Jolanda

Altijd leuk om in de nieuwsbrief een stukje van een collega vrijwilliger te lezen. Wat hun drijft en waarom ook zij het Dierenthuis virus te pakken hebben. Mensen die ik zelf niet vaak tref maar zo wel leer kennen. En nu is mij ook gevraagd om me even voor te stellen! Het zal iets van 14 jaar geleden zijn geweest dat ik, woonachtig in Limburg en het huishouden delend met o.a. 2 katten, iets heb gelezen over Dierenthuis in Wilbertoord. Een bijzonder verhaal over bijzondere mensen en hun liefde voor dieren die hun leven wijden aan de opvang van ook weer bijzondere dieren. De eerste stap was donateur worden. En daar is het bij gebleven tot ik in 2009, inmiddels wonend in Helmond met mijn 2 katten, een sabbatical nam. Een sabbatical om op zoek te gaan naar de grote antwoorden in het leven: wie ben ik, word ik gelukkig van wat ik doe en hoe zou ik mijn leven anders willen leven. Tja niet de minste vragen en antwoorden heb ik ook nog niet allemaal. Maar wel heb ik een hele goede stap gezet door op dat moment op bezoek te gaan bij Dierenthuis, vlak naast de deur in Aarle Rixtel! Ik werd rondgeleid en vond het allemaal wel reuze interessant en gezellig. Overal liepen de dieren, honden en katten lagen samen te slapen, honden die lekker buiten op het terrein aan het ravotten waren. Daar wilde ik wel vaker naar toe. Mijn sabbatical eindigde dat ik toch weer aan het werk moest maar dan toch in ieder geval met de ruimte om 1 dag in de week bij Dierenthuis de handen uit de mouwen te steken. Daarbij natuurlijk ook met een eerste adoptiekat, Wiegel. Heerlijk om in het cafe wat te poetsen, af en toe met een kat als bagage op je nek, en om je heen lieve, vrolijke dieren te zien die de vrijheid  hebben om te zijn wie ze zijn. Buiten op het terrein aan de slag te gaan en altijd een paar nieuwsgierige honden om je heen te hebben. Of op het achterste terrein bij de paardenstallen, het terrein van de schuwere katten. Te zien dat ook schuwe katten af en toe de aanwezigheid van de mens gaan waarderen. Dat de achterdocht verdwijnt na een tijdje in een veilige omgeving te wonen. Natuurlijk is er ook verdriet. Maar het verdriet is te plaatsen, je weet dat het maximale wordt gedaan om een dier kwaliteit van leven te geven. en soms is het gewoon niet meer haalbaar. Na Wiegel volgt stoere aidskat Bink en vrolijke driepoot Pebbles. Het zwarte katje Tandje en de kwetsbare jonge Zorba. Allemaal hebben ze nog korte of langere tijd bij Dierenthuis zichzelf mogen zijn voordat ik afscheid van ze moest nemen. Ook mijn thuiskat Puk moet ik laten gaan. En nu ben ik trotse adoptant van aanhankelijke Polleke en luie Mr Big. Die gelukkig ook elkaars gezelschap wel eens opzoeken en als ik dan soms binnenkom en ze bijelkaar zie liggen, vind ik dat machtig mooi. Ik ben opgelucht door de verhuizing naar Almere. Opgelucht omdat de zorgen voorbij zijn, zorgen over de toekomst waar ook ik over piekerde. Stiekem vind ik het ook jammer, 10 minuten fietsen of ruim 1,5 uur autorijden… Wat ga ik doen? Gelukkig heb ik wat meer tijd om mee te helpen aan de intensieve verhuizing. Ik zie dat de verhuizing goed is en dat de dieren ook daar, met de vertrouwde vrijwilligers en enthousiaste nieuwe vrijwilligers hun draai weer vinden. Ik ga weer fulltime werken en verwacht Dierenthuis minder te bezoeken. Loslaten helemaal wil ik niet, daarvoor is het veel te mooi en waardevol voor mij. Eens in de 2 weken op donderdag ben ik er. Dan vind ik het heerlijk om lekker aan te rommelen bij de katten. Schoonmaken, voeren, buiten het terrein bijwerken en een heleboel knuffels uitdelen. In de woonkamer of in de kamer bij de aidskatten. Intensief maar het geeft me ook zoveel energie. De dieren zijn altijd blij dat je er bent, onbevangen en zonder oordeel. De mensen die je treft bevlogen en enthousiast. En dan kan ik er weer helemaal tegen!

Jolanda

Volgende

Ana

Vorige

Alice

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.