Bobo

Een nog net geen twee jaar oud kooikerhondje x pinchertje. Eigenlijk maar een klein diertje dus. Hij blijkt kennelsyndroom te hebben en is, daarom, een angstbijtertje. Naar vreemden maar, op gezette tijden, ook naar de eigen mensen. Hij werd, zo bleek toen zijn paspoort later werd ontvangen, al gekocht toen ie nog maar 6 weken oud was. Dat is eigenlijk 2 a 3 weken te jong.
Men heeft cursussen gevolgd met het hondje, er werd via gedragstherapie aan zijn probleem gewerkt en hij is inmiddels gecastreerd. De baasjes hebben dus wel degelijk veel tijd, geld en aandacht aan dit manneke besteed, daar ligt het echt niet aan. De frustratie en het verdriet zijn dan ook groot. Geen enkel asiel wil hem, met deze achtergrond, nog hebben. Men is ten einde raad en biedt, dit ook in overleg met de gedragstherapeute, hun kleine Bono aan voor euthanasie bij……Dierenkliniek Makatsi in Nieuw Amsterdam. Dat is de praktijk van onze Shirley. Zij meent dat het euthanaseren van het jonge en fysiek gewoon gezonde hondje misschien nog voorkomen kan worden. Ze raadt de eigenaren aan om voor hun psychiatrisch patientje, want zo mogen we het ventje wel aanmerken, een aanvraag te doen bij Dierenthuis en ze heeft er geen bezwaar tegen wanneer haar naam daarbij genoemd wordt. Wanneer Shirley meent dat een dier bij Dierenthuis opgenomen zou moeten worden, dan luisteren wij naar haar. Jet, onze andere DA, heeft Bobo zoals hij nu door het leven gaat, op haar eerstvolgende werkwoensdag, vanuit Drente naar ons in de polder verhuisd.
Bij ons is ie in recordtempo aan het inburgeren. Weer een dier wat nu nog een leuk leven voor zich heeft en heel letterlijk, op het allerlaatst, werd gered is van die onnodige allerlaatste injectie……

Volgende

Bolt

Vorige

Bobby

Reageren is niet mogelijk