Bea

Ruim 9 jaar geleden las ik in een tijdschrift een artikel een stuk over Dierenthuis. Het raakte me en ik wilde graag een keer gaan kijken. Dat mocht. Samen met een vriendin toog ik verwachtingsvol naar Wilbertoord.

Wat een ervaring. De kennismaking met de dieren was overweldigend. Zoveel liefde, zoveel veerkracht, zoveel doorzettingsvermogen. Ik ben die dag als een blok gevallen voor Dierenthuis.

Het mag dan ook duidelijk zijn dat het niet bij dat ene bezoek bleef. Al snel ging ik regelmatig een dagje helpen. Werd donateur en adoptant. En mijn band met de verschillende dieren groeide gestaag. De mensen die al wat langer bij Dierenthuis betrokken zijn kunnen zich vast blinde Henk, Desi en Willem nog wel herinneren. Ze slopen mijn hart binnen en hebben daar nog altijd een speciaal plekje. Timmie volgde me daar al als een schaduw en bleef dat doen in Aarle Rixtel. Ook in Almere begroetten we elkaar altijd eventjes. Telkens opnieuw een blij weerzien. Ook Timmie is er inmiddels niet meer maar veel andere lieve dieren met allemaal hun eigen bizarre en vaak  verdrietige achtergrond deden hun intrede. Dieren die nergens meer terecht konden maar bij Dierenthuis hun blijvend thuis vonden.

Het hebben van een adoptiedier, zoals in mijn geval twee katten, maakt de betrokkenheid extra speciaal. Ooit waren Mientje en Sarah mijn eerste adoptiekatjes. En nu zijn dat Kazoe en Nalientje. Nalientje doet me erg denken aan blinde kater Mosa die een heel speciale plek in mijn hart had.

Ach en soms gebeurt het omgekeerde. Niet de mens adopteert een dier maar een dier adopteert de mens. Het overkwam mij met Bumba. Zomaar, op een late zaterdagmiddag, drukte hij zijn snuit tegen mijn handen en vanaf dat moment komt hij me altijd enthousiast begroeten. Zo enthousiast dat ik me vaak schrap moet zetten om niet om te vallen.

En Sterre kan me altijd weer ontroeren. Als fokteef gebruikt werd ze gewoon aan de kant gezet toen ze meer bruikbaar was. Wat was ze dankbaar voor alle aandacht die ze opeens kreeg bij Dierenthuis. Sterre begon te leren hoe ze moest genieten. En ze was een snelle leerling. Veel dieren mochten bij haar schuilen. Sterre waakte als een moedertje over hen. Sterre kreeg diabetes en zag niets meer. Maar genieten kon ze nog altijd. Lekker in een teiltje met af en toe een aai. Helaas is ook Sterre ons ontvallen maar wat was ze tevreden en blij met haar leven.

Waarom Dierenthuis zo speciaal is? Moeilijk onder woorden te brengen maar de mensen die er ooit geweest zijn hoef ik niets uit te leggen. Dierenthuis is Dierenliefde met een hoofdletter.

Ik ben blij deel uit te mogen maken van het enorme raamwerk dat Dierenthuis heet. Ik ben maar een heel klein schakeltje in het geheel maar kan toch een bescheiden bijdrage leveren. En dat doe ik met hart en ziel.

Volgende

Bettina

Vorige

Astrid en Tine

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.