Monique en Rob

Onze band met Dierenthuis is begonnen begin 2009. Of eigenlijk al zomer 2008 toen een zwerfkater bij ons kwam aanlopen. Een zoektocht naar de eigenaar leverde niets op en toen Harrie, zoals we hem inmiddels waren gaan noemen, na een half jaar zich liet aanhalen hebben we hem opgepakt om naar de dierenarts te gaan. Castreren, vaccineren en ook meteen testen op FIV en FeLV. Helaas bleek Harrie FIV positief, aids dus. Hem buiten laten rondlopen was onverantwoord en voor altijd binnen houden een grote straf voor deze vrijbuiter. Daarom hebben we een aanvraag gedaan bij Dierenthuis en gelukkig was Harrie welkom. Begin 2009 hebben we hem naar (toen nog) Aarle Rixtel gebracht.

Wij wilden hem volgen en met eigen ogen zien dat hij daar gelukkig zou zijn en daarom hebben we ons aangemeld als vrijwilliger. En ja, Harrie was gelukkig bij Dierenthuis. Hij kon gaan en staan waar hij wilde, had meer dan voldoende te eten en kreeg alle knuffels die hij krijgen wilde. 2,5 jaar heeft Harrie daar gewoond en toen is hij helaas overleden aan de gevolgen van aids.
Dierenthuis zat inmiddels zo in ons hart dat het geen moment bij ons opgekomen is om toen te stoppen als vrijwilliger.

Het zijn roerige tijden geweest. Veel spanningen omtrent de huisvesting. Dierenthuis moest weg uit Aarle Rixtel en liefst a la minute. Maar waar ga je heen met zo’n 1000 dieren? We hebben hier veel zorgen om gehad want ieder dier was ons zo dierbaar. Tranen van vreugde heb ik (Monique) gestort toen eindelijk de eerste paal in Almere de grond inging en de redding van Dierenthuis werkelijk vorm begon te krijgen. Wat hebben we gepionierd in het begin in Almere, zonder verwarming, zonder verlichting, zonder toiletten, zonder warm water. Maar wat een saamhorigheid van alle vrijwilligers die met elkaar ervoor zorgden dat het de dieren toch aan niets ontbrak.
En nu staat er een prachtig pand. Het is nog lang niet af, het wordt nog steeds mooier. Maar het belangrijkste is dat er vrede is. Alle dieren zijn veilig.

Het is hard werken bij dierenthuis. Als kantoormiepje heb ik (Monique) daar in het begin veel moeite mee gehad. Kapot was ik aan het eind van zo’n dag poetsen. Gelukkig gaat dat nu beter.
Rob werd al snel gebombardeerd tot klusjesman.
Wat een voldoening gaf en geeft het als na een dag hard werken, de klusjes gedaan zijn en de boel schoon en fris is en bovenal alle dieren goed verzorgd zijn.

Het is heerlijk om te merken dat veel dieren ons inmiddels kennen en vertrouwen. Als een schuw dier zich laat lokken en heel voorzichtig laat aaien, dat is onbeschrijflijk. Verdriet is er ook. Als er afscheid genomen moet worden van een ziek dier is dat altijd even flink slikken. Maar ook wat is het heerlijk om te zien dat de dieren hier opbloeien, dat we mogen meehelpen aan het gelukkig maken van deze bewoners.
Dierenthuis is ons in de loop der jaren heel dierbaar geworden.

Volgende

Nelli

Vorige

Lonneke

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.