Peppers

Hete pepers. Die `bijten`en dat deed deze Peppers ook. Het is een hond met een lange voorgeschiedenis. Als Pepper (zonder s) zat al een jaar in dierentehuis Den Bosch. Leek een leuk dier en werd dus wel steeds geplaatst. Vijf keer maar liefst. Hij beet…. en niet zo`n beetje. Vier keer kwam hij al na een week weer retour. De laatste baasjes waren geen opgevers. Zij probeerden het anderhalf jaar, maar toen waren ook zij, ondanks dat het wel wat beter ging, echt helemaal op. Hun leven werd beheerst door de zorg voor hun hond. Peppers is een hond met twee gezichten. Enerzijds een lieverd die goed luistert en waar je niets aan merkt. Kom echter niet in de buurt van zijn voedsel of dichterbij wanneer hij eet, want dan bijt ie….. Door! Hij beet, schijnbaar zonder aanleiding, een kat, andere honden en zelfs een voorbijganger. Deze laatste baasjes moesten steeds op hun hoede zijn wanneer ze met Peppers ergens naartoe gingen. Niet dat hij dan echt een aanvallende vechtersbaas was, dat gaat ook te ver, maar hij ging het ook niet uit de weg. Het is daarom geen valse hond, maar wel eentje met hele duidelijke sympathieen en antipathieen. Mensen zijn daarbij meestal minder leuk dan andere honden, waarbij teefjes dan weer zijn voorkeur hebben boven reuen. Peppers is daarmee naar mensen toe, (te) onbetrouwbaar. Zint iets hem niet, of is ie bang iets te moeten afstaan, dan gromde ie niet, maar schoot in ene naar voren om te bijten. Wat doe je dan? Je traint heel lang door en bent blij met elke kleine vooruitgang. Je ziet ook waar de grenzen liggen. Gelukkig doet ie alles voor brokken. Op die manier was ie goed te trainen en ging ie kunstjes doen voor zijn eerste brokjes, waarna hij dan later rustig de rest in zijn bak kreeg en kon opeten. Zo werd het ook mogelijk om hem, zolang je er tussen bleef staan, in een ruimte met andere honden te laten eten. Dat was niet makkelijk, want Peppers is wel een hele slimme hond. Hij had ook geleerd dat hij in zijn bench veilig was. Alles wat hij stal ? en dat was nogal wat ? nam hij mee daarnaartoe, wetend dat niemand, ook de baas niet, het daar af zou pakken. Dat het soms voor hem hele foute dingen zijn, zoals een groot stuk chocolade of iets anders giftigs, doet er dan niet toe. Lokken met brokjes was dan zelfs geen optie, want hij rende meteen terug naar zijn bench en een hond is dan echt sneller dan een mens. Dat was nog niet alles. Peppers had ook een flinke verlatingsangst. Zijn laatste baasjes hebben daarom weken met hem thuis gezeten en stapje voor stapje (10 minuten per keer) getraind. Hij kan nu enkele uren alleen thuis zijn. Voor het zo ver was is er veel gesloopt, o.a. stapels hondenkussens en de bank! Een week lang samen met hem beneden slapen omdat ie `s nachts zo veel jankte. Men deed het allemaal voor Peppers. Hij heeft inmiddels bijgeleerd, maar omdat het een intelligente hond is heeft men veel, te veel, aanpassiningen moeten maken binnenshuis. Buiten zien we een hele andere Peppers. Hij geniet. Een hele gelukkige hond wanneer ie lekker rennen kan. Niet zo vreemd wat het is een jachthond en wanneer hij een fazant kan vangen dan zal hij dat niet laten, dan luistert hij ook niet meer en is even een tijdje weg, al komt ie altijd terug. De vangst dan van hem afpakken. No way, tenzij je daarna enige tijd op de eerste hulp post wilt verblijven om behandeld te worden…. Rekening houden met je hond en je daar aan aanpassen? Dat hebben deze mensen zeker gedaan, maar soms wordt het echt te veel. Kan ie buiten rennen en zich uitleven, dan is er geen probleem meer. Peppers, een hond die veel ruimte nodig heeft. Hij moet zijn energie kwijt kunnen. Terug naar het asiel is daarom geen optie. In overleg werd een aanvraag gedaan bij Dierenthuis. Wij hebben de ruimte en Peppers woont nu, blij en gelukkig, bij ons in Almere.

Volgende

Pino

Vorige

Pedro

Reageren is niet mogelijk