Uit het dagboek van Beau (Een Grote Stoere Hond)

Ik ben een grote, stoere hond.  Nou ja, ik ben een grote hond …  Ze zeggen dat ik knap ben, en lief, maar eigenlijk niet stoer. Het zit namelijk zo: ik ben bang voor katten.  Ja, lach maar. Ik zit er mooi mee. Gelukkig begrijpen ze hier dat dat best wel gênant is, dus mocht ik in therapie. Samen met m’n maatje Casper; hij heeft het ook niet zo op katten. We hadden er zin in! Vol goede moed togen we de tuin in waar een lief poesje op ons wachtte. Voorzichtig liep ik naar haar toe. Ik keek haar aan, en zij keek naar mij. ”Dit gaat goed!” dacht ik nog. Maar toen … Toen kwam poeslief als een heuse wilde tijger op me af! Wat een nachtmerrie! Aan Casper had ik ook niks. Die held op sokken hield zich achter mij schuil, werkelijk waar! Ik heb mooi de benen genomen. Dag therapie, tot nooit meer ziens poes! ’t Is wel goed zo! Ik ben Beau.  Ik Ben Een Grote Hond. Punt.

Volgende

Hoe is het met Sunny ?

Vorige

Soppen soppen soppen

Reageren is niet mogelijk