Jolanda en Marnix

In 2008 lazen we over Dierenthuis in een weblog van een donateur. Haar enthousiasme en onze liefde voor dieren maakte dat we eens gingen rondkijken op de website. Wij woonden toen net samen op een piepklein flatje met 1 oude kat Boris. Met beiden een fulltime onregelmatige baan zat een hond er niet in. We besloten daarom een hondje te adopteren bij Dierenthuis. Ons oog viel op “Franka.” Omdat we nou eenmaal bezig waren kwam kat ”Piraat” er ook bij. In 2009 zochten we onze twee adoptiediertjes op in Aarle Rixtel, ruim 2 uur rijden, maar vanaf die dag waren we helemaal verkocht, Voor ons was Aarle Rixtel net iets te ver weg om vaak te gaan, maar adopteren bleven we doen en er zijn heel wat adoptiediertjes de revue gepasseerd in de loop der jaren. Ze houden allemaal een plekje in ons hart.

Toen Dierenthuis naar Almere verhuisde bekroop ons het idee om eens een dagje te gaan helpen, maar we wisten niet of dat mocht. In onze vakantie in 2013 trokken we de stoute schoenen aan en mailde Dierenthuis met de vraag of ze onze hulp konden gebruiken. Hierop kregen we een positief antwoord. De eerste keer was ontzettend leuk, het welkom was warm van zowel mens als dier! We waren gekomen met ons autootje volgeladen met spullen die we bij alle vrienden en familie hadden losgepeuterd. Verbazingwekkend wat er allemaal in een Kiaatje Picanto past. Bij die ene keer is het gelukkig niet gebleven. Zo’n dag tussen de dieren is altijd anders. Schoonmaakwerk is het leeuwendeel, maar ook wandelen met de gehandicapte hondjes, het zorgen voor voer voor alle dieren, het maken van foto’s voor social media, adoptanten en nieuwsbrieven, spelen, aaien en knuffelen van de dieren die daar prijs op stellen. Of proberen het vertrouwen te winnen van de diertjes die het allemaal nog spannend vinden!
Zijn er dan geen minder leuke dingen? Soms is het naar dat je een dier niet meer terug ziet omdat het overleden is. Soms zie je dat aankomen, soms is het heel onverwachts. Je hebt met het ene dier een hechtere band dan met een ander. Maar wat overeenkomt is dat je weet dat elk dier het in ieder geval fijn heeft gehad in de laatste periode van hun leven. Dat is veel waard!
Inmiddels proberen we ongeveer één keer per maand te gaan. Dat is soms puzzelen want we werken nog steeds fulltime onregelmatig en Jolanda volgt daarnaast ook nog een HBO-studie. Bovendien wonen we sindsdien een stuk ruimer maar is ons eigen huis ook een mini-dierenthuis geworden met katten, vogels, knagers en reptielen. Het helpen bij Dierenthuis vinden we echter te leuk en belangrijk om er geen tijd voor vrij te maken. Het geeft plezier, voldoening maar dat niet alleen. Toen wij in oktober 2016 zelf getroffen werden door brand in onze woning (godzijdank zonder slachtoffers!) hebben we zoveel steun en liefde vanuit Dierenthuis en van veel vrijwilligers gekregen, dat was hartverwarmend!! Want al zijn we er maar 1 keer per maand, de rest van de maand zijn we bezig met het verzamelen van spulletjes, het promoten waar we kunnen van Dierenthuis en zoveel mogelijk mensen adoptant te laten worden. Onze kennissenkring en familie zijn allemaal wel voorzien van een adoptiedier of brengen ons spullen die we weer mee kunnen nemen. Voor ons in het vrijwilligerswerk een way of life! Wij zouden het iedereen aanraden.

Volgende

Alice

Vorige

Sandra

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.