Deer

Ook als té lieve hond kun je niet passen als huishond en daar dood- en doodongelukkig zijn. Wanneer je dan baasjes hebt die dat onderkennen, dan kan het toch nog goed komen. Dit is in twee regels de voorgeschiedenis van Deer. Ze leefde in Roemenië met andere honden op een groot veld. Zomer en winter, zonder beschutting kreeg ze er meerdere nestjes. Totdat ze werd gered door een organisatie die haar naar Nederland bracht. Lief naar alles en iedereen, mensen zowel als andere honden. Dat biedt veel perspectief zou je zeggen. Na anderhalf jaar adoptie werd ze toch teruggebracht. Ze is ongelukkig, diep ongelukkig, als huishond. Ze wil wel en doet enorm haar best, waardoor de boog altijd gespannen staat.  Dat is geen leven. Zelfs een mug op haar vacht of het geluid van de TV….. normale alledaagse dingen dus, het komt bij haar aan als een kanonschot en het wordt haar allemaal teveel. Daarnaast heeft ze vloerangst en kan daarom niet gewoon door het hele huis lopen. De mensen van de Stichting Hond in Nood onderkennen haar probleem en doen een aanvraag bij Dierenthuis.  Ze mag komen. Zand, gras en water. Leuke honden om mee te spelen, geen gladde vloeren. Rust en ruimte. Deer kan zichzelf weer zijn.

Volgende

Dena

Vorige

Cuca

Reageren is niet mogelijk