De rolstoelbrigade

In Dierenthuis woont een aantal gehandicapte honden, gewoon in de roedel tussen de anderen. We noemen ze de rolstoelbrigade. Ze zijn allemaal afkomstig uit het buitenland waar ze invalide zijn geraakt door mishandeling, een kogel of aangereden en voor dood achtergelaten op  straat. Daar zijn ze gered door mensen die zich hun lot wel aantrokken. En daarna op zoek gingen naar een goed thuis. Toen een paar jaar geleden de eerste aanvraag binnen kwam om een gehandicapt hondje op te nemen in Dierenthuis is hier natuurlijk goed over nagedacht. Als je een filmpje ziet van een magere hond in een kennel, die zijn verlamde achterpootjes achter zich aan sleept over het beton, breekt je hart. Natuurlijk wil je zo’n dier helpen. Maar het gaat niet alleen om het rèdden van een dier. Het moet ook een dierwaardig bestaan kunnen leiden met alles wat daarbij hoort. Bewegen, plezier hebben, interactie met andere dieren. Niet alleen maar liggen en afhankelijk zijn van mensen.  Maar de honden hadden hoe dan ook een thuis nodig en dat konden wij in Dierenthuis beter bieden dan in Roemenië waar de omstandigheden in volle asielen voor gezonde honden al zo zwaar zijn. Of in Egypte waar het zomers meer dan 40 graden wordt.  We gingen er voor. Zo kwam het eerste gehandicapte hondje naar Dierenthuis, Bob. En wat een lieverd was dat. Iedereen was dol op hem en hij werd het begin van de rolstoelbrigade zoals we die nu hebben. Lieve honden, vrolijke honden maar wel honden die extra veel zorg nodig hebben. Door hun verlamde blaas zijn ze incontinent en laten alles lopen. Dit betekent niet alleen veel schoonmaak werk  maar is ook voor de gezondheid van de hondjes een probleem omdat bacteriën in de blaas komen en voor ontstekingen zorgen. Daarom wordt de blaas van elke invalide hondje meerdere keren per dag geleegd door de verzorgers. De hondjes vinden dat niet erg. Ze voelen de handeling niet en vinden die aandacht juist gezellig. Met goed resultaat. Bij de laatste controle door de dierenarts bleek geen enkele hond een ontsteking te hebben. Super goed nieuws waar we heel blij mee zijn.

Een belangrijke stap is het amputeren van de achterpootjes. Het klinkt hard maar voor de hond zelf is dit het beste. De verlamde achterpoten zijn nutteloos. Ze slepen over de grond waardoor wonden ontstaan en ze zijn eigenlijk alleen maar lastig. Zonder achterpootjes zijn de hondjes veel wendbaarder en vrijer. India balanceert op haar voorpoten, met haar achterlijfje bijna verticaal omhoog als een echte danseres. Mirko wil niet in een rolstoeltje maar is op zijn 2 voorpootjes, met zijn lijfje iets van de grond, vliegensvlug en komt overal. Binnenshuis en in de tuin bewegen ze zich zelfstandig voort. Om meer beweging te krijgen hebben ze een rolstoeltje. Eenmaal in de rolstoeltjes racen ze over het grote veld en dan kun je maar beter snel opzij springen, als je voeten je heilig zijn. Zoveel enthousiasme en levenslust, sommige duiken zelfs de vijver in, met stoel en al. Er vliegt er wel eens 1 uit de bocht maar er zijn natuurlijk altijd verzorgers aanwezig voor eventuele race ongelukken. De hondjes hebben veel mee gemaakt en ze hebben extra lichamelijke zorg nodig maar verder zijn ze net als alle anderen. Speels, lief en dol op knuffels. Maar ze kunnen net zo goed flink klieren en blaffen naar de buurtjes in de hondenkamer naast hen. Te keer gaan als er een eend in de vijver duikt of als ze alleen maar denken dat er een eend in de vijver duikt. Honden als alle anderen dus. Of je nu 2,3,4 of zelfs 5 poten hebt, in Dierenthuis is iedereen gelijk.

Volgende

Beertje

Vorige

Ter nagedachtenis aan Nel

Reacties zijn gesloten.