namen. Naar hun redders heten ze nu Sasja, Schone en Wille. Een echte foto sessie zit er niet in, want vreemde mensen blijven eng. Daarom wordt het moeilijk adoptanten plaatjes te sturen. Om die reden en omdat ze onafscheidelijk blijven, kunt u ze gedrieën adopteren voor de prijs van een!

Volgende

Aapje

Vorige

Appolonia

Reageren is niet mogelijk