Lonny

Lieve Lonny. Ze is wel heel speciaal. Ze komt uit een hondenhel waar ze zat met ruim 40 anderen. Grote gele oormerken. Twee keer per week een klein beetje eten en drinken. Roestige tralies voor de ramen en kale betonnen vloeren. Vechtpartijen onderling, tot de dood en kannibalisme er op volgden. Dat was hun “leven”. Ze werden gered en bijna allemaal, met heel veel liefde en zorg, in Duitsland, herplaatst. Voor haar en nog een ander hondje zat dat er niet in, ze waren te getraumatiseerd. Via een klein asiel net over de grens mocht ze naar Dierenthuis. Na een paar dagen zagen we al enige voorzichtige verbetering in haar gedrag. We waren blij, in eerste instantie voor haar. Toen ze twee weekjes bij ons was zagen we in ene ook bloed bij haar plasje. Dierenarts Shirley heeft haar onder narcose gebracht voor onderzoek. Was er bij de castratie een stukje van de baarmoeder achtergebleven of heeft ze last van een vervelende bacterie die voor flinke problemen zorgt. We wachtten met spanning de uitslag van het onderzoek af. Die kwam en het was nog erger dan we dachten en zeker veel slechter dan we hoopten. Lonny heeft een besmettelijke venerische tumor (condyloom) bij haar blaas. Wat een enorme domper en dat terwijl het leek dat ze een hele goede start bij Dierenthuis gemaakt had. We zijn met diverse specialisten in overleg gegaan. Chemotherapie wordt een gesleep met een doodsbang hondje. Dat kunnen we haar eigenlijk ook niet aan doen. Wat zijn de andere opties? Het ziet er niet goed uit, maar we laten haar niet in de steek en vechten, in elk geval voorlopig, door voor haar. Wanneer het blijkt dat we haar echt niet meer te bieden hebben dan zullen we, in haar belang, stoppen. Eerder niet, maar ook niet later. Zo lang ze er nog is verdient ze in elk geval de aller- allerbeste zorg.

Volgende

Lucky

Vorige

Lola

Reageren is niet mogelijk