Buddy

Woensdag vertrokken en vrijdagmorgen rond de klok van 8 uur rijdt de transportbus de poort bij Dierenthuis binnen. Er zitten nog twee hondjes in de bus, één voor Dierenthuis. Buddy. De twee mannen van het transport proberen jou uit de bus te halen, we horen een hoop gegrom en een diepe zucht van vermoeidheid van één van de chauffeurs. Wij nemen iets afstand om de mannen niet op hun zenuwen te werken. Jij zit los in de auto en wil niet in de bench, een bench die veel te klein, verroest en kapot is. Wij halen een andere, jij mag natuurlijk niet ontsnappen. Het gegrom wordt luider maar uiteindelijk lukt het, jij zit erin en je wordt uit de auto getild.
De bench met jou erin wordt op een karretje gezet. Je laat alles lopen, heel veel donkere plas. Vermoeid van alles ga je in je eigen urine liggen, je bent moe gestreden. Toen de chauffeurs jou op kwamen halen voor de reis naar Almere kregen ze te horen dat ze zelf de hond moesten vangen omdat je agressief was. Van jouw leven weten we niets, ook niet door welk trauma je jouw voorpoot hebt verloren. ‘Weet je wel zeker dat je de hond wilt opnemen’ vraagt de chauffeur, ‘Buddy is erg agressief’. Er zit geen rapport bij van jouw gedrag; ben je een killer?, val je aan?, ben je een angstbijter?, we weten het niet. Veel tijd om na te denken is er niet, jij moet uit de bench naar één van de hondenkamers. Samen rijden we door de gang op weg naar de kamer, geen enkele grom, we zijn beide stil. In de kamer waar nog meer drie-potigen wonen, worden we warm welkom geheten. De honden lopen om de bench heen, niemand doet raar. Voorzichtig open ik de deurtjes, ik wil niet gebeten worden en ik wacht op gepaste afstand af. Zou Buddy naar buiten rennen de tuin in? Nee hij gaat onder de tafel liggen, dat is geweldig. De hele dag blijft hij daar liggen, geen enkele agressie naar de andere honden. Zelf mag ik op 1 meter afstand een stukje worst naar hem gooien, de vloer dweilen, de bedden opmaken en andere huishoudelijke dingen in zijn omgeving doen. Geen enkele keer zie ik iets van agressie. Wat niet is kan nog komen, maar het begin is goed en voelt goed. De arme ziel is thuis. Dank aan allen die dit mogelijk hebben gemaakt.
Volgende

Jax (video)

Vorige

Héél hartelijk bedankt Zooplus en natuurlijk alle gulle gevers!

Reacties zijn gesloten.