Droppie

Juni 2020 ontvingen wij een mailtje van een medewerkster van een zorgboerderij. Ze waren al vele maanden dringend op zoek naar een goed thuis voor 2 Shetlanders – moeder van 22 en dochter van 16 jaar. Beide pony’s hadden aanleg voor hoefbevangenheid. Dit is een zeer pijnlijke ontsteking in de hoeven die vaak tot gevolg heeft dat er afscheid genomen moet worden van het dier. Hoefbevangenheid kan o.a. veroorzaakt worden door een stofwisselingsstoornis, maar ook door het eten van teveel vers jong gras. Jong gras bevat teveel suikers. Al 1,5 jaar tobden ze bij de zorgboerderij met deze pony’s. Ze hadden de hoefbevangenheid onder controle door de pony’s hooguit 2 uurtjes per dag op het gras te laten met graasmaskers op en de rest van de tijd stonden de dieren op een klein betegeld stukje. Dit vond men echter geen leven voor de dieren. Jaar in, jaar uit op deze wijze door moeten gaan? Nee, ze gunden de pony’s een beter leven. Maar waar?? Een medewerkster van de zorgboerderij, die daar kwam werken toen dit probleem al speelde, kende ons. Zij stelde daarom voor om ons te benaderen om te vragen of wij plek hadden voor de pony’s. En dus ontvingen wij in juni haar mail. “Moeder Gentle is introvert en nogal op zichzelf” schreef zij ons. “Ze loopt wat stijf en stram, maar volgens de dierenarts is daar weinig aan te doen. Een fysio/osteopaat heeft er nog naar gekeken en uitgesloten dat ze pijn heeft. Gentle is een superlieve pony voor iedereen en heeft haar hart op de juiste plek zitten.” Verder schreef ze ons dat dochter Droppie een vrolijke ondeugende pony is die van contact houdt. Maar ook dat Droppie last heeft van gevoeligheid voor stof uit hooi/stro en dat het hooi dat gegeven wordt, daarom eerst nat gemaakt wordt. Extra werk dus, wat het nog lastiger maakt om een goed onderkomen voor de pony’s te vinden. Ja pony’s in meervoud, want het liefst wil men dat ze samen blijven, omdat ze onafscheidelijk zijn. Gentle en Droppie zijn welkom bij Dierenthuis, waar ze meer aandacht en zorg krijgen. We waren allemaal blij voor de dieren. Op zaterdag, later in de middag, kwamen ze binnen. Het gaf een beetje reuring met de andere paarden en pony’s, maar tegen de avond was alles weer rustig. De nieuwkomers hadden een stekkie achterin een hoekje gevonden en de andere dieren stonden aan de andere kant van het terrein. Zondag stonden de twee nieuwkomers nog steeds in dezelfde hoek, ook tijdens het voeren reageerden ze niet. Dat vonden we vreemd, we gingen op onderzoek uit. Onder de manen van de oudste pony zagen we een enorme aangedane plek die vochtig was, de hals leek flink ingedeukt, een diepe kuil. Het hoofd hing naar beneden. Enkele uurtjes later, na de verzorging van de plek in de hals, zagen we heel veel maden. Nog steeds zondag, de pony’s één dag in huis, hebben we de veearts erbij gehaald. Ze keek zorgelijk toen we ons verhaal deden. Gentle had vochtophoping op plaatsen waar het niet moet zitten, ze liep stram, de maden hadden (spier)weefsel weggevreten in de nek, de urine was rood gekleurd en het gebit was hard aan onderhoud toe. Het probleem met de maden werd aangepakt, bloed werd afgenomen en speciaal voer besteld. De uitslagen van het bloedonderzoek bleken dramatisch. Niet alleen de lever was aangetast, ook was er sprake van chronisch spierbevangenheid – zo ernstig had men in het lab nog nooit gezien. Die week was het een komen en gaan van veeartsen. Binnen een week hebben we echter op advies van de arts moeten besluiten om afscheid te nemen van Gentle. Hoe treurig. De volgende dag hebben we haar laten cremeren. Droppie bleef alleen achter. Al onze energie en liefde gingen naar haar, we maakten ons ernstig zorgen. Droppie vond het gelukkig wel leuk bij ons, ze at goed maar langzaam. Haar urine zag troebel. Ook bij haar gingen we op onderzoek uit naar eventuele gebreken. Verhoogde leverenzymen, mogelijk Anaplasmose, er zit ergens een infectie. Anaplasmose kan veroorzaakt worden door teken die oonder andere voorkomen bij schapen. We weten dat de paardjes samen met schapen in de wei hebben gestaan, meer over hun verleden weten we niet. Het maakt ook niet uit, het kwaad is al geschied. Het bloed van Droppie is na een maand opnieuw gecontroleerd. Goed is het niet, maar met medicatie wel iets verbeterd. Maar helaas niet goed genoeg om haar een roesje te geven om het gebit te laten doen, iets dat eigenlijk hoognodig is. We gaan door met de behandeling en hopen dat de bloeduitslagen nog zullen verbeteren zodat het gebit van Droppie onder handen genomen kan worden.

Klik hier om Droppie te adopteren.

 

 

Volgende

Elton

Vorige

Davie

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.