Jacques

We hebben er een inmiddels flink wat, maar wanneer je ze regelmatig ziet dan houd je ze best wel uit elkaar: We bedoelen onze Jack Russelltjes… 100% of in mixvorm. Er is er maar eentje die Jack heet. De rest kreeg, bij binnenkomst, van ons een andere naam. Onlangs kwam er al weer eentje bij. Van Doris uit Oostende zij is de drijvende kracht achter het asiel Blauwe Kruis van de Kust. Omdat het dus een kleine Belg is hebben we h?m maar Jacques genoemd. De reden dat hij al lang, heel lang, in het asiel zat, tja niet erg flexibiel in zijn koppie. Hij werd door de beheerster van het asiel dan ook omschreven als ?een beetje een autist?. Meestal rustig -in elk geval voor een Jack Russell- zolang er geen vreemde prikkels zijn, maar wanneer er iets gebeurde wat afweek van het dagelijkse leefritme, dan kon ie in eens door het lint gaan. Een hondje dus waarvan de kansen op een warm mandje met een goed gevuld etensbakje bij ??n -of meerdere- mensen waar hij zich helemaal op zijn gemakje zou voelen, eigenlijk wel waren verkeken. Ondanks dat te jong en zeker veel te gezond om dan maar even simpel een einde aan zijn leventje te maken. Nee, dat was geen optie. Levenslang in een asiel wonen eigenlijk ook niet. Daarom kwam ie naar Dierenthuis, want met katten heeft ie geen probleem en soortgenootjes vindt ie ronduit leuk. Hier heeft ie het goed naar zijn zin. Andere hondjes genoeg om mee te spelen, fijne plekjes om te slapen en voer van topkwaliteit. Daarnaast de drie R’s van Dierenthuis: Rust, Ruimte, Regelmaat. Daar vaart eigenlijk elk dier vaart wel bij. Jacques dus ook.

Volgende

Jane

Vorige

Isar

Reageren is niet mogelijk