Onze rolstoelbrigade kon weer op pad!

Na de vele regen de afgelopen weken was onze Almeerse kleigrond één en al bagger. Onbegaanbaar terrein voor de invalide hondjes met hun wieltjes, dus de rolstoelbrigade kon alleen aan de lijn buiten de poort op stap. Ook leuk. Maar niets kan op tegen zonder riempje met z’n allen een Grand Prix nabootsen!
Na een paar droge dagen was het gisteren dan eindelijk zover, ze konden ons eigen veld weer op! Hoera!

Pippy doet niet aan ‘stoelen’. Ze verzet geen stap in een rolstoel en degene die het waagt toch te proberen haar in een stoeltje mee te nemen kan rekenen op diverse doorgebeten tuigjes en riemen. Zonder een meter vooruit te zijn gekomen. De aanhouder wint, en dat is Pippy dus. Zij mag zonder stoel mee het terrein op.
En dat gaat prima. Meestal …

Het veld was blubbervrij. Zeiden ze.
We zouden ons wel redden. Zeiden ze.
M’n rolstoelvriendjes renden tot ze een ons wogen. Ik ook. Tot ik op een gegeven moment vastgezogen zat in een modderpoeltje, dat er zogenaamd niet zou zijn.
Zeiden ze, hè.
Gelukkig wordt er goed op ons gelet, en ben ik uit de blubber bevrijd. Lekker naar huis, naar m’n schone mandje! Eerst zelfs nog even gewassen geworden. Dat was wel nodig, zeiden ze. Maar ja, ze zeggen zoveel …

Volgende

Prins Otto vertelt verder - 10 maart 2020

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.