Charissa

In Oktober/November 2015 kwam ik voor het eerst in contact met Stichting Dierenthuis. Dit was voor mijn allereerste stage bij een bedrijf voor mijn opleiding toentertijd, waar ik dan 8 weken stage zou gaan lopen. Ik was steeds aan het zoeken en zoeken maar ik vond niks wat mij echt aansprak of wat ik echt leuk vond. In mijn klas toentertijd had bijna iedereen al een stageplek behalve ik. Ojee!
Ik ging dus bij mijn klasgenoten navragen waar ze stage gingen lopen waarop ik dus eindelijk bij een meisje in mijn klas terecht kwam die zei ‘Ik heb een stageaanvraag gedaan bij Stichting Dierenthuis in Almere op de Groene Kadeweg’. Ik denken en denken maar ik had van deze stichting nog nooit gehoord terwijl ik wel wekelijks op de Groene Kadeweg was met mijn moeder en/of opa. Ik ben gelijk gaan spitten op het internet en op social media en ja hoor ik vond de stichting! De doelstelling van Stichting Dierenthuis sprak mij erg aan. Ik heb namelijk een zwak voor dieren die niet meer in de maatschappij passen en dan vooral voor de oude en zieke hondjes/katjes.
Ik had gelijk een mail gestuurd. In de automatische reply stond dat de reactietijd 14 dagen kon zijn maar ook korter. Ik wachten en wachten ( voor mij duurde het een eeuw, op dat gebied ben ik niet erg geduldig haha ) en na een week besloot ik om samen met mijn moeder langs te gaan (ik was toen net 16 jaar oud en had nog geen rijbewijs). Nou ik dus langsgaan samen met mijn moeder en wat wij zagen…. onze mond viel ervan open. Wat geweldig mooi vonden we het. Al die hondjes (die woonden toen nog bij de ingang) die bij elkaar liepen en de bedden die we door de ramen zagen en tonnetjes die buiten stonden, in 1 woord GE-WEL-DIG!
Julia kwam toen toevallig aangewandeld, want die ging boodschappen doen. Gelukkig voor mij haha! Ik in gesprek over de stage en ik mocht de week erop langskomen voor een rondleiding! Dagen aftellend kwam eindelijk de dag dat ik langs kon komen. Ik had me er zo erg op verheugd en eenmaal binnen was het zoveel meer en mooier dan ik had verwacht met de mooie grote kamers, bedden, honden, katjes, en de invalide hondjes. Vooral vond ik het geweldig mooi om te zien hoe ze zich voortbewegen en hoe gelukkig ze zijn. Er ging gewoon een nieuwe wereld voor mij open.

Op 4 januari 2016 begon dan eindelijk mijn stage van 8 weken. Wat heb ik in die tijd veel geleerd over Dierenthuis en de dieren die daar wonen. Ik was toen vooral te vinden bij de woonkamerhondjes en de invalide hondjes die daar toen nog woonden in het gedeelte van de keuken. Wat mij altijd bijblijft is dat ik daar 5 dagen in de week stage liep en elke dag weer als ik kwam ontsnapte er op de één of andere manier voordat ik aankwam een invalide hondje waarvan de achterpootjes waren geamputeerd, onze eigenwijze Balou. Al rennend en helemaal happy kwamen hij en alle andere hondjes die ik dagelijks ook verzorgde, naar buiten als ze de auto hoorden waar ik mee werd gebracht en werd ik begroet. Zo een mooi en liefdevol moment. Helaas een maandje later overleed Balou. Soms verlies je in de tussentijd helaas ook een trouw maatje, maar die blijven voor altijd in mijn hart. Weten dat ze een geweldige tijd hebben gehad (de een wat korter dan de ander) en de mogelijkheid hebben gehad om gewoond te hebben bij Stichting Dierenthuis maakt het ook weer goed en verzacht de pijn.

Nu bijna 4 jaar later kom ik nog steeds elke week bij Dierenthuis, de ene keer wat vaker dan de andere keer. Ik ben dan voornamelijk te vinden bij de honden in kamers 5 & 6, ook wel bekend als de kamers waar de grote jongens/dame(s) wonen. Eigenlijk kan ik overal ingezet worden, maar vindt ik toch stiekem de hondenkamers het leukst. Het is elke week weer anders. Je ziet de hondjes veel spelen met elkaar, ook hondjes die echt vriendjes met elkaar zijn of worden. Echt geweldig. Lekker zwemmen, keihard rennen, ‘helpen’ *kuchkuch* met het opmaken van de bedden en het schoonmaken van de kamers, lekker wandelen op het grote veld en ook als je de ramen of muren lapt dan wijzen sommige honden je nog wel eens op een vies plekje met hun poot of tong waardoor het eigenlijk groter wordt. Maar dat bedoelen ze allemaal lief en behulpzaam hoor! Ook komt het vaak voor dat Boet maar vooral Yuba (twee dalmatiër broers) vinden dat m’n haar niet goed zit en als ik dan even water sta te trekken onder de bedden vandaan, dat ze mijn haar dan wel even goed willen doen met hun pootje of snuit.

Nog steeds leer ik elke week nieuwe dingen en kom ik elke week weer na een dagje bij Dierenthuis geschrobd en geknuffeld te hebben met een big smile op mijn gezicht thuis. Dit komt doordat de dieren en natuurlijk ook stiekem de mensen altijd zoveel vreugde en liefde geven en ik ook weer leuke en nieuwe verhalen, zoals hier boven staan, beleef.

Lieve Alice, Steven, Julia, hondjes, katjes, paardjes, varkjes en kipjes bedankt dat jullie dit allemaal mogelijk maken!

Volgende

Cora

Vorige

Bettina

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.