Jozef

Eens was ik een vrolijk en gezond hondje. Nu twee jaar later ben ik mindervalide en heb ik een hersenbeschadiging. Ze hebben mij geschopt, geslagen en door de lucht gegooid. Door dit huiselijke geweld loop ik moeilijk en heb ik enorme last van angstaanvallen, zo erg dat ik mijn ontlasting laat lopen. Dit was de druppel die ervoor zorgde dat ik in het asiel in Amstelveen terecht kwam, waar ik liefdevol ben opgevangen. Het asiel heeft mij voor onderzoek naar de Universiteitskliniek in Utrecht gebracht. De uitslag was: therapie – geen, prognose – ongunstig. Anderhalf jaar oud en al opgegeven. Niemand wil mij meer hebben. Na acht maanden asielverblijf zag ik het niet meer zitten. Gelukkig hebben mijn verzorgers direct contact opgenomen met Dierenthuis. En zo kon ik nog voor de kerst verhuizen. Ik voel me hier gelukkig, ik mag hier zijn zoals ik ben. Ondanks alles hou ik nog steeds van mensen. Dankjewel asiel Amstelveen, dankjewel donateurs van Dierenthuis.

Volgende

Jumbo

Vorige

Jopie

Reageren is niet mogelijk