Karin

Zo ongeveer 3 jaar geleden was ik eind november in Park Frankendaal in Amsterdam, waar elke laatste zondag van de maand de Pure markt gehouden wordt. Ik liep langs een stand van Dierentehuis Amstelveen, waar onder andere gebreide knittens werden verkocht. Ik raakte in gesprek met één van de dames die mij vertelde dat de opbrengst van de knittens ten bate was voor de opvang van verwilderde katten. Ik hoorde toen voor het eerst van het bestaan van Stichting Dierenthuis. De wilde katten zouden namelijk worden ondergebracht bij Stichting Dierenthuis. Uiteraard heb ik een knitten gekocht, die nog steeds in de kamer staat. Dankzij die kleine knitten en het verhaal erachter van Dierenthuis, heb ik kort daarna een kat van de welbekende spuit mogen redden, en schrijf ik nu dit verhaal. Toeval? Nee, toeval bestaat echt niet.
Mijn vader die in Lelystad woonde, heeft jarenlang een zwerfkat te eten gegeven. De kast stond vol met kuipjes voer. Hij mocht geen honger leiden, dus kreeg hij er wel 8 per dag. Hij gaf hem de naam Dill, naar een oud collega die ook zoveel kon eten. Op een dag bleek Dill een behoorlijk ontstoken oog te hebben. De Dierenambulance heeft hem naar de Dierenarts van de opvang in Lelystad gebracht. Dill bleek niet gechipt en werd opgenomen als zwerfdier. Ik wilde op de hoogte blijven en hoorde na 2 weken dat zijn oog volledig was genezen, maar dat hij wel aids had. Hij mocht nog wel blijven, maar zou waarschijnlijk toch een spuitje krijgen. Hoezo een spuitje? Echt niet! Ik heb gelijk naar Alice gebeld, en Dill mocht komen op 11 januari 2014. Het was die dag bezoekersdag en ik mocht nog meelopen. Het viel mij gelijk op wat voor positieve energie ik overal voelde.
Na donateur worden en adoptie van Dill wilde ik graag meer doen, en ik mocht meehelpen als vrijwilliger. Helaas is Dill inmiddels overleden en is Nijntje nu mijn adoptiepoesje. Nijnemijn die altijd enthousiast meehelpt met schoonmaken. Ondanks zijn handicap het meest vrolijke kattenvriendje van Dierenthuis. Ik doe altijd de kattenkamers, die altijd beginnen met een knuffelcessie waar je handen tekort komt. Maar zowel bij de katten als de honden heb ik inmiddels al heel wat vrienden gekregen. Ze komen me al vrolijk verwelkomen zodra ik het hek binnenkom, met vaak kleine Liesje voorop. Zoveel dieren en zoveel verschillende karakters. Sommige nieuwe katten in kamer 3 en 4, waar je niet eens naar mocht kijken, maar nu bijna aaibaar zijn.
Net als bij de katten, zie je ook bij de honden vaak het vertrouwen terugkomen, ondanks een heel triest verleden, en zie je ze weer hond worden. Door sommigen wordt je hierbij dubbel geraakt. Eén daarvan was Esther, bang en onzeker toen zij er pas was. Bij de eerste bezoekersdag die ze meemaakte zat ze in de keuken. De bezoekers vond ze duidelijk eng en ze begon te beven. Ik ging bij haar zitten op het matras en hoewel ze mij ook nog niet goed kende, kroop ze bij me weg en voelde zich duidelijk veilig en stopte met beven. Wat ik toen voelde was dankbaarheid voor het vertrouwen dat ik van haar kreeg. Ik had het gevoel of ik haar al jaren kende. Binnen korte tijd zag je Esther onvoorstelbaar opbloeien tot een vrolijke hond vol zelfvertrouwen, die met haar rolstoel een voorbeeld was hoe je kon spelen. Helaas is Esther er niet meer, maar ze heeft geluk en liefde gekend, en blijft voor mij altijd speciaal. Net als mijn grote vriend Otto, een held en een doorzetter. Zoveel meegemaakt, geestelijk en lichamelijk mishandeld en soms gehandicapt, maar toch zo vrolijk en moedig. Dierenthuis, de naam zegt het al, de dieren zijn daar echt blijvend thuis. Waar zouden ze zijn als Dierenthuis niet bestond??? Waar zouden ze zijn zonder Alice en Steven??? Dan ga je toch ook met een fijn gevoel naar huis als je zo’n dag weer heb mogen meewerken.

Volgende

Katinka

Vorige

Julia

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.