Lonneke

“Ben je een honden- of kattenmens?” vroeg Alice op mijn eerste dag als vrijwilliger bij Dierenthuis. “Eh, allebei” zei ik, “Ik ben opgegroeid met katten maar ik ben ook gek op honden. Eigenlijk op alle dieren”.
En toen werd ik aan het werk gezet bij de katjes en duurde het nog een hele lange tijd voordat Alice het aandurfde om me alleen bij de honden te laten werken. En daar had ze groot gelijk in! Want vriendjes zijn met alle honden in de buurt is heel iets anders dan in je eentje de rust en orde bewaren tussen een grote roedel honden met (vaak) een niet zo’n fijn verleden. Wat moest ik nog een hoop leren en wat ben ik blij dat ik die mogelijkheid kreeg!
Inmiddels werk ik hier al weer een aantal jaren zowel bij de katten alsook bij de honden. En ik zou echt niet kunnen kiezen wat ik het liefste doe. Maar eigenlijk is elke klus hier leuk want of je nu eten geeft, bedjes verschoont, poep opruimt of in de tuin werkt je bent nooit alleen. Tientallen nieuwsgierige neusjes en neuzen die komen inspecteren, een aai willen of vinden dat het hoog tijd is om te spelen.
Helaas zijn er ook verdrietige momenten als dieren erg ziek worden of overlijden. Dat went niet en doet iedere keer weer pijn. Maar het geeft wel een beetje troost dat ze hier nog een fijn en veilig leven hebben gehad. Je gunt ze alleen allemaal zo graag een heel lang gelukkig leven.
Door omstandigheden kon ik een poos niet meer hiernaartoe komen. Vreselijk vond ik dat en ik miste Dierenthuis verschrikkelijk. Maar gelukkig ben ik weer terug en ik kan ik weer genieten van alles hier; de dieren én de mensen.
Want of ze nu vier, drie of twee pootjes hebben, wel of niet een vachtje, vroeg of laat krijgen ze allemaal een plekje in je hart!

Volgende

Monique en Rob

Vorige

Liesbeth

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.