“Dost herkent mijn stem”

Ik ben een echt kattenmens en begrijp de kattentaal goed. In het begin dat ik bij Dierenthuis kwam was ik bang voor honden. Maar in de loop van de jaren ben ik me steeds vertrouwder gaan voelen tussen de honden, in de hondenkamers. Ik leer nog elke keer bij. Al kun je met 160 honden in huis nooit alles weten. ’s Avonds ga ik graag paardenpoep scheppen in de paardenwei. De kamer van de senioren honden, de paardenwei en het grote terrein met de vijver grenzen aan elkaar. De poorten staan dan open en de oude honden gaan gezellig mee. Dieseltje trekt zijn baantjes in de vijver en rolt daarna lekker door de paardenpoep, kleine boef. Vinnie legt onvermoeibaar zijn bal voor mijn neus zodat ik tussen het poepscheppen door steeds moet bukken om de, steeds viezer wordende, bal te gooien. De paarden kuieren over het terrein maar komen af en toe op hun wei snuffelen wat daar allemaal gebeurt. En zo gaat de zon langzaam onder. Als het bijna donker is gaan de honden naar bed. Voordat ik de poort sluit moet ik goed tellen of er niemand is achter gebleven. Ik mis Dost, hij is nog in het park. Dost is een zwaar getraumatiseerde, mishandelde hond die geen aanraking van mensen tolereert. Uit angst valt hij mensen aan, zijn manier om te overleven op straat. In de loop van de jaren is hij wel rustiger geworden. Hij is nu blind en heeft gelukkig zijn draai gevonden tussen de oudjes. Dat betekent dat hij binnen durft te komen en op een bedje durft te gaan slapen. Ik loop het terrein op en zie Dost in de verte bij de vijver snuffelen. Ik roep hem maar hij is te druk bezig en hoort me niet. Dost kan zich goed redden maar ik ga hem toch ophalen zodat ik de poort dicht kan doen. Pas als ik dicht bij hem ben kijkt hij op. ‘Ha Dost’, zeg ik rustig, ga je mee jongen. Dost loopt met me mee. Ik vind het bijzonder dat het vertrouwd voelt. Ik ben niet bang dat hij zal bijten en Dost blijft dicht bij me. Kom we gaan naar huis. Af en toe botst hij tegen een struik en stelt zijn richting bij. Zo wandelen we samen naar de poort. Ik steeds pratend en Dost naast me. Zo, Iedereen is binnen. ’s Avonds in de katten ziekenboeg vertel ik over de wandeling tegen Alice. Dat het echt leuk was zo met Dost en dat hij mijn stem herkent. Ze kijkt een beetje ondeugend, ‘Dat lijkt me sterk’ zegt ze. ‘Jawel’, reageer ik, ‘hij herkent me echt hoor’. ‘Dat geloof ik zeker’ zegt Alice ‘maar het is je geur die hij herkent, niet je stem’. ‘Hoezo’, wil ik enigszins verontwaardigd weten. Alice kijkt me aan en proest het nu uit; Dost is hartstikke doof! ……. eh oeps. Annet

Volgende

De senioren (inclusief video)

Vorige

Foto's bezoekdag 18 augustus 2018

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.