Monique

Mijn band met Dierenthuis is begonnen begin 2009. Of eigenlijk al zomer 2008 toen een zwerfkater bij ons kwam aanlopen. Een zoektocht naar de eigenaar leverde niets op en toen Harrie, zoals we hem inmiddels waren gaan noemen, na een half jaar zich liet aanhalen hebben we hem opgepakt om naar de dierenarts te gaan. Castreren, vaccineren en ook meteen testen op FIV en FeLV. Helaas bleek Harrie FIV positief, aids dus. Hem buiten laten rondlopen was onverantwoord en voor altijd binnen houden een grote straf voor deze vrijbuiter. Daarom hebben we een aanvraag gedaan bij Dierenthuis en gelukkig was Harrie welkom. Begin 2009 hebben we hem naar (toen nog) Aarle Rixtel gebracht. Bijna 2 uur rijden.

Ik wilde hem volgen en met eigen ogen zien dat hij daar gelukkig zou zijn en heb me daarom aangemeld als vrijwilliger. En ja, Harrie was gelukkig bij Dierenthuis. Hij kon gaan en staan waar hij wilde, had meer dan voldoende te eten en kreeg alle knuffels die hij krijgen wilde. 2,5 jaar heeft Harrie daar gewoond en toen is hij helaas overleden aan de gevolgen van aids. Wat was ik verdrietig, maar ook wat was ik inmiddels gaan houden van Dierenthuis. Ik ben blijven komen ook toen Harrie er niet meer was.

Het zijn roerige tijden geweest. Veel spanningen omtrent de huisvesting. Dierenthuis moest weg uit Aarle Rixtel en liefst a la minute. Maar waar ga je heen met zo’n 1000 dieren? Ik heb hier veel zorgen om gehad want ieder dier was me zo dierbaar. Tranen van vreugde heb ik gestort toen eindelijk de eerste paal in Almere de grond inging en de redding van Dierenthuis werkelijk vorm begon te krijgen. Wat hebben we gepionierd in het begin in Almere, zonder verwarming, zonder verlichting, zonder toiletten, zonder warm water. Maar wat een saamhorigheid van alle vrijwilligers die met elkaar ervoor zorgden dat het de dieren toch aan niets ontbrak. En nu staat er een prachtig pand. Het is nog lang niet af, het groeit nog steeds, maar er is vrede. Alle dieren zijn veilig.

Het is hard werken bij dierenthuis. Als kantoormiepje heb ik daar in het begin veel moeite mee gehad. Kapot was ik aan het eind van zo’n dag poetsen. Gelukkig gaat dat nu beter. En wat een voldoening geeft het als ik na een dag hard werken naar huis ga en alles schoon en fris en bovenal alle dieren goed verzorgd achter laat.

Het is heerlijk om te merken dat de dieren me inmiddels kennen en vertrouwen. Toen schuwe Ben voor de eerste keer uit zichzelf contact met me zocht voelde ik me zo rijk. Als een schuwe kat zich laat lokken en heel voorzichtig laat aaien, dat is onbeschrijflijk. Verdriet is er ook. Als er afscheid genomen moet worden van een ziek dier hou ik het echt niet altijd droog. Maar ook wat is het heerlijk om te zien dat de dieren hier opbloeien, dat ik mag meehelpen aan het gelukkig maken van deze bewoners.

Dierenthuis is me in de loop der jaren zo dierbaar geworden, het is een verrijking van m’n leven. Een leven zonder Dierenthuis kan ik me eigenlijk niet meer voorstellen.

Volgende

Onneke

Vorige

Katinka

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.