Keessie in ons dierencafé

Ik ben Keessie. Sinds ik op Valentijnsdag op Facebook heb gestaan heb ik een aantal adoptanten gekregen. Super blij ben ik daarmee. Daarom wil ik even laten weten hoe het met me gaat.
Zoals jullie misschien weten heb ik een heel avontuur achter de rug. Toen ik pas bij Dierenthuis woonde, zo’n twee jaar geleden, ben ik hem gesmeerd. Het buitenleven lonkte nog naar me. Al die tijd heb ik buiten gewoond. Maar ik kwam wel stiekem eten hier, ik ben natuurlijk niet gek hè.

Na die 2 jaar vond ik het welletjes. Ik heb me gewoon op laten pakken door Alice en naar binnen laten brengen. Iedereen hartstikke blij. Ja dat had ik natuurlijk zelf al besloten. Ik vond het mooi geweest buiten. Nu woon ik dus in het dierencafé, de ontvangstkamer voor bezoekers. Ik moet hier minstens 6 maanden blijven wonen zeggen ze, zodat ze zeker weten dat ik een echte huiskat ben geworden. Maar dat is geen straf hoor. Van de zomer gaan ze dan opnieuw kijken of ik kan verhuizen naar de grote kattenhuiskamer.

Bij het dierencafé is geen buitenruimte maar verzorgster Angelique zorgt ervoor dat ik toch naar buiten kan, samen met mijn groepsgenoten. Vanuit het dierencafé kunnen wij door de gang naar de binnentuin lopen. En daar mogen wij dan regelmatig lekker spelen. Maar Angelique blijft dan wel buiten op een stoel voor het hek zitten. Zodat wij niet over het hek naar het grote kattenterrein kunnen want dan verliest ze ons uit het oog. Ook als het koud is en miezert doet Angelique, dik aangekleed, dit voor ons. Dat is toch lief.

Ik krijg elke dag een paar pilletjes vanwege mijn ontstoken tandvlees. Tandvleesproblemen komen veel voor bij Aids katten, zoals ik zelf. Bij sommige katten moeten de tanden allemaal getrokken worden maar zover is het bij mij gelukkig nog niet. Maar ook zonder tanden kunnen wij katten prima eten. Ik had laatst wel een beetje last van mijn buik. Ze denken dat dat komt omdat ik een ietsje pietsje teveel gegeten had. Hier staan dagelijks brokjes en schaaltjes blikvoer. En het dierencafé is ook de plek waar de verzorgers eten dus er valt nog weleens wat te halen. Zo ben ik laatst pardoes in een bak met komkommer salade gedoken. Dat mag nu dus niet meer. Maar ja, als de verzorgers mijn lieve snoet zien dan knijpen ze soms een oogje dicht. Een goed leventje heb ik hier, zeker weten. Ik heb helemaal geen spijt dat ik binnen ben gaan wonen!

Volgende

Dit is Keessie

Vorige

Een speciale verjaardag

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.