Meneer Janssen

Meneer Janssen woont alleen. Hij voert, al vier jaar, dagelijks een zwerfkatertje. Hij heeft het vertrouwen van het, eerst o zo schuwe, diertje langzaam toch voor een flink deel gewonnen. Het durft sinds enige tijd al in de keuken te komen om zijn dagelijkse maaltijd op te peuzelen. Meneer ziet het dan ook echt als zijn eigen katje. Een opgebloeide relatie tussen een ouder mens en een eenzaam dier. Symbiose, samenleven. Het kent vele vormen en heeft altijd weer iets ontroerends. Alleen, in dit geval, weet de menselijke helft van het tweetal dat de vriendschap niet zo lang meer zal kunnen duren. Meneer Janssen is namelijk erg ziek en zijn leven is de laatste fase ingegaan. Zijn dochter komt regelmatig bij haar vader op bezoek en zij neemt het voeren van het katje over wanneer haar vader dat niet meer zelf kan. Het diertje oppakken en mee naar binnen nemen, om er een echte huiskat van te maken, kan zij echter niet. Al laat deze kleine zwerver zich ook door haar al wel aaien en komt hij maar wat graag zijn maaltje halen. Maar dat alles dan alleen buiten, zodat hij weet dat hij vluchten kan. De dochter beloofde haar vader op zijn sterfbed dat zij er voor zal zorgen dat het katje ge-euthanaseerd zou worden. Omdat niemand anders het langdurig zal kunnen of willen bijvoeren en dat de enige manier is om het een naar einde te besparen. Het diertje is volledig afhankelijk geworden van mensen Zelfs zo kort voor zijn dood dacht meneer Janssen nog aan zijn kleine behaarde vriendje en wist geen andere oplossing dan deze. De dochter weet hoe belangrijk het diertje voor haar vader was en ze komt, na zijn dood nog weken lang elke dag bij het huis om de kleine vent te voeren. Het katje komt dan meteen aanrennen wanneer hij haar de deur hoort open doen. Hij laat zich echter door haar nog steeds niet oppakken. Dan is ook alles met betrekking tot de woning afgehandeld. Nu moet ze toch de knoop doorhakken en haar belofte inlossen. Ze belt diverse dierenartsen en legt de situatie uit. Niemand wil komen om de euthanasie uit te voeren. Ook de Dierenambulance wil het diertje niet ophalen. Het advies van al deze professionals is: Gewoon niet meer voeren dan gaat het vanzelf weg. De dochter is met stomheid geslagen. Een dergelijk advies van hen die zich het lot van dieren zouden moeten aantrekken, zelfs daarvoor doorgeleerd hebben en wiens werk het is. Ze besluit ook Dierenthuis om raad te vragen. Wij lezen haar mail en zijn eveneens verbijsterd. Zij die zouden moeten weten dat het door het menselijk ras zelf gekomen is dat dit soort dieren zo afhankelijk geworden is, laat, wanneer het echt nodig is, het dier letterlijk in de kou staan. Zelfs iemand met maar een beetje liefde voor dieren zal hier een heel naar gevoel van krijgen. Wij begrijpen de dochter maar al te goed en ook dat haar vaders euthanasie vraag voor het diertje, er een was uit gebrek aan een betere oplossing. Die willen wij graag bieden en we komen tot een overeenkomst. De dochter heeft het katje toch weten te vangen. Had hij buiten moeten blijven dan was een gruwelijke dood welhaast zeker zijn lot geweest. Nu woont hij bij ons. Hij wordt vernoemd naar de man die hem het vertrouwen in de mens weer terug gaf en heet voortaan dus Meneer Janssen. Foto: Saskia Blok

Volgende

Miky

Vorige

Medo

Reageren is niet mogelijk