Moussie

Lieve Moussie. Klein en zo kwetsbaar als ze bij ons binnen komt. Haar kleine lijfje trilt onophoudelijk.  Cerebellaire hypoplasie en een onvolgroeide onderkaak maken alles extra moeilijk voor haar. Een triest en angstig wezentje. Bang voor alles in haar omgeving. Geluiden, bewegingen, geuren, mensenhanden. Alles wordt door haar als een bedreiging ervaren. Wat hebben we met je te doen. Je zou moeten spelen en van het leven moeten genieten maar daar is dan nog geen sprake van. Boos op alles en iedereen. Een boosheid die voortkomt uit de ellende die je tot dan toe ten deel viel.

Moussie gaat wonen in de logeerkamer voor de vrijwilligers. Een kleinere ruimte die haar hopelijk de veiligheid zal bieden die ze zo schreeuwend hard nodig heeft. In eerste instantie verstopt ze zich zodra ze maar vermoedt dat er mensen in de buurt zijn. Maar langzaam maar zeker zien we het wonder gebeuren. Moussie begint te begrijpen dat mensen niet eng zijn. Ze gaat ons vertrouwen. Gelukkig maar. Ze is zo ziek dat ze lang met de hand gevoerd moet worden. Moussie redt het. Inmiddels is ze een volwassen poesje dat speelt, het logeerbed maar wat graag deelt met de vrijwilliger die er blijft slapen, graag wordt geaaid en kan genieten als de beste.

Een uniek dier. Een bijzonder poesje. De lieveling van velen.

Iemand maakte voor haar haar eigen  look-a-like. Een gebreide Moussie van formaat. En onze Moussie  kruipt daar maar wat graag tegen aan. Wat een heerlijk plekje om te slapen.

 

Volgende

Nalientje

Vorige

Mojo

Reageren is niet mogelijk