Dag lieve Schorrie

In een van de hondenkamers ligt Kisha op zijn gemak op tafel. Boven zijn hoofd hangt een schilderij van een klein keeshondje. Het is een tekening van Schorrie, gemaakt door Dierenkunst en Fotografie Nel van Wijngaarden.

Schorrie bracht een groot deel van zijn leven door op een woonwagenkamp. Samen met Morrie kwam hij terecht in asiel Amstelveen. Oud en onzindelijk en daardoor niet plaatsbaar. Beide hondjes waren in slechte conditie. Samen verhuisden ze naar Dierenthuis. Schorrie had een olifantenhuid, rook niet fris en zijn aaibaarheidsgehalte was laag. Maar na de nodige medische zorg, opgefrist en aangekleed werd hij al gauw een geliefd hondje en het boegbeeld van Dierenthuis. Alle Dierenthuisvrienden kenden hem en iedereen was gek op hem. Door zijn huidziekte was hij helemaal kaal en daarom droeg hij altijd een truitje. Een stoer leren jackje, zelfgebreide truitjes, vrolijke t-shirts. Schorrie had meer kleren dan de koningin. Bijna dagelijks kwamen er pakketjes voor hem met nieuwe kleertjes.

Hoewel doof en blind wist hij precies wat hij wilde. Als hij vond dat etenstijd te lang duurde liep hij naar een van de verzorgers en scharrelde net zolang rond je voeten tot je begreep wat hij wilde. Na het eten, een plasje en een knuffel werd hij naar bed gebracht. Maar als hij niet tevreden was met het bedje ging hij niet liggen. Dus dan gaf je hem een extra deken of een lekker kussentje, dekte hem toe, hij kreeg een kus op zijn snuit en dan viel meneertje in slaap en begon te snurken.

Schorrie is hoog bejaard overleden. Hij is, net zoals elk dier, gecremeerd en zijn as is terug gekomen naar Dierenthuis. Hij is de enige van de honden, die al een tijdje geleden overleden zijn, van wie de as nog niet is uitgestrooid. Zijn urn staat nog in Dierenthuis. in het voorjaar gaan we ook hem uitstrooien. Zo zijn er in al die jaren Dierenthuis heel wat dieren geweest. Allemaal speciaal en allemaal verzorgd met veel liefde. Ze hebben in Dierenthuis nog geluk ervaren en een mooie tijd gehad. Het is altijd moeilijk als een dier overlijdt. Maar het is ook fijn als een dier in alle rust, in aanwezigheid van de vaste verzorgers kan gaan. Natuurlijk moet je dan even slikken en vloeien er tranen. Maar de dieren die er nog zijn eisen je aandacht op, het leven in Dierenthuis gaat altijd door. En dat is ook goed. Maar soms als je in een kamer een schilderij of foto ziet van een overleden dier dan denk je er even aan. Of als we ’s avonds een kop thee drinken en praten over vroeger, weet je nog toen…..
Klein of groot, oud of jong, aaibaar of onaanraakbaar, vergeten doen we ze nooit.

We hebben een video gemaakt een poos geleden: ‘Ter nagedachtenis’

Volgende

Onze hondenkamer met de zware jongens

Vorige

Dit is Keessie

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.