Zani woont al vanaf pup, inmiddels 7 jaar, in een opvang in Roemenië waar om de twee dagen zijn redder komt om hem te voeren. Jullie weten dat Zani onlangs in die opvang flink te pakken is genomen door andere honden toen hij zijn kop door het hekwerk stak. Veel huid van zijn kop en hals zijn verdwenen. De stakker heeft de aanval overleefd, maar de dierenarts in Roemenië gaf Zani weinig hoop. En los van het medisch gebeuren, waar moet je heen met een gehavende hond die durft te bijten naar mensen? Het antwoord is: Dierenthuis. En dankzij jullie hulp gaat dit binnenkort gebeuren. En dan nu de update, er zijn wat dingen gewijzigd. Zani is nogal onhandelbaar. Hij heeft de dierenarts gebeten en hem uitlaten lukt niet. Zani zou naar een pension gaan 5 dagen na de 1ste operatie als er geen complicaties zouden optreden, maar de plannen zijn gewijzigd. Afgelopen maandag is Zani voor de 2e keer geopereerd. De getransplanteerde huid in de nek had niet gepakt, de huid was daar afgestorven. Met de dierenartsen, die overigens fantastisch werk gedaan hebben, zijn we overeengekomen dat een verhuizing naar een pension, gezien zijn medische toestand en de zorg die hij nodig heeft, niet handig is. Elke 2 dagen moet verband verwisseld worden en verwisselen van verband gaat onder een licht roesje. Dat zou te veel heen en weer gesleep worden en Zani een hoop stress geven. Hij blijft daarom tot zijn vertrek naar Almere in de kliniek. Zoals gezegd at Zani 1 keer in de 2 dagen, dat is hij zijn hele leven al gewend. Hij blijft wel op gewicht, maar elke dag een goede maaltijd zou hem goed doen. En…. dat gebeurt inmiddels. Zani eet nu ook als zijn redder er niet bij is. Hoe fijn is dat! Het bloedonderzoek was redelijk goed, kleine afwijkingen ondanks alle medicatie en de vele roesjes die hij krijgt. De eigenaar van de opvang komt om de 2 dagen hem even uitlaten. Hij is de enige die door Zani genoeg vertrouwd wordt om dat voor elkaar te krijgen. Vandaag kregen we goed nieuws: Wanneer de wonden gesloten blijven zou hij vanaf 19 juni op reis kunnen. De rabiësenting wachttijd van 3 weken is dan voorbij. Mandy gaat nu kijken of hij per vliegtuig kan reizen. Het blijft nog spannend, maar Zani gaat het redden.

Er was eens, in een koninkrijk hier niet zo ver vandaan, een prachtige prins geboren. Zijn naam is Prince. Met zijn lange, statige vacht, sierlijke houding en koninklijke uitstraling wist iedereen het zeker: dit is een kat van adel. Een echte prins. Maar al snel begonnen er vreemde geruchten door het paleis te gaan... Waarom werd Prince steeds gevonden op de vreemdste plekken? Waarom lag hij tussen het vuile wasgoed, dook hij in schoonmaakemmers, kroop hij in afvalcontainers en kwam hij altijd terug met vieze pootjes en een vacht die eruitzag alsof hij een week op avontuur was geweest? De hovelingen begrepen er niets van. Tot op een stormachtige avond een oud paleisgeheim werd onthuld... De koningin had ooit een verboden romance gehad met een rasechte bastaard. Een beruchte avonturier die zich door geen enkele paleismuur liet tegenhouden.  Ineens viel alles op zijn plek. Prince had het uiterlijk van een prins geërfd, maar diep van binnen stroomde ook het bloed van een ondeugende bastaard door zijn aderen. En dat bloed roept! Het roept vanuit de wasmand, vanuit kartonnen dozen, vanuit emmers, vanuit plekken waarvan niemand begrijpt hoe hij er ooit terecht is gekomen. Zelfs nu zijn prachtige mantel tijdelijk is verdwenen en hij er wat minder koninklijk uitziet, blijft hij trouw aan zijn afkomst. Half prins, half bastaard, volledig Prince. Disclaimer: Dit verhaal is volledig verzonnen. Prince zelf weigert commentaar te geven op de geruchten over zijn afkomst en werd voor het laatst gezien in een verdachte kartonnen doos.

Klik hier voor het filmpje

Lieve Dierenthuisvrienden, wat zijn wij intens dankbaar voor jullie donaties voor Zani. Na onze oproep gisteren kunnen we bekend maken dat het benodigde bedrag inmiddels binnen is. We zijn er stil van. Zani kan naar ons komen. Iedereen BEDANKT. Ook voor alle lieve berichten en beterschapswensen voor Zani. Hij doet enorm zijn best om te herstellen van de operatie maar hij is nog niet uit de gevarenzone. Zijn eetlust is niet optimaal en zijn urine ziet en ruikt niet zoals het hoort. Voor nu is er bloedonderzoek nodig en krijgt hij extra vocht. Wat niet meehelpt is dat bij de verbandwissel Zani helaas gesedeerd moet worden. Zijn lever en nieren hebben het daar zwaar mee maar het kan niet anders. Zani is een schuwe hond en heeft pijn, ook in zijn belang moet hij een licht roesje tijdens zijn behandeling. Een goed pension is inmiddels gevonden en zijn mandje staat al klaar. Hopelijk mag Zani snel de kliniek verlaten en in alle rust verder herstellen. Over 5 weken vertrekt Mandy naar Roemenië om hem op te halen. Zij reist persoonlijk met hem mee naar ons, in Almere. Een dikke knuffel, namens Zani.

Neelis heeft een geweldig karakter en is een lief en zeer gevoelig dier. Na negen goede jaren raakte hij van de ene op de andere dag alles kwijt: huis, haard, zijn vriendje en zijn baasje. De verhuizing naar het asiel deed hem geen goed, hij kon moeilijk met zijn nieuwe situatie omgaan en werd depressief. Neelis werd in het asiel behandeld voor een oor- en oogontsteking, hij was geen makkelijke patient. Stichting Dierennoodhulp Flevoland vraagt of wij Neelis willen overnemen, hij kwijnt ondanks alle goede zorgen weg in het asiel, een herplaatsing zit er niet meer in. We hebben haast gemaakt met de opname. Neelis verhuisde op 26 december 2024, voor het vuurwerk zou losbarsten, naar Almere. Ach die oude diertjes, we helpen ze en het is gelukt. Neelis is weer vrolijk en is helemaal thuis bij ons. De ontstekingen aan huid en ogen zijn onder controle, onder andere met speciaal voer. Vorige week is Neelis de gang overgestoken naar de inpandige kliniek waar Lanny hem met open armen ontving. Neelis, zich van geen kwaad bewust, stapte vrolijk de kliniek binnen waar hij even later goed onderhanden werd genomen. Op vier plekken is er gesneden; een navelbreuk en bulten werden verwijderd en oren behandeld. De volgende dag was hij nog onder de indruk van het gebeuren, een dag later kregen we weer een kusje, het was goed. Lieve adoptanten en donateurs, dank jullie wel namens Neelis.

Klik hier voor het filmpje

De kittens zijn nu bijna 6 weken oud. Overdag kunnen ze zelfstandig erop uit om de wijdere wereld (oftewel de koffiekamer) een beetje te verkennen. Ze spelen, klimmen, eten en proberen de kattenbak uit te vogelen. Freya heeft het er maar druk mee: zoals een goede moeder betaamt houdt ze haar kinderen nauwlettend in de gaten, en dat is nog best lastig als ze allemaal een andere richting op waggelen. Gelukkig slapen ze ook nog veel. Kan Freya even bijkomen, en snoepjes bietsen bij de vrijwilligers natuurlijk. 

Klik hier voor het filmpje

Een medewerkster van een dierenopvang in Syrië zag hoe kinderen een katje aan het belagen waren. Dit is een groot probleem dat heel vaak voorkomt. Ze haalde hem meteen van straat. Oliver, zoals hij later genoemd werd, kon zich door zijn beperkte zicht niet goed verdedigen. Gelukkig werd hij op tijd gered. In de opvang bloeide Oliver helemaal op. Toch bleek het moeilijk om een nieuw thuis voor hem te vinden en daarnaast moest hij aan zijn ogen geopereerd worden, iets wat niet mogelijk was in Syrië. Daarom werd er voor Oliver een aanvraag gedaan om naar Dierenthuis te komen. En zo is hij uiteindelijk hier terechtgekomen. Oliver is toen hij hier kwam geopereerd aan zijn oogjes. Hij had veel last van haartjes die tegen zijn ogen aan schuurde, doordat zijn ooglid naar binnen krulde (entropion). Hij kreeg daarom een ooglidcorrectie. Helaas bleven er haartjes groeien die zijn oogjes irriteerden, dus werden er meerdere sessies met de Freezepen gedaan om de haartjes weg te freezen. Dat is meerdere keren behandeld, maar het probleem bleef terugkomen. Een paar weken geleden is Oliver weer geopereerd aan zijn oogjes. Hij was blind aan één oog en daarom is dat oogje nu verwijderd en gesloten. Omdat hij nog licht, donker en schaduw ziet met het andere oogje hebben we besloten om nog een keer de entropion operatie te doen, zodat hij zijn oogje kan behouden. We hopen dat deze keer het probleem gaat verhelpen. Oliver is een actieve, vrolijke kat die zich uitstekend redt. Hij komt overal en laat zich nergens door tegenhouden. Het gaat gelukkig goed met hem en ook zijn herstel verloopt mooi. De hechtingen zitten er nog in, maar die verdwijnen langzaam. Zicht of geen zicht: Oliver redt zich prima!

Betty komt uit Syrië en raakte door kogels gehandicapt. Ondanks haar trauma is ze een vrolijke hond. Ze houdt van de mensen die ze kent, naar vreemden kan ze wantrouwig zijn. Binnen Dierenthuis speelt ze een belangrijke rol: ze helpt angstige dieren te ontspannen. Ivy, een schuwe hond uit Roemenië, verloor haar enige vriendinnetje Iris toen zij werd geadopteerd naar Engeland en bleef in diepe rouw achter in het asiel. Het verlies brak haar zo erg dat ze zichzelf verwondde. Bij Dierenthuis is ze helemaal opgebloeid en kreeg ze vriendjes die haar steun gaven. Nu heeft Ivy ook weer een nieuw vriendinnetje gevonden om mee te spelen: Betty. Twee honden uit een asiel, allebei met hun eigen trauma. Ze rennen en spelen samen alsof ze alles vergeten zijn.

Klik hier voor filmpje 1

Klik hier voor filmpje 2

Baloo is een berghond die via een stichting naar Nederland is gehaald als kruising Golden Retriever. Hij woonde eerst op een boerderij waar weinig tijd voor hem was en er problemen ontstonden met uitvalgedrag. In 2019 werd hij herplaatst bij een jong stel, maar de omgeving was te druk voor hem. In 2021 kwam hij terecht bij Dierentehuis Zeist, waar hij 3 jaar heeft gewoond. Hij kreeg daar veel activiteiten en goede zorg, maar na die jaren kreeg hij minder zin in de wandelingen en werd hij steeds slomer. Nu is Baloo 9 jaar en woont 2 jaar bij Dierenthuis, waar hij voor altijd mag blijven. Hier is hij weer opgebloeid tot een gelukkige hond. Hij houdt van aandacht, maar zoekt ook graag zijn rust op. Hij gaat altijd mee op de wandelingen en kan graag het terrein bewaken. Laatst hebben we heel leuk bezoek mogen ontvangen van Romy en Renée van Dierentehuis Zeist. Zij hebben 3 jaar voor Baloo gezorgd in het asiel. Ze kwamen niet met lege handen: een tas vol schoonmaakspullen en een appeltaart! Ze konden niet wachten om Baloo te zien. We gingen met alle honden een wandeling maken over het veld. Ze werden eerst begroet door de andere honden, maar toen Baloo hen zag kwam hij ook even kijken. Hij herkende ze nog! We vonden dit zo mooi om te zien dat we dit moment moesten vastleggen. Na de wandeling hebben we samen nog wat gedronken en de appeltaart aangesneden. We kijken terug op een fijn bezoek. Na afloop kregen we nog een mailtje met de vraag hoe Baloo het bezoek had ervaren en of het effect op hem had gehad. Onze reactie: Baloo heeft genoten van jullie bezoek en aandacht, hij voelde zich echt heel speciaal. Het heeft geen negatief effect op hem gehad. Hij voelt zich helemaal thuis hier en deed na jullie afscheid weer gewoon zijn ding. Het was leuk, het was goed. Dierentehuis Zeist, Romy en Renée, bedankt voor jullie bezoek en het vertrouwen in Dierenthuis. 

Wat groeien ze toch snel. Oooooo lieve kleine hummeltjes, wat worden jullie in rap tempo groot. Nog even en jullie gaan over van de melk-bar naar kittenvoer. We kunnen voor dit prachtige zestal kittenvoer gebruiken. Liefst van het merk Hills, natvoer en brokjes. Opsturen (of voor de poort zetten) kan naar: Stichting Dierenthuis, Groene Kadeweg 51-53, 1332 BV Almere. Een extra donatie mag natuurlijk ook: Stichting Dierenthuis, NL22 INGB 0009 3592 51, o.v.v. Kittens. Elk brokje, blikje en euro telt. Samen brengen we ze groot. We krijgen regelmatig de vraag of alle kittens bij Dierenthuis blijven. Daar kunnen we op dit moment geen antwoord op geven. Voor nu vinden we het vooral belangrijk dat ze rustig bij Freya kunnen opgroeien. Dat ze allemaal een fijn huisje zullen hebben staat buiten kijf, er zijn binnen het team genoeg vrijwilligers die ze met liefde een thuis geven. Als het zover is, kijken we wat het beste is voor de kittens én voor Freya.

Klik hier voor het filmpje

De kittens zijn inmiddels ruim drie weken oud en beginnen steeds ondernemender te worden. De oogjes zijn open en van deze nieuwe zintuiglijke ervaring wordt gretig gebruik gemaakt. Tijdens het rondkruipen wordt alles bekeken, besnuffeld en bevoeld. Af en toe wordt er ook al flink gestoeid met elkaar. Je ziet ook steeds duidelijker dat het zes unieke wezentjes zijn, elk met een eigen persoonlijkheid. Wanneer ik voor Freya een bakje natvoer neerzet bijvoorbeeld: twee kittens slaan dit op een veilige afstand gade en kruipen nog wat dichter tegen elkaar aan. De derde gaat meteen op onderzoek uit en eindigt daarbij ín het bakje. Nummer vier klimt dapper mijn hand op, om vervolgens weer naar beneden te rollen bij een poging via mijn arm omhoog te klauteren. Vijf en zes liggen lekker bij Freya te slapen en hebben helemaal niet door wat er om hen heen gebeurt. Ze ontdekken de wereld op hun eigen tempo. Met lieve, zorgzame Freya altijd dicht in de buurt. We krijgen regelmatig de vraag of alle kittens bij Dierenthuis blijven. Daar kunnen we op dit moment geen antwoord op geven. Ze zijn nog erg klein en voor nu vinden we het vooral belangrijk dat ze rustig bij Freya kunnen opgroeien. Dat ze allemaal een fijn huisje zullen hebben staat buiten kijf, er zijn binnen het team genoeg vrijwilligers die ze met liefde een thuis geven. Als het zover is, kijken we wat het beste is voor de kittens én voor Freya.

Oh! Nieuwe mens gedetecteerd. Wacht even hoor...ik moet even mijn beste houding aannemen. Rechtop zitten, pootjes stevig op de grond, nieuwgierig oogjes. Welkom in mijn kamer. Ja, wij zijn hier de “special edition” hondjes. De VIP-afdeling. Alleen maar invalide knapperds. Wij noemen het zelf de Superheldenclub. Maar goed, terug naar jou. Ik zie je kijken, dat mag. De meeste mensen kijken eerst even, dat doe ik ook als er iemand met een gekke hoed binnenkomt. Oké Appie, focus...Staart: aan. Oogjes: groot. Koppie: iets schuin. Perfect. Ik kom naar je toe! Ja, ik ben snel. Sneller dan je denkt. Ik ben nog jong. Jong genoeg om te denken dat elke nieuwe persoon speciaal voor mij komt. Misschien ben jij dat ook wel. Oh! Ga je hurken? WACHT IK KOM ERAAAN. Schuif schuif schuif. En… hoofdje onder je hand,ja, dat is precies de bedoeling. Aai maar. Dankjewel. Ik wist dat jij een goede was. Weet je, vroeger was ik nog braver, echt waar. Ik deed alleen maar lief kijken en netjes zitten. Maar inmiddels ben ik wat gegroeid, en met groeien komt… karakter. Soms pak ik een speeltje dat niet van mij is, soms doe ik stoer tegen de buurhondjes en heel soms doe ik alsof ik je niet hoor als je zegt: “Appieeeee…” Maar dan...dan zeg je mijn naam net iets strenger, en dan…kijk ik je aan...Met. De. Oogjes. Je weet wel. Die grote, ronde, “ik-ben-maar-een-onschuldig-hondje”-blik. Werkt elke keer. Vrijwilligers zuchten dan: “Appie toch…” En vervolgens krijg ik alsnog een knuffel. Kijk, ik ben misschien anders gebouwd. Maar ik ben 100% hond. Ik speel, ik daag uit en ik steel harten.  Want ja, mensen verzamelen is mijn favoriete hobby. 

Klik hier voor het filmpje

Het gaat goed met moeder en kinderen. De kraamkamer wordt elke dag verschoond. Dat is best spannend voor Freya, want haar baby’tjes moeten dan even opgepakt worden. Ze komt altijd even kijken wat er gebeurt, maar na een korte inspectie kruipt ze er weer tevreden bij ze en vraagt om wat gekriebel en krijgt ze een lekker bakje eten. De kleintjes merken er weinig van. Ze liggen dicht tegen elkaar aan en soezen rustig verder. Slapen, drinken en af en toe wat rondkruipen meer doen ze nog niet. Maar één kleine pluizenbol begint al zijn oogjes te openen. Als de babykamer weer schoon is, worden de kleintjes een voor een weer in hun bedje gelegd. Tijd om weer lekker tegen mama aan te kruipen. We krijgen veel vragen over wat er later met de kittens gaat gebeuren. Daar zijn we nu nog helemaal niet mee bezig. Ze zijn nog maar net geboren (1 april), maar één ding is zeker: ze zijn veilig bij ons en worden goed verzorgd. Freya krijgt hier de rust om haar kittens groot te brengen en voor nu is dat het allerbelangrijkste.

Voor de zieke katjes hebben we een speciale kamer. Hier staan quarantainehokjes waar ze tijdens hun ziekte kunnen verblijven en het is lekker rustig in deze kamer, want afgesloten voor andere katten. In deze kamer staat ook een kast met speciaal voer, bijvoorbeeld voor de nieren of het spijsverteringskanaal, maar ook……. lekkere hapjes. Dieren die niet willen eten moet je natuurlijk het lekkerste van het lekkerste geven zodat ze hopelijk wel gaan eten. Uiteraard en helaas was het bij de groep gezonde katten al snel bekend dat de lekkere hapjes uit die kamer komen. Het is dan ook altijd lastig om die kamer in of uit te gaan zonder dat er katten langs je heen glippen. Eentje die heel duidelijk laat merken dat ze lekker hapjes wil, is Raja. Ze is een ongelooflijke smulpaap en dat is haar ook aan te zien. Het is een echte theemuts. Raja laat altijd luid en duidelijk van zich horen. Waar je als vrijwilliger ook bent, zodra Raja haar stem opzet weet iedereen waar ze zich bevindt en dat ze wat wil. Zo ook afgelopen zondag. Raja liet al een tijd luid en duidelijk horen dat ze de ziekenkamer in wilde. Terwijl ik in die kamer bezig was schalen met brokjes te vullen om uit te delen in de diverse kamers, begeleidde het concert van Raja vanuit de gang mijn werk. Na de schalen op een metalen serveerwagen met 3 etages gezet te hebben, reed ik dat karretje de kamer uit om de ronde te doen. De kamer waar Raja meestal verblijft was als eerste aan de beurt. Daarna hoorde ik haar niet meer en ging ik de andere kamers langs. Toen alle schalen uitgedeeld waren reed ik het karretje weer terug naar de ziekenboeg. Dit keer glipte er maar 1 kat mee….. dacht ik. Want toen ik het karretje wegzette en schoon wilde maken zag ik opeens op de laagste plank, goed verstopt: Raja. Heel stilletjes (ze kan het dus wel) op het karretje geslopen en zo naar binnen gesmokkeld in de kamer met de lekkere hapjes. En dat nota bene door mijzelf! Wat een slimmerik!

Woensdagochtend, tijdens de bevalling, zat Freya nog in een hokje in de kliniek om bij te komen van haar bezoek aan de dierenarts de dag ervoor. Dat het niet lang meer zou duren wisten we, maar zo snel hadden we ook weer niet verwacht. We zijn meteen aan de slag gegaan om een fijne kraamplek voor Freya te maken, want dat kleine hokje is natuurlijk geen geschikte plek om zes kittens groot te brengen. De koffiekamer is een warme en rustige plek. Er wonen slechts een paar katten, voornamelijk oudjes, en een varken dat overdag meestal in de tuin scharrelt en ’s avonds, nadat hij onder een dekentje is ingestopt, zo goed als K.O. gaat. Freya en de kittens wonen daar de komende tijd in… een kippenhok! Een veilige eigen plek met voldoende ruimte. Misschien niet de meest voor de hand liggende keuze, maar katten in een kippenhok zien we bij Dierenthuis regelmatig. Nu maar hopen dat Freya haar voorlopig nieuwe onderkomen ook ziet zitten. De kittens kunnen rustig wennen aan alle nieuwe geuren,  geluiden en indrukken. De vrijwilligers kunnen goed een oogje in het zeil houden, dat doen we natuurlijk met plezier. Pasgeboren kittens kun je het beste zo weinig mogelijk aanraken want ze zijn erg kwetsbaar, hun immuunsysteem is nog in ontwikkeling. Een moederpoes kan ook behoorlijk beschermend zijn, maar Freya vond het gelukkig geen probleem dat haar jongen even werden opgepakt en verplaatst. Eerst gaan de kittens één voor één het kooitje in. Zou Freya er uit zichzelf bij gaan liggen? Uit zes kleine keeltjes klonk aandringend en nadrukkelijk gepiep om mama, maar Freya lag prima waar ze lag. Gelukkig liet ze zich makkelijk oppakken en is de hele familie snel verhuisd naar hun nieuwe onderkomen. Het kippenhok lijkt haar ook goed te bevallen. Een filmpje van moeder Freya met haar kittens, hier twee dagen oud. Klik hier voor het filmpje

Een extra Dierenthuis nieuwsbrief zit in je inbox, vol met snoezige paasfoto's. Namens alle dieren gezellige dagen! Ben je nog niet geabonneerd op de nieuwsbrief, lees deze extra editie online: https://dierenthuis.email-provider.eu/.../knolpcuvep... Aanmelden voor de nieuwsbrief doe je via deze link: https://dierenthuis.nl/nl/nieuws/nieuwsbrief

Griekenland. Voor beschutting had het poesje onderdak gevonden onder de motorkap. Helaas kwam zij vast te zitten met haar poot, waardoor zij verbrandde toen de motor draaide. De beelden van de verwondingen gaan niet meer van ons netvlies. De littekens, kale plekken waar haar huid verbrand is, een pootamputatie en oogletsel, zijn blijvende herinneringen aan het ongeluk. Flora, die zorg draagt voor veel zwerfkatten, gaf het poesje de naam Freya. Het is 18 februari wanneer Freya met enkele van haar lotgenootjes op Schiphol arriveert. Rob en Monique nemen de katjes over van Flora die weer terug naar Griekenland vliegt. De vijf poesjes zijn allemaal stumpertjes die veel medische zorg nodig hebben en ze zijn alles behalve goed gevuld. Een maandje later plannen we Freya, die inmiddels goed op gewicht lijkt, in de agenda in voor een oogamputatie en castratie. Dierenthuis heeft een inpandige kliniek voorzien van alle gemakken, ze hoeft dus niet op reis. Het is enkele weken voor de operatie. Freya heeft een ronde dikke buik. Is zij misschien zwanger, vraagt Jill. De echo laat zien dat er inderdaad kleintjes op komst zijn. Ze is zwanger geworden in Griekenland. Jeeh, ook dat nog. Het is 1 april, 6 kleintjes zijn er geboren! Freya geniet, ze lijkt happy met haar kroost. Wat een sterke meid. We mogen haar zelfs aaien, haar een beetje helpen, ze vertrouwt ons. We gaan jullie wekelijks op de hoogte houden met foto's en video's. Flora van Foster Kittens Greece: dank voor het vertrouwen in Dierenthuis en het helpen van zoveel zwervers in nood. Klik hier voor het filmpje van Freya

Er is weer veel gedaan, we vervelen ons nooit. De paardentandarts is langs geweest om de gebitten van de paarden te controleren. Ze weten maar al te goed wanneer er iets spannends gaat gebeuren en gaan dan het liefst zo ver mogelijk uit de buurt staan. Gelukkig win je met rust en wat lekkers hun vertrouwen al snel en werken ze daarna super braaf mee. Bij Sunna is een losse tand getrokken en bij twee andere paarden worden binnenkort nog foto’s van het gebit gemaakt om alles goed te kunnen bekijken. De tandarts gaf aan dat de gebitten er, zeker voor paarden van deze leeftijd, goed uitzien. Dat is goed nieuws! Ook zijn er deze week vijf ramen vervangen waar een barst in zat. De katten aan de overkant moesten daarvoor even de kamer uit, zodat ze niet konden ontsnappen toen de oude ramen eruit gingen en de nieuwe geplaatst werden. En zoals altijd bij Dierenthuis is er weer flink gesopt, gewassen en gesjouwd met allerlei meubels en bloempotten om alles weer net even praktischer en gezelliger te maken. Op de regenachtige dagen lagen de dieren veel binnen en hadden de meesten niet zo’n zin om te wandelen, dus werden er extra lange dutjes gedaan. Gelukkig hebben we ook veel zon gehad. De honden lagen dan heerlijk in de tuin te luieren en ook de katten waren graag weer buiten tussen de kippen. Zowel de dieren als de mensen hebben daar weer volop van genoten.

Gelijk aan ons mensen waarderen dieren schone dekentjes. Helaas blijven die niet lang schoon. Modderpootjes, ongelukjes, vieze speeltjes die mee naar binnen worden genomen, darmpjes die opeens leeg moeten, overgeven en veel haren maken dat de vrijwilligers er een hele taak aan hebben om de bedjes, teiltjes en krabpalen te voorzien van schone dekentjes. Dat betekent dagelijks balen was, van de kamers opgehaald in grote kliko’s en naar de waskamer gebracht. De rolstoelhondjes zijn de grootverbruikers van schone was. Door hun verlamde achterlijfjes hebben ze geen controle meer over hun blaas en darmen (incontinent). De blaas wordt diverse maken op de dag door de vrijwilligers leeg gedrukt maar de ontlasting blijft spontaan komen. Hun kamer schoonmaken en houden is een dagelijkse strijd tegen poep en pies, naast en op de bedjes. Iedere dag wordt in de kamer van de invalide hondjes dan ook alles verschoond. Soms niet 1 keer maar net zo vaak als nodig is! De waskamer draait van ‘s ochtends 9 uur tot zeker 6 uur in de avond continu. De vrijwilligers die zich met de was bezighouden vinden het een hele sport om 4 wasmachines en 4 drogers zonder onderbreking te laten draaien. En dat moet ook wel want 3 kliko’s vol met was is dagelijkse kost. Dat betekent niet alleen wassen en drogen maar ook vouwen en sorteren zodat iedere kamer over zijn eigen schone was kan beschikken. En zoals in iedere waskamer is ook onze waskamer heerlijk warm en zijn vrijwilligers druk bezig dus een aantal poesjes verblijven hier graag met een duidelijke taakverdeling. De leiding ligt bij de rode kater Klaas, hij neemt zijn opzichtersrol heel serieus, dat zie je wel aan zijn blik. Het controleren van de watertemperatuur is de taak van Tatcher en dit doe je het beste door het even te proeven. Sjimmie bewaakt de stekkers zodat geen storing optreedt. Tja en dan zijn er de secondanten die alles goed in de gaten houden. Want wat is nu fijner dan liggen op een stapel schone nog warme was. Heerlijk toch?

Er zijn nieuwe kasten geplaatst in één van de kamers van de kliniek, heel praktisch en mooi. De behandelkamer ziet er prachtig uit, geen muis kan meer bij de medicatie. De kasten zijn aan de muur en vloer vastgelijmd zodat er geen vuil of ongedierte achter of onder kan komen. Dierenthuis grenst aan een natuurgebied; muizen (allerlei soorten en maten), salamanders, marters, vossen en groot wild lopen hier rond. In huis krijgen we dagelijks bezoek van salamanders, muizen, padden en kikkers, alles moet dus achter slot. In de agenda staan vandaag een aantal poesjes voor een apk-beurt plus 1 operatie. Swieber heeft last van zijn oor en gaat in een speciaal gemaakt tasje voor katten die moeilijk te behandelen zijn. Eén van de pony's heeft een ontstoken oog waarnaar gekeken wordt. Ook hondje Granny, die net binnen is gebracht, heeft een oogontsteking. De juiste medicatie wordt voorgeschreven. Granny heeft de oogontsteking in de bus opgelopen tijdens haar reis naar Almere. Wat een pechvogel. Gelukkig hebben alle diertjes de onderzoeken goed doorstaan en is de buikoperatie geslaagd. Om 14.00 uur gaan we met z’n allen even snacken. Kroketten met paddenstoelenvulling gaan in de frituurpan die buiten in de tuin staat. Daarna komen de dieren aan de beurt die voor controle terug moeten komen. Een enkeling moet een nachtje of meer opgehokt worden, maar dat is geen straf - de diertjes worden extra, extra in de watten gelegd, hebben een zeer ruim verblijf en houden er geen trauma's aan over. Aan het einde van de dag gaan Mika, Noa en Lanny tevreden naar huis. Morgen grote schoonmaak van de kliniek.

We gaan bijna 12 jaar terug in de tijd, Roemenië. Er was een sterilisatiecampagne georganiseerd door rescuer Mirela. Samen met een collega reed ze met de auto naar de kliniek toen ze iets zagen spartelen aan een boom. Het was een jong hondje. De ogen stonden bol en waren knalrood. Ze maakten het touw snel los, maar het hondje was inmiddels al buiten bewustzijn. Eenmaal aan de beademing en na het geven van injecties kwam het hondje weer bij. Ze kreeg de naam Stacey. Na een overnachting in de kliniek leek het goed met haar te gaan. Helaas bleek nergens plek voor haar te zijn en daarom verhuisde ze naar het asiel. Negen jaar later. Inmiddels woont zij al 9 jaar in het asiel. Stacey heeft geen vertrouwen meer in de mens. Er komt weer een winter aan, extreme kou. Gaat ze deze winter nog wel levend doorkomen? Het zou wel eens haar laatste kunnen zijn. Stichting Care 4 Shelter Dogs vraagt daarom of wij Stacey vóór de winter in huis zouden kunnen nemen. Stacey verhuist naar Dierenthuis. Ze woont hier nu 2 jaar naar volle tevredenheid. Ze geniet van de ruimte, de zachte bedjes en de wandelingen met alle honden van haar kamer. Het vertrouwen in de mens is niet meer teruggekomen. Je kan haar niet aaien, ze zal niet naar je toekomen om contact te maken. Ze zal altijd kiezen voor haar eigen veiligheid, dat is uit de buurt van de mens blijven. Maar Stacey mag er zijn, ze is een prachtdier!

Afgelopen week is er weer veel gedaan in de kliniek. We hebben, dankzij een mooie donatie van Abri voor Dieren, vier nieuwe medicijnkasten kunnen plaatsen. Alles is opnieuw uitgezocht en ingericht. De kliniek is weer overzichtelijker, hygiënischer en er is meer ruimte om medicijnen en materialen netjes op te bergen. Voor deze kliniek dag stonden de APK’s van onze invalide hond Mirko en meerdere schuwe katjes in de agenda gepland. Onze lieve Mirko werd als jonge hond in Kroatië zwaar mishandeld. Zo zwaar dat hij invalide raakte. Zijn botten waren gebroken, hij werd incontinent en zijn achterpoten raakte zo ernstig beschadigd dat hij nooit meer normaal zou kunnen lopen. De pijn moet ondraaglijk zijn geweest. De foto’s spreken eigenlijk wel voor zich (de wonden zijn onzichtbaar gemaakt). Bij het lokale asiel werd overwogen hem in te laten slapen, tot zijn reddende engel zei Mirko een kans te geven want hij gaf duidelijk aan te willen leven. Hij onderging daar meerdere operaties. Daarna kwam de vraag of Mirko bij Dierenthuis mocht wonen. Natuurlijk was hij welkom. Voor altijd een veilig thuis omringd met vriendjes. Mirko heeft een speciaal plekje in het hart van onze dierenarts Lanny. Hij is namelijk de eerste hond waarbij de achterpoten werden geamputeerd in een kliniek in Almere, waar zij dit leerde. Daarna volgden nog vele pootamputaties bij andere invalide honden, maar dan in de kliniek van Dierenthuis. Lanny gebruikt hier een andere manier van opereren, waarbij niet door het bot wordt gezaagd, maar de heupkom volledig wordt verwijderd. Ze zorgt ook dat er genoeg huid onder hun kontje blijft, zodat dit een soort stootkussen/beschermlaag wordt. Op de foto’s het verschil tussen de röntgenfoto van Mirko en die van een andere invalide hond. Inmiddels woont Mirko alweer 10 jaar bij Dierenthuis en hij doet het nog steeds hartstikke goed. Hij wil niet in een rolstoel, maar dat is niet erg. Hij redt zich uitstekend op zijn twee voorpoten en kan sneller rennen dan je misschien zou denken. Het was weer eens tijd voor het jaarlijkse onderzoek van Mirko. Vanuit zijn kamer liep hij braaf mee naar de kliniek. Onderweg liet hij wat lopen, zoals dat bij een incontinente hond gaat. Zijn blaas werd ’s ochtends bewust niet geleegd, omdat er tijdens de APK standaard ook een blaasonderzoek wordt gedaan. Er moesten een paar tanden en kiezen getrokken worden, dus hij ging onder narcose. Ook zijn er testen uitgevoerd en röntgenfoto’s gemaakt. Volgens Lanny ziet zijn rug er goed uit. Verder is er niets bijzonders gevonden en is Mirko gelukkig helemaal gezond verklaard. Hij werd rustig wakker en mocht daarna weer lekker terug naar zijn kamer die we alvast hadden voorverwarmd voor hem. De rest van de dag heeft hij het nog even rustig aan gedaan. Daarna was het tijd voor de katten en hun APK. Ze moesten even uit hun vertrouwde omgeving worden gehaald, zo rustig mogelijk om de schuwe, en de andere katten, zo min mogelijk stress te geven. De onderzoeken verliepen vlot. Ze mochten snel weer terug naar hun kamers. Helaas kwam deze dag niet elk dier weer terug. Vrijwilligster Jill zag dat het niet goed ging met kat Benjamin. Ze zag het aan zijn houding en vacht. Hij is naar de kliniek gegaan voor onderzoek. Daaruit bleek dat zijn nierwaarden niet goed waren en is daarom besloten hem in te laten slapen. Benjamin heeft heel wat jaren bij Dierenthuis gewoond en is 13 jaar geworden. Kliniek dagen zijn nooit het zelfde. Waar het ene dier gezond teruggaat naar zijn kamer, moeten we van een ander dier ander afscheid nemen. Alles wat we doen, elke beslissing die we nemen, is er om het welzijn van onze dieren te waarborgen.

Vandaag nemen we jullie mee naar buiten. Het ziet er allemaal nog kaal en grauw uit, maar dat is maar tijdelijk. De eerste pad hebben we al uit zijn holletje zien komen. Honden, niet allemaal, kunnen gevoelig zijn voor het weer. Wanneer er storm op komst is zijn sommige onrustig. Bij onweer zien we vaak angst. Bij katten zien we geen verschil, er zijn er veel die wind en storm prachtig vinden, omdat er dan van alles door de lucht vliegt waar achteraan gejaagd kan worden. We gaan op stap, de honden gaan door het luik, gelukkig is er voor de mens een deur. Elke kamer heeft een eigen tuin met hekwerken en een poort naar het grote veld. Het luik naar de tuin is altijd open, de honden kunnen dus altijd de tuin in. De deuren zijn dicht, zo blijft het lekker warm binnen. De eerste wandeling is om 7.30 uur, de laatste wandeling in deze ronde is klaar om 10.30 uur, dan zijn alle kamers en alle honden uit geweest. De tweede ronde begint ongeveer om 11.30 uur tot 13.00 uur. De derde en laatste ronde start om 14.00 uur, de rolstoelers zijn de eerste aan de beurt, als laatste gaan de kuddebewakers. We wandelen dus heel wat af, door weer en wind. De katten hebben ook luiken waar ze altijd in en uit kunnen, maar met dit weer zien we buiten niet veel katten. Ze houden een winterslaap in de lekker verwarmde kamers

Bishan, Dippie en kater Wannes staan vandaag in de spotlight. De honden krijgen een APK-beurt bij de dierenarts en beide worden geschoren. Alles tijdens een roesje. Bishan komt uit Syrië en is nagenoeg blind. Samen met een gewonde soldaat leefde hij in een verlaten ingestort gebouw. Dippie komt oorspronkelijk uit Portugal. Hij werd in Nederland geadopteerd. Maar zijn baasje overleed en toen kwam hij in het asiel terecht. Zijn gedrag was moeilijk, agressie. Na serieuze herplaatsingen en een bijtincident was zijn leven niet meer zeker. Dierenthuis wilde het wel proberen. Met Dippie is het bij Dierenthuis helemaal goed gekomen. Beide honden zijn dus buitenlandse honden en alle honden krijgen een extra onderzoek op parasieten met een sneltest. Helaas komen bijna alle honden uit het buitenland positief uit de test en gaan ze dus weken op de antibiotica. Dippie, het Spanieltje dat al jaren in Nederland is, wordt positief getest op Anaplasmose. Hij krijgt een lange kuur Doxy. De bacterie Anaplasma, die overgedragen wordt door teken, komt in heel Europa voor. Wannes, de oudste kater in huis, is meeverhuisd uit Noord-Brabant. Hij woont dus al heel wat jaren bij ons. Hij is drager van het kattenaidsvirus (FIV) en heeft geen enkele tand meer in zijn bekje. Hij is aan het kwakkelen en ligt in een vreemde houding op bed, maar soms ook op de grond. Daarom gaat ook hij naar de dierenarts. Wannes is gelukkig makkelijk te behandelen, hij krijgt geen roesje. In de kliniek zijn ze er snel uit – Wannes heeft longontsteking. Ook hij gaat op de Doxy.  Voorlopig mag hij bijkomen in de koffiekamer. De honden gaan terug naar hun eigen kamer waar ze een warm welkom te wachten staat. Iedereen komt even snuffelen. Met Dippie en Bishan gaat het goed. Kater Wannes knapt langzaam op. De oude man wordt flink verwend.

Sommige beginnen met pijn. Kido’s verhaal begon in pure wreedheid. In november 2022 werd hij slachtoffer van een gruwelijke “weddenschap”. Zijn voorpoten werden afgesneden. Zijn lichaam werd gebroken door menselijk geweld. Maar wat het meest ongelooflijk is? Zijn hart bleef zacht. Na een lange reis kwam Kido op 18 februari 2023 aan in Almere, waar Dierenthuis zijn zorg overnam. Een lichaam getekend door geweld… maar een ziel die bleef geloven. En daar, ergens later in zijn nieuwe leven, kwam Banksy uit Thailand. In Thailand, lag zij in een hoekje van haar verblijf bij Wildlife Friends Foundation. Bang voor alles en iedereen.  angereden. Door het ongeluk is haar rug gebroken. Ze bewoog zich voort op haar voorpootjes. Een achterpootje werd geamputeerd. Drie keer leek ze een thuis te krijgen… drie keer ging het op het laatste moment niet door. Wat zij nodig had, was geen medelijden. Wat zij nodig had, was specialistische zorg, liefde en geduld. Op 14 september 2023 kwam Banksy naar Dierenthuis. Een lief maar schuw meisje, dat nog niet wist dat ze veilig was. Bij Dierenthuis werd haar andere verlamde achterpootje geamputeerd, omdat het een belemmering was voor haar. Tijdens een scan werd een wit vlekje op haar longen gezien. Opnieuw onzekerheid. Opnieuw spanning, maar ze bleef en ze vocht. Na haar operatie moest ze tien dagen in een bench blijven zodat haar wond kon genezen. Wat was ze blij toen ze eindelijk weer mee mocht wandelen. Stapje voor stapje begon ze te ontspannen. Ze voelde zich steeds meer thuis, maar mensen konden beter op afstand kijken en blijven. Totdat ze met Kido ging samenwonen. Kido, die alle reden had om mensen te haten, koos ervoor om dat niet te doen. Hij liep naar vrijwilligers, bezoeker en iedereen toe voor een aai. Hij liet zien dat niet alle handen pijn doen. Dat sommige handen juist troosten. Banksy keek. En wachtte. En keek nog eens. Langzaam begon ze hem te volgen. Als Kido naar voren ging voor knuffels, liep zij achter hem aan. Als hij bleef staan, bleef zij ook. En op een dag liet ze zich aanraken… maar alleen als Kido naast haar haar was. Want liefde kun je leren. En vertrouwen soms ook. Vandaag zijn ze onafscheidelijk. Banksy volgt hem overal. Hij is haar voorbeeld, haar moed en haar grote vriend. Na het donker kan liefde blijven bestaan. 

In een Haagse wijk liep een zwerfkat rond. Hij werd goed in de gaten gehouden en er stond altijd voer voor hem klaar. Maar hij had meer nodig dan dat want hij had een lelijk abces boven zijn oog. Dierenhospitaal en Dierenambulance Den Haag e.o. ving de kat en ze gaven hem de naam Xavier. Hij kreeg meteen medische zorg maar terug naar zijn oude stek, dat ging niet meer. Hij is namelijk drager van het kattenaidsvirus. Of hij naar Dierenthuis mocht komen? Afgelopen maandag werd Xavier gebracht, samen met een heel schuw jong katje. Xavier is erg op zijn gemak, hij vindt het bij ons prachtig. De bofkont, er hoeft niet meer geknokt te worden, goede zorg, eten genoeg en een dak boven zijn hoofd. De vrijwilligers zijn nu al gek op hem. Met het jonge schuwe katje gaat het goed komen; gelukkig is zij geen zwerver meer, haar thuis is nu en voor altijd Dierenthuis. Dierenhospitaal en Dierenambulance Den Haag e.o. dank jullie wel voor het goede werk voor de dieren! Xavier zoekt nog adoptanten-op-afstand, voor wie hij extra speciaal mag zijn. Ben jij dat voor 7 euro per maand? Het adoptie formulier vind je op onze site: https://dierenthuis.nl/nl/bewoners/katten/637_xavier

Vroeg opstaan is niet zo mijn ding. Als de wekker gaat, ben ik geen type die direct uit bed springt en met een big smile de dag omarmd. Nee, ik draai me om en hoop dat ik me vergist heb met de wekker en dat het een vrije dag is. Behalve, om de week, op vrijdagochtend. Dan, na het ontbijt, geen laptop om op te starten maar in de auto en op weg naar Almere. Geen blousje/jasje maar mijn standaard makkelijke broek (en ja, al jaren dezelfde…. Sorry Alice!) en trui die tegen nageltjes en knuffeltjes kunnen. Geen ogen op het laptopscherm maar mijn ogen overal gevolgd door mijn handen voor het aanhalen van al die lieve viervoetertjes die die zich bij me melden. Geen dag is daar hetzelfde en vaak is ook geen ruimte hetzelfde als hoe ik het bij het vorige bezoek achterliet. Ander kastje, nieuwe indeling, nieuwe kleuren… en verder aangekleed met vrolijke schalen, kleedjes en planten. Een gezellige werkplek met grote uitdagingen; de grootste is wel hoe je je aandacht en maar 2 handen verdeeld over zoveel lieve koppies. Een uitdaging die ik graag aan ga terwijl ik ondertussen ook nog wat klusjes oppak. Het klusje bepaald het gezelschap dat bij je blijft. Niet iedereen is blij met de stofzuiger. Maar Bahati en Lucky trekken zich niets van de herrie aan. Lucky rijdt graag mee op de stofzuiger en Bahati maakt gebruik van de relatieve rust om mij heen om zijn aandeel in aaitjes te krijgen door pal voor de zuigmond te gaan liggen. In de waskamer is het gezelschap ook uitgebreid. Sommigen snoozen op de verse schone was, anderen slapen diep op de draaiende wasdrogers. Een ander staat klaar naast de gootsteen om aan te vallen op de waterstraal zodra iemand de kraan opendraait. Bij klusjes buiten zijn er weer andere katjes die me in de gaten houden. Ze houden de kippen op afstand, checken of ik alles netjes opruim en klimmen af en toe in een boom om de omgeving te scannen. En aan het einde van de dag, het licht is gedimd, vullen de bedjes en bakjes zich met de katten. Ze hebben hun klusjes gedaan, de buikjes rond en kunnen nu uitrusten zodat ze de dag daarna weer fit zijn om de volgende vrijwilliger te assisteren. En ik, ik ga naar huis, aftellen tot mijn volgende bezoek!

Jolanda

De honden Baloo en Yuba krijgen geen ontbijt vandaag. Deze twee heren moeten nuchter in de kliniek verschijnen. Voor een uitgebreid onderzoek van lijf en ledematen gaan ze even slapen. Baloo is een wollige kuddebewaker en Yuba een echte krentenmix-dalmatiër. Hun tweede jeugd hebben ze al ruimschoots achter zich gelaten en alles gaat tegenwoordig op hun gemakje. Maar als Yuba wandelingen overslaat en liever op zijn bedje blijft liggen, wordt dat natuurlijk besproken. Hij wordt extra goed in de gaten gehouden. Baloo de kuddebewaker is graag buiten. Met zijn dikke vacht is het ook echt nodig dat er af en toe een borstel doorheen gaat. Helaas denkt Baloo daar zelf anders over. Er zijn bepaalde plekken waar hij absoluut niet “gekieteld” wil worden. Voor hem dus even een roesje: de billen moeten bloot. Baloo krijgt meteen zijn jaarlijkse APK-beurt: röntgenfoto’s, bloedonderzoek, alles wordt nagekeken. Lanny, onze dierenarts, heeft er zin in. Eenmaal in slaap worden de heren voorzichtig op de brancard gelegd, een dekentje eroverheen en de verwarming hoog, want dieren mogen natuurlijk niet afkoelen. De uitslagen van het bloedonderzoek laten ongeveer 30 minuten op zich wachten. Goed nieuws: Baloo en Yuba zijn gezond, er zijn geen afwijkingen gevonden. Zo fijn!! Op de computer bekijken we nog de gehoorgang van Baloo. Daar zien we een ontsteking die we gaan behandelen. Baloo mag rustig uitslapen in de kliniek. Yuba gaat op de brancard richting zijn eigen verwarmde kamer, waar hij tussen zijn vrienden en verzorger rustig wakker mag worden. Dan staan de volgende patiënten al klaar: bange katjes. Katten die hier nog maar drie maanden wonen en, net als alle dieren bij ons, een zware tijd achter de rug hebben. Zwerven, het gevangen worden, opsluiting, medische onderzoeken en operaties, de reis naar Almere en dan opnieuw wennen aan een nieuwe omgeving. Zijn ze net een beetje gesetteld, worden ze weer, zo voorzichtig als maar kan, opgepakt voor een grote APK in onze inpandige kliniek. Beloofd is beloofd: daarna wordt het leven alleen maar leuker. We moeten de dieren die hier al wonen beschermen, en nieuwe dieren willen we niet met pijn of verborgen klachten laten rondlopen voordat ze los gaan. Na hun APK blijven de katjes soms een nachtje in een hokje, omdat ze nog suf zijn van de narcose of medicijnen nodig hebben. Andere katjes mogen los in een aparte kamer waar ze niet naar buiten kunnen, zodat ze in alle rust wakker worden. Als alles goed is en ze gezond zijn, verhuizen ze naar een andere kamer. De deuren blijven daar nog gesloten en naar buiten kunnen ze even niet. Na ongeveer een maand gaat en de deur open en kunnen ze kennismaken met de andere katten. Op deze manier houden we de besmettelijke virussen buiten de deur en krijgt iedereen rustig de tijd om te wennen aan hun nieuwe omgeving. Aan het einde van de dag zit alles erop. Alle dieren die in de agenda stonden zijn geholpen. Lanny sluit de kliniek af gaat naar huis. De verzorgers gaan nog even verder bij de dieren voordat ook zij naar huis gaan. Alice en Steven zijn altijd aanwezig op het terrein. ’s Avonds gaan de grote lichten uit en wordt er nog een ronde langs de kamers gelopen om te controleren of de dieren er allemaal tevreden en wel bij liggen.

Onze katten komen via andere organisaties bij ons binnen. De meeste katten komen uit Nederland, maar we nemen ook kwetsbare katten op uit onveilige landen. De katten hebben medische hulp en speciale zorg nodig vanwege hun handicap of ziekte. Vanwege hun gebreken en/of gedrag willen particulieren, vooral in onveilige landen, ze niet adopteren. Terug naar de straat is geen optie, ze zouden het niet overleven. Hoe werkt het als er nieuwe katten bij ons binnenkomen? Bijna alle katten komen ontwormd/ontvlooid, geënt en geboosterd, gecastreerd en getest op AIDS/Leucose bij ons binnen. Ze worden dan ondergebracht in de gewenningsruimte. De woonkamers, waar de nieuwe katten tijdelijk wonen, bestaat uit 2 ruime kamers, een klein kamertje, een gang, een keuken en de afgesloten binnenplaats. In de kamers staan bedden en mandjes. Krabpalen, kasten, tafels en stoelen zijn ook aanwezig. Het is er lekker warm en heel huiselijk. Hier hebben de katten behoorlijk wat ruimte en kunnen ze op de binnenplaats een frisse neus halen. De katten verblijven in deze woning zo’n 3 maanden om gewend te raken aan de medewerkers, aan alle nieuwe luchtjes en geluiden en aan het wonen tussen andere katten. In deze maanden observeren wij ze goed. Het observeren kan langer duren wanneer de katten super schuw blijven. Om onze kwetsbare populatie gezond te houden, worden alle nieuwe katten na 3 maanden opnieuw opgepakt of gevangen en helemaal onderzocht in onze inpandige kliniek - een APK-beurt onder narcose. Dit is heel belangrijk om de dieren die al bij ons wonen te beschermen. Omdat we veel schuwe katten hebben moeten we ze ook zien te vangen op een manier die zo min mogelijk stress veroorzaakt. Er wonen maximaal 30 katten in de afdeling voor nieuwe katten. Na de 3 maanden verblijf in deze afdeling en na het bezoek aan de kliniek gaan we de volgende fase in op weg naar de vrijheid. De katten gaan direct na het bezoek aan de kliniek naar een kamer aan de overkant van het pand. Deze kamer blijft een maand afgesloten, de dieren kunnen niet naar buiten. Ook deze kamer is van alle gemakken voorzien voor de katten. Na de maand gaan de deur van deze kamer en het luik naar buiten open en kunnen de katten de overige binnenruimtes en de buitenruimte gaan verkennen. Ze ontmoeten de andere bewoners en hebben een gezellige Meet and Greet. De meeste katten blijven nog een paar dagen veilig in hun kamer. Sommige gaan al meteen op avontuur uit. Alles in hun eigen tempo. Ze wonen vanaf dat moment in hun permanente onderkomen, waar ze heel veel binnenruimte en giga veel buitenruimte hebben. Ze mogen vanaf dat moment ook dag en nacht zelf bepalen of ze binnen of buiten zijn. Buiten de boel verkennen vinden ze natuurlijk hartstikke leuk, maar de schuwe katten zijn net zo graag binnen, want ook zij houden van luxe.

Begin 2025 ontvingen wij een aanvraag van Dogs On A Journey. Het ging om Shine, een oude asielhond uit Roemenië. Haar leven was zwaar. Na jaren op straat belandde ze in een dodingsstation waar ze lange tijd verbleef. Daarna kwam ze terecht in een privé-shelter. Terwijl de honden om haar heen vertrokken naar een nieuw thuis, bleef zij telkens achter. Tot maart vorig jaar. Shine mocht verhuizen naar Dierenthuis. Dit werd haar laatste verhuizing. Haar kans om nog te mogen genieten van het leven. En dat deed ze volop. Vorige week merkten we dat de sfeer in de kamer een tikkeltje anders was. Je voelt en ziet het zodra je binnenkomt: een lichte irritatie, wat nerveus gedrag van enkele honden. Shine lag in een bedje waar ze nog nooit eerder had gelegen. We observeerden goed en merkten dat de spanning om Shine draaide, wat vreemd was, want Shine is hartstikke sociaal en geen type dat conflicten opzoekt. Ze gaat altijd meewandelen, eet goed, ziet er gezond uit en heeft een mooi gewicht. Van buiten lijkt er dus niets aan de hand. Toch was er iets niet goed. Toen we haar lipje optilden, zagen we bij haar snijtand een goedaardige woekering. We zorgden dat iedereen weer op z’n gemakkie was in de kamer en zetten Shine in de agenda voor een APK-beurt. Shine was de eerste patiënt van de dag. Rustig liep ze mee naar de kliniek, waar ze onder narcose werd gebracht. Tijdens het onderzoek kwam helaas meer naar voren dan alleen de woekering op haar tandvlees. Lanny voelde een grote, harde massa in haar buik. Dat was foute boel. Het bleek een kwaadaardige tumor te zijn. Deze uitslag hadden we niet verwacht. We dachten de oude dame na het onderzoek weer mee terug te nemen naar haar kamer, maar dat was geen optie. Samen hebben we besloten haar verder lijden te besparen. Dit was wel het meest zorgzame wat we voor haar konden doen. Shine wordt gecremeerd en haar as komt terug naar Dierenthuis. Hier zal zij worden uitgestrooid in de tuin, samen met de andere dieren die er niet meer zijn. “Ik mag er niet aan denken hoe dit was afgelopen als zij nog in Roemenië was geweest.” Deze woorden stonden in de mail die we na het overlijdensbericht ontvingen van Dogs On A Journey. En eigenlijk zegt dat alles. Zij zijn dankbaar dat Shine bij ons mocht zijn, wij zijn hen dankbaar voor het vertrouwen in Dierenthuis. Shine heeft hier mogen ervaren wat liefde, warmte en geborgenheid zijn. Het was een schat van een hond en we zijn blij dat ze haar laatste jaar hier heeft kunnen doorbrengen. Een oud dier nog zo te zien genieten van het leven, hoe lang of kort ze ook bij ons zijn, is van onschatbare waarde.

Bij Dierenthuis wonen ruim 200 katten. Ter adoptie-op-afstand staan 29 katten op onze website. Een LAT-relatie met 1 van onze katten kost 7 euro per maand. Voor 203 euro per maand kunnen wij onmogelijk ruim 200 katten dagelijks geven wat zij nodig hebben. Daarom kunnen onze dieren door meerdere mensen tegelijk geadopteerd worden. Het geld gaat in één pot en is bestemd voor allemaal. Door de fotograaf worden enkele katten uitgezocht die fotogeniek zijn en zij trekken de adoptie-kar. Bahati, een heer van stand en een Kartuizer uit België, is 1 van die kartrekkers. Hij staat ter adoptie op de website. Hij is drager van het kattenaidsvirus en had een aanvallend karakter. De verhuizing naar Dierenthuis pakte goed uit. Hij is nu poeslief, een geweldig dier. Maar we hebben nog een grijze lieve kater in huis, een gewone Europese korthaar, geen heer van stand zoals Bahati. Alles wat Bahati heeft: een mooie kop, een prachtige vacht en een goed gevuld lijf, heeft Muis niet. Wat Muis 'mist' aan uiterlijk, maakt hij ruimschoots goed in karakter. Muis is actief, sociaal en erg lief. Hij zoekt graag contact met mensen en laat zich het liefst de hele dag oppakken om te knuffelen en gezellig mee te liften van de ene kamer naar de andere. Helaas is Muis door verminderde weerstand een echte kwakkelaar. Dagelijks meldt hij zich bij de deur van de ziekenboeg waar hij zijn medicatie krijgt en extra voeding; hij mist een vetlaag en moet goed in de gaten worden gehouden. De zorg kost veel tijd en geld. Adoptanten en donateurs zijn onmisbaar om alle dieren bij Dierenthuis de zorg te kunnen geven die zij nodig hebben. Dus Muis staat nu, net als Bahati, ter adoptie op de website als kat nummer 30. Dit keer geen grote kat met de mooiste vacht, maar wel schatje met een guitig snoetje. Dank je wel namens Muis (& Bahati). Klik hier om Muis te adopteren.

Het is zes uur in de ochtend. Het is stil in huis, de meeste katjes liggen nog te slapen. Een enkeling doet even uit nieuwsgierigheid één oog open, en rekt zich uit. Opstaan? Nee, het is nog te vroeg. De kamers zien er sereen en sfeervol uit. Het is lekker warm binnen. Overal liggen katten tevreden bij elkaar. Op de gang gaat de verlichting aan, voor de honden het seintje dat ik onderweg ben. In de vier hondenkamers worden de honden langzaam wakker. Ze zijn altijd blij je te zien. Even snuffelen, even contact maken, het is een heerlijk begin van de dag. Sommige kamers zijn nog schoon, de honden zijn zindelijk en doen hun behoeftes in de tuin. De laatste kamer in de gang is de kamer waar veel klein grut woont. Daar vinden we de meeste ongelukjes. Maar met dweil en sopemmer in de aanslag zijn alle ongelukjes zo weggewerkt en ruikt de kamer weer fris. De grote dagelijkse schoonmaak komt later, na het ontbijt en de ochtendwandeling. De kar met voer voor alle honden wordt klaargezet, alle kamers krijgen ontbijt. Buiten is het nog hartstikke donker. Rond de klok van 8 hebben alle honden gegeten en medicatie gehad. We gaan aan de wandel, alle honden gaan enthousiast mee. Eenden worden verjaagd uit de vijver, reigers op jacht op het terrein moeten het veld ruimen, passerende auto's en fietsers buiten het hek worden nagejaagd. Enkele honden hebben iets ontdekt ergens diep onder de grond, waarschijnlijk een mol of muizen. De kippen achter het hek zijn ook interessant. Jammer voor de honden, ze kunnen er niet bij. Inmiddels is het tien uur, de honden gaan een tukje doen en ik ga even pauzeren. Een frisse ploeg neemt het werk over.

Wanneer er in een beperkte ruimte veel dieren bij elkaar leven, kan er door stress agressie ontstaan. Dieren met een beperking, zwakke dieren, zijn vaak het haasje. Zij kunnen zich nauwelijks verdedigen tegen de agressor. Lucky is een vrolijk jong katertje en woont in een opvang ergens in Syrië. Hij is blind. Het vinden van een adoptant wil helaas niet lukken, niemand toont interesse in hem. Blijven in de opvang is echter geen optie. Er is namelijk een groot probleem: andere katten in de opvang vallen Lucky aan en doordat hij blind is, kan hij zich nauwelijks verdedigen. Voor zijn eigen veiligheid zit Lucky opgesloten in een bench. Een apart kamertje, waar hij rustig zou kunnen verblijven, is er niet. Lucky verhuist naar Dierenthuis, waar hij vrij rond kan lopen zonder aangevallen te worden. Nu hij lekker gesetteld is, zijn buikje rond, is het tijd voor de volgende fase. Een operatie in onze kliniek. Zijn verschrompelde oogjes worden geamputeerd en de oogkassen voorgoed gesloten. De operatie is geslaagd. Lucky wordt enkele dagen apart gehouden en extra verzorgd. Na drie dagen vindt hij het welletjes, hij wil op avontuur! Het gaat super goed met hem.

Wist u dat Stichting Dierenthuis ook een maandelijkse digitale nieuwsbrief verstuurt? We zijn dus niet alleen hier te vinden en op Instagram, TikTok en Vimeo maar ook in je inbox. Met verhalen over onze dieren en vrijwilligers, speciale projecten, extra foto's en video's, maar ook dieren die we in het zonnetje zetten omdat ze nog geen adoptieouders-op-afstand hebben. En dit is een bijzonder jaar: we bestaan 25 jaar. Ooit begonnen in Wilbertoord, verhuisd naar Aarle Rixtel en nu al een poos in het heerlijke Almere. We nemen je graag mee door de tijd, met verhalen, foto's en bewoners die nog velen van jullie van naam (her)kennen. Zoals Schorrie met zijn vele jasjes. Inschrijven voor de digitale nieuwsbrief doe je via onze site: https://dierenthuis.nl/nl/nieuws/nieuwsbrief (en uitschrijven kan natuurlijk op elk moment via de nieuwsbrief zelf). 

Wat ben je mooi en een geweldig lief & dapper dier. Bij heel veel dierenvrienden heb je een speciaal plekje in hun hart vanwege jouw hartverscheurende verhaal. Je had aangepaste zorg nodig; dat was in het Roemeense asiel waar jij liefdevol werd opgevangen niet mogelijk. Bij Dierenthuis was je welkom. Op social media deden wij jouw verhaal: de aankomst in Almere, de onderzoeken, de hersteloperaties van de afgehakte voorpoten, het genezen van de wonden en uiteindelijk een pijnvrij leven. Met een beetje aangepaste hulp ben je weer hond. Lieve mensen, dank jullie wel namens Kido. 

Jaarlijks worden er veel dieren geschoren bij Dierenthuis. Niet voor de looks, maar voor hun welzijn en gezondheid. Zo zijn ze weer klitvrij en hoeven de honden ook niet na het zwemmen in de vijver met een dikke natte vacht hun schone bedje in. Niet ieder dier laat zich even graag kammen of kan de vacht zelf goed onderhouden. Scheren is dan vaak de beste optie voor het dier. En eerlijk is eerlijk: het gaat niet altijd perfect. Soms werkt een scheerapparaat niet goed mee, of is een dier halverwege wel klaar met stilzitten. Dan krijg je bijzondere kapsels. De ene keer pakt het iets mooier uit dan de andere keer, maar gelukkig maakt dat hier niet uit. Ze voelen zich altijd heel tevree met hun nieuwe look! Sommige dieren lijken na het scheren bijna onherkenbaar. Bij de honden volgt in de kamers het vaste inspectiemoment. Voorzichtig besnuffelen. Even aftasten. “Ben jij het echt?” Na even contact te maken met elkaar is alles snel weer vertrouwd. Met hun nieuwe frisse kapsel kunnen ze er weer een hele tijd tegenaan. Goed verzorgd en comfortabel. 

Nu de dagen nog kort zijn en het buiten koud en grijs is, heb ik mijn winterstrategie al helemaal uitgedacht. Waarom zou je je haasten als je ook comfortabel kunt liggen? Mijn geheim: een zacht bedje, vrolijk gekleurde dekentjes en voldoende tijd om helemaal niets te doen. Sommige noemen het lui zijn, ik noem het zelfzorg. Even opladen, genieten van de warmte en af en toe een extra dutje meepakken, dat helpt verrassend goed tegen sombere winterdagen. Mijn advies voor deze winter: maak het gezellig, wees lief voor jezelf en neem het tempo van Hercules aan. De lente komt vanzelf wel weer. Groetjes, Hercules

Een dodingsstation is een opvang waar maar weinig honden levend uit komen. Maar zelfs onder de meest barre omstandigheden ontstaan er hechte vriendschappen. Bijna ieder levend wezen heeft een of meer vrienden nodig in zijn leven, zo ook hele bange honden in gevangenschap. Ivy, een heel schuw Roemeens straathondje, zocht in gevangenschap steun bij Iris die meer toegankelijk was naar de mens, die meer zelfverzekerd was. De hondjes hadden geluk, ze mochten het dodingsasiel verlaten. Samen werden ze overgeplaatst naar een particulier asiel in Roemenië voor eventuele herplaatsing in de toekomst. Ivy bleef echter te schuw, ze kon niet aangelijnd worden voor een wandeling, ze mocht vanwege haar angstige gedrag haar kennel niet uit. Met haar celgenoot Iris, haar grote steun en toeverlaat, ging het veel beter; Iris ging in de herplaatsing en verhuisde naar Engeland, een nieuw leven als huishond bij een familie. Ivy bleef in diepe rouw achter in de kennel, Iris was voorgoed verdwenen. Door psychische pijn om het verlies van haar enige maatje ging Ivy zichzelf tot bloedens toe verwonden. De buikwond was enorm, ze werd overgebracht naar een kliniek voor behandeling en genezing. Terug naar het asiel zou zij niet overleven. Of Dierenthuis, gespecialiseerd in de opvang van getraumatiseerde honden, de zorg voor altijd over wilde nemen? Na genezing ging Ivy op reis naar Almere. Ze kwam in een nieuwe wereld terecht. Hardlopen, een sprintje maken had zij al jaren niet meer gedaan. Tijdens haar eerste wandeling bij Dierenthuis liep ze rustig een rondje mee om de vijver. Daarna stond ze stil. Ineens trok ze een kort sprintje, stond weer stil en keek ze om haar heen. Een blik vol ongeloof. Werkelijk, ze wist niet wat haar overkwam. Zoveel ruimte, zoveel vrijheid, zoveel rust na jaren leven in een kennel. Het was voor ons prachtig om dit van een afstand te mogen zien. Het kost haar tijd om het verleden los te laten, die krijgt ze natuurlijk volop. Hier heeft Ivy alles wat zij nodig heeft om op te bloeien. Ze blijft voor altijd en hoeft nooit meer weg. Inmiddels heeft Ivy genoeg vriendjes gemaakt, met jachthond Potter en spaniel Dippie. Samen rennen ze spelend door het leven. Met Boras, de relaxte Turkse herder. Zij danst voor hem en geeft hem kusjes. Daarnaast woont ze met nog meer kameraadjes op de kamer. Het is een gezellige boel, ze voelt zich veilig. Met haar vaste verzorgers zoekt Ivy steeds meer contact. Ze blijft op haar hoede, maar is blij om ons te zien. Sinds kort worden we voorzichtig besnuffeld. We hebben haar het afgelopen jaar zien opbloeien als een zeer gelukkige hond. Lieve mensen, namens Ivy heel veel dank voor jullie steun en vertrouwen in Dierenthuis. 

Voordat het regime omviel, leefde Bebe, een Franse Bulldog, in een overvol asiel in Aleppo, Syrië. De zorg was daar minimaal en de kans op herplaatsing vrijwel nihil. Bebe is zwaar gehandicapt en het leek erop dat hij zijn hele leven in dat asiel zou moeten blijven. Wat onmogelijk leek, gebeurde toch. Bebe mocht naar Stichting Dierenthuis en in 2023 kwam hij naar Nederland. De lange reis was verschrikkelijk. Het was bloedheet en er werd zelfs ’s nachts gereden om de ergste hitte te vermijden. Het was onzeker of hij de zware reis überhaupt zou overleven. De omstandigheden waren gevaarlijk, ook voor de vrouwen die Bebe mee namen naar Nederland. Gelukkig waren ze veilig aangekomen en kon Bebe eindelijk beginnen aan een nieuw hoofdstuk in zijn leven. Bebe heeft een pittig karakter, maar hij geniet van aandacht en vindt het heerlijk om gekriebeld te worden. Hij gaat er dan altijd goed voor liggen. Wandelen is zwaar voor hem, maar met de juiste medicatie heeft hij nog duidelijk plezier in het leven. Hij staat graag onder de waterstraal voor een lekkere douche, maakt drie keer per dag een rondje om het veld en wordt dolblij van stokjes en balletjes gooien. En zo begon Bebe het nieuwe jaar ook: met een lekkere verkoelende nieuwjaarsduik onder de waterstraal bij de vijver. Spetterend, genietend en vol levenslust. Dankzij de steun van onze donateurs is het gelukt om Bebe een veilig thuis te geven, waar hij mag zijn wie hij is en kan genieten van de kleine dingen. Iedereen een fijn en gelukkig 2026 gewenst!

Klik hier voor het filmpje van Bebe