Onneke

Tja, dan vraagt Anneke mij een stukje te schrijven…. Dan krijg ik al rode vlekken in mijn nek, want zo leuk en gevat schrijven als Alice en Julia kan ik dus niet. Maar enfin; het begon met een telefoontje van mijn dochter Jessi die zei Mam Stichting Dierenthuis zit nu in Almere en is het niets voor jou om daar wat vrijwilligerswerk te gaan doen? Ik was meteen enthousiast en de volgende dag heb ik al een afspraak gemaakt. Om een lang verhaal kort te maken; ik werk er nu al drie en een half jaar vier dagen per week. Zelf had ik besloten om geen honden meer te nemen omdat ik toen 65 was geworden en van plan was veel te gaan reizen en dat vond ik geen goede basis om een huisdier te nemen, en nu heb ik de liefde van de Dierenthuis dieren zonder de verantwoording ervan. Dus win-win!

’s Morgens kom ik dan aan en word ik steevast begroet door Torrada, mijn adoptiehondje, met haar maatje Rufus en die moet ik dan natuurlijk even aaien door het hek. Vervolgens komt er een stoet van honden om mij als een rattenvanger van Hamelen naar binnen te begeleiden. Na diverse klopjes en aaitjes ga ik naar binnen en begin mijn taak bij de zieke poesjes die in de kliniek speciale verzorging nodig hebben. Dan op naar de waskamer waar vaak BERGEN was op mij wacht om verwerkt te worden. Soms ben ik dierenassistente bij Esther en wordt er gezamenlijk gesnotterd als er een dier is overleden. En niet te vergeten als cateraar van ongeveer 1000 poezen die altijd precies weten als ik eraan kom met mijn karretje waar al het heerlijks in grote bakken op staat. Het gemiauw is dan oorverdovend en soms lopen ze al etend mee met het karretje gulzig alvast een hapje meepikkend. Verder ruimen we hopen poep, kots en andere dingen die ik niet wil noemen nu. Dan komt het vegen en dweilen en is het inmiddels al weer tijd om naar huis te gaan en rijd ik moe maar heel voldaan en met een grote glimlach op mijn gezicht over de dijk. Morgen weer. Heerlijk!

Volgende

Sandra

Vorige

Monique

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.