Anneke

Augustus 2006 ging ik voor het eerst op bezoek bij Stichting Dierenthuis. Zelf waren wij toen de troste baas van een Dobermann. Via een kennis hoorde ik van een Dobermann (Blinde Henkie) die door verwaarlozing blind was geworden en bij Dierenthuis woonde. Ik wilde Henkie en Dierenthuis wel eens met eigen ogen zien. Met een auto volgeladen met spullen, gekregen van familie, vrienden en collega’s reed ik naar Wilbertoord, bijna 2 uur rijden van mijn woonplaats vandaan.
Bij binnenkomst werd ik vriendelijke ontvangen door Alice en heel veel dieren. Blinde Henkie kon je niet missen, die liet zich luid horen, maar wat een schat.

Ik was erg onder de indruk van wat ik allemaal zag, wat een prachtig thuis voor al deze dieren. De honden en katten leefden in alle rust samen. Ik was gelijk verkocht. Wat prachtig dat zoveel dieren, die niet meer in de samenleving passen hier de rust en liefde vinden die ze verdienen.
13 jaar en 2 verhuizingen (Wilbertoord -> Aarle Rixtel -> Almere) later ben doe ik met veel plezier nog steeds vrijwilligerswerk. Op zaterdag ga ik altijd naar Almere, nu nog maar een klein uurtje rijden van mijn woonplaats vandaar en daarnaast doe ik thuis een deel van de administratie.
De verhuizing van Wilbertoord naar Aarle Rixtel verliep voorspoedig, maar helaas zoals bekend, waren we daar niet gewenst. De herinneringen hieraan zijn voor de vrijwilligers wat minder, de dieren hebben gelukkig van alle ellende en gezeur weinig meegekregen. Zij waren ook in Aarle Rixtel gelukkig.

Alice vertelde me toen over de plannen van de eventuele nieuwbouw in Almere. Toen ik daar een keer in de buurt op vakantie was heb ik de plek waar het nieuwe Dierenthuis zou moeten komen bezocht. Later sprak ik met Alice en zei dat het wel mooi zou zijn als dat zou lukken. “Dat lukt zeker” was haar antwoord. Gelukkig, het is gelukt! De verhuizing was zwaar, maar de alle vrijwilligers hebben het voor de dieren zo goed mogelijk georganiseerd. Er was hulp in Aarle Rixtel en in Almere om alles voor de dieren zo stressloos mogelijk te laten verlopen. Een hele verhuizing, maar het is gelukt.Ik kan van al die jaren heel veel mooie verhalen vertellen over alle bijzondere dieren die bij Dierenthuis gewoond hebben en de dieren die er nog steeds wonen. Zoals het verhaal van een klein kittentje, wat een paar jaar geleden heel ziek was toen ze bij Dierenthuis kwam. Op een zaterdag heb ik haar om het uur moeten dwangvoeren omdat ze zelf niet meer at. Ze was zo teer, zo klein, zo ziek. Toen ik ‘s avonds naar huis ging heb ik “afscheid” genomen, ze was er zo slecht aan toe dat ik niet kon geloven dat het nog goed kon komen. Maar, mijn vriendinnetje, zoals ik haar noemde was er de week daarna nog. Later als ik haar riep, gaf ze altijd antwoord en kwam even een aaitje halen.
Of het verhaal van een hond met enorm angstgedrag en die bang is voor alles en zich alleen veilig voelt in zijn kennel in het asiel. Hoe bijzonder is het dan als deze hond binnengebracht wordt en hij binnen 10 minuten heel rustig onder tafel op je voeten ligt. Dan voel je je wel heel speciaal.

Alle dieren hebben een plekje in mijn hart. Voor mijn zijn alle dieren mooi en alle dieren lief ook al hebben sommige een grotere gebruiksaanwijzing dan anderen en vinden ze mij niet altijd lief .
Het is heel hard werken, zeker als het nat is buiten. Maar als ik dan naar huis ga en ik zie alle dieren weer op een schoon bedje of in een schoon mandje liggen en ze zijn weer goed verzorgd, dan geeft dat mijn een enorm warm gevoel. De rust en geborgenheid voor de dieren is waar we het voor doen.
Ik heb heel veel respect voor Alice en Steven, die met zoveel liefde, inzet en soms ook tegenslag, Dierenthuis gemaakt hebben tot wat het nu is, een prachtige opvang!

Anneke

Volgende

Annet

Vorige

Angelique

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.