Otto

Dit is Otto. Kijk eerst eens even goed naar hem. Naar zijn snuitje, zijn
oogjes……. Gedaan? Dank u wel. Dan komt nu zijn verhaal. Nog net geen half jaar oud werd hij vanuit Alexandrië naar de ESMA shelter in Caïro gebracht. Onderzoek wees uit dat men geprobeerd had hem te
vergiftigen en toen dat niet lukte ‘de keus’ op doodslaan was gevallen…. Zijn kopje had het daarbij het meeste moeten ontgelden. Ondanks dat alles leefde hij nog. Een klein wonder op zich. Hij had echter geen controle meer over zijn lijfje. Staan houdt hij maar even vol en moet dan door mensenhanden ondersteund worden. Zo niet dan landt eerst zijn neusje op de grond terwijl zijn voorpootjes gespreid gaan en zijn achterpootjes gewoon daar vallen waar ze terecht komen. De meeste tijd ligt hij daarna op zijn dekentje, speelt met zijn speeltjes en eet altijd netjes zijn bordje leeg.
Hij is en dat mag eigenlijk wel een groot wonder heten, heel blij met de
menselijke aandacht die zijn verzorgers hem geven. Een zwaar gehandicapt hondje wat er alles aan doet om, op zijn eigen manier, aan iedereen om hem heen duidelijk te maken dat zijn leventje, hoe beperkt ook, hem wel degelijk gelukkig maakt.
Maar ja Egypte…..Daar is geen fysiotherapie, daar zijn geen nieuwe
medicijnen, daar is deze opvang het hoogst haalbare. Het verhaal over de redding van Esther ligt deze mensen die nu, zo goed en zo kwaad als het gaat, voor kleine Otto zorgen nog vers in het geheugen. Een van hen, Judith Weber, trekt de stoute schoenen aan en vraagt of er bij Dierenthuis ook voor Otto heel misschien een plekje is. We zien de filmpjes en hoewel dit diertje nog minder ‘kan’ dan Bobje en Esther, vallen ook wij voor zijn levenslust en zeggen we: Ja, Otto is welkom. Waarbij we natuurlijk van ganser harte hopen dat u ons ook nu weer zult helpen om voor deze kleine vent er alles uit te halen wat maar enigszins mogelijk is, want ook –of misschien juist- hij is dat dubbel en dwars waard.

Volgende

Paco

Vorige

Onno

Reageren is niet mogelijk