Ami

In 2005 komt een visser uit het Spaanse Rota op een dag thuis met een cadeautje voor zijn zoon: pup Ami! Een klein ondeugend rond bolletje wol, zo aandoenlijk! Maar toen kleine Ami een grote jongen werd, was hij niet meer welkom in huis. Hij werd verbannen naar de ruimte in de haven waar de vissers hun netten etc opbergen. Daar moest hij wonen, moederziel alleen, dag in, dag uit. Geen contact met soortgenoten, nauwelijks contact met mensen. Geen warm mandje, geen aai over z’n bol. Af en toe liet iemand de deur van het hok open en kon Ami even naar buiten. Het lokale asiel, Protectora de Animales Siempre Contigo, stuitte bij toeval op de benarde situatie van Ami. Siempre Contigo heeft de arme hond uit z’n vissershutje bevrijd, en heeft de eigenaar op de hoogte gesteld. Die heeft nooit meer iets van zich laten horen. Ami was erg mager toen hij in het asiel kwam, en duidelijk verwaarloosd. Lichamelijk is hij enorm opgeknapt door de goede zorgen van Siempre Contigo. Uit de laatste bloedtest bleek dat Ami leishmaniosis heeft. Een aandoening die niet te genezen is, maar met medicatie goed te behandelen valt. In de drie jaar dat Ami in het asiel verbleef heeft niemand interesse getoond in de hond. Hoe triest. En nu hij ziek blijkt te zijn, is de kans op een eigen baasje voor Ami even groot als het vinden van een speld in een hooiberg. Ami is een lief en vrolijk dier. Een hond met zo’n vreugdeloos verleden verdient toch zeker een mooie oude dag, vinden de medewerkers van het asiel. Namens Siempre Contigo vraagt Begoña of Ami bij Dierenthuis misschien van zijn pensioen mag genieten. Ja natuurlijk mag dat! Van harte welkom vriendje, bienvenido querido Ami!

Volgende

Anita

Vorige

Alma

Reageren is niet mogelijk