Mimi, de wondere wereld van een klein poesje

Mijn naam is Mimi Miracle, roepnaam Mimi, geboren 2016 in Egypte. Vanuit mijn kamer bij Stichting Dierenthuis vertel ik jullie, verspreid over meerdere berichten, over mijn reis van Caïro naar Istanbul en via Amsterdam naar Almere.

==========================================================================

Mimi is mijn naam, ik ben geboren in Egypte en woon al een tijdje bij Dierenthuis. Zoveel heb ik doorstaan, zoveel heb ik meegemaakt, zoveel heb ik gereisd. Ik ga met jullie en mijn verzorgers de reis opnieuw beleven en vertel jullie over mijn nieuwe leven.

Mimi

==========================================================================

De reis terug in de tijd begint ergens in het voorjaar van 2017 in het verre Egypte. Nog niet volgroeid, pas 7 maanden oud, ben ik een van de vele naamloze zwervertjes op aarde. Hongerig, wacht ik voor de tuinpoort van Susie in Cairo op wat eten. Maar als Susie thuiskomt, heeft zij andere plannen met mij. Na een worsteling van bijna een uur zit ik opgesloten in een kattenmand. De reis begint hier, een lange, lange, zware, pijnlijke reis. Maar vandaag is het goed. Jullie mogen mijn goed gevulde buikje zien bij Dierenthuis in de kliniek.

Mimi

==========================================================================

Dit is mijn eerste schuilplekje in Almere, een eigen huisje. Weken lang heb ik de wereld bij Dierenthuis vanuit dit venster bekeken. Mijn trauma s zijn nog lang niet verwerkt, tijd heb ik nodig. Maar sinds mijn komst in Almere ligt er een nieuw gevaar op de loer. Ik ben hierdoor nu even in een dipje. Susie vertelt vandaag haar verhaal over mij, zij was er namelijk ook. “Mijn naam is Susie Nasar. Ik woon in een compound in Cairo, Egypte. Op 18 april 2017 vond ik één van de ergste gevallen van kattenletsel die ik ooit had gezien in mijn 20 jaar geschiedenis van dierenredding. Toen ik thuiskwam, vond ik tussen de ±20 katten die ik iedere dag te eten geef, een katje dat liep op haar blote botten.”Dat katje, ben ik.

Mimi

==========================================================================

Ik heb eigenlijk nooit in de publiciteit willen staan, het is niet mijn ding. Al maanden zit ik veilig bij Dierenthuis, maar iemand van buiten heeft andere plannen. De pijnlijke reis terug in het verleden, gaat vandaag verder. De zon schijnt en ik heb zojuist heerlijk gegeten. Bij mijn verhaal horen foto’s en bewegende beelden. Zo kan ik met hulp van de verzorgers beter mijn wel en wee aan jullie kwijt. Hier in Almere vinden zij mij een klein dapper ding. Op de lange weg naar mijn genezing is er best veel mis gegaan. Oordeel niet te snel, ik ben er nog. Maar we dwalen af. Susie en ik zijn samen met grote spoed afgereisd naar de kliniek. Dr. Moataz was de eerste arts in Egypte die mijn toestand onder ogen kreeg.

Tot morgen,

Mimi

==========================================================================

Sorry, sorry, dat jullie mij zo in pijn hebben gezien. Bij Dierenthuis wonen veel vriendjes zoals ik, zelfs uit mijn eigen geboorteland. Afijn we moeten verder, er is nog zoveel te vertellen. Het is 18 april 2017 als in de kliniek in Cairo mijn wonden door Dr. Moataz worden schoongemaakt. De botten van mijn achterpootjes liggen open en bloot, mijn voorpootje is ernstig aangedaan. Even ben ik verlost van de pijn, want ze hebben mij in slaap gebracht. De arts vertelt Susie dat mijn wonden al drie dagen oud zijn. Het is het werk van een zieke geest die een val heeft uitgezet. Een ziek mens, die geniet, als een ander levend wezen doodsangsten uitstaat. Er gaan verbanden om mijn pootjes, dat ziet er netjes uit. Dan komt het slechte nieuws. In Egypte kunnen ze medisch gezien niets meer voor mij betekenen. Susie kan mij alleen nog redden als ik Egypte verlaat, naar een ander land verhuis, voor betere medische zorg. Ik ben een vechter, dat heb ik Susie laten zien. ik ben voor hulp naar haar tuinpoort gestrompeld. De volgende dag is er goed nieuws, ik ga binnenkort op reis!

Tot morgen,

Mimi

==========================================================================

Het valt heel zwaar om terug te gaan in de tijd. Er is mij zoveel aangedaan. Soms zullen jullie misschien denken ahh, wat geweldig, maar pas op voor de valkuilen. Het is niet altijd wat het lijkt. Als jullie je in mijn pijn, mijn ongeluk, mijn leven een beetje kunnen verplaatsen dan zien jullie de gevaren die op mij afgekomen zijn. En nog steeds voel ik mij niet veilig. De dagen, weken duren lang, echt veel tijd heb ik niet meer. Ik moet niet opgeven. Susie heeft veel te regelen, ik ga binnenkort Egypte verlaten. Op een dierenwelzijnsconferentie in Cairo heeft Susie heel veel nieuwe mensen ontmoet. Een van die mensen heeft hulp aangeboden, in hun land kunnen ze mij opereren. Een prachtige video over een gehandicapt dier heeft Susie overtuigd. Na de operatie zou ik weer kunnen lopen op vier pootjes, dat is toch wel heel apart. Het zijn hele bijzondere operaties. Susie vind het geweldig, ze is zo blij voor mij. Maar in de kliniek in Cairo gaat het ondanks de goede verzorging niet zo goed. Door het afsterven van het weefsel is mijn achterpootje eraf gevallen.
Wat nu.

Tot morgen,
Mimi

==========================================================================

Met een voetje minder verlaat ik mijn geboorteland Egypte. Ik kom nooit meer terug. Susie heeft mij vlak voor mijn vertrek een naam gegeven: Mimi Miracle. Mijn conditie is natuurlijk nog steeds beroerd. Mijn redster, Susie, zie ik waarschijnlijk nooit meer weer. Zij belooft mij trouw te blijven, op afstand. Enorme angsten voor het onbekende maken mij onzeker. Twee uur vliegen en 1200 km verder gaat een nieuwe wereld voor mij open. We zijn geland in Istanbul, Turkije. Dag, dag, lieve Susie, vergeet mij niet.

Tot morgen,
Gewoon Mimi

We nemen even afscheid van Susie, zij gaat verder met haar goede werk voor Egypt Unites For Animal Rights-EUFAR.

==========================================================================

Foto: copyright He’Art of Rescue International

Het is 2017. Egypte ligt ver achter ons. We zijn aangeland in Istanbul. Vanaf het vliegveld reis ik door naar het dierenziekenhuis Empati Akademi in Istanbul. Op de intensive care moet ik nog een weekje aansterken, ik heb bloedarmoede. Het contact met de buitenwereld en Susie loopt nu via de oprichtster van Stichting He’art of Rescue, Rima nur Yola. De stichting gaat ook geld inzamelen, geld bestemd voor dure operaties en nazorg. In Istanbul hebben ze grote plannen met mij. Ze zeggen hier dat ik zonder operaties nooit meer kan lopen, ik heb nog maar 1 goed pootje. Susie, mijn redster blijft mij volgen, zij wil op de hoogte blijven. Het plan is, dat ik na mijn herstel van de hele bijzondere operatie, Turkije ga verlaten. Ik ben geadopteerd door Lyonne, een vriendin van Susie. Mijn bedje voor de toekomst staat klaar, inclusief personeel. Van Cairo naar Istanbul naar Amsterdam! Maar zover is het nog niet, ik heb nog een hele moeilijke weg te gaan.

Tot morgen!

Mimi

==========================================================================

Dagelijks vertel ik jullie over mijn trieste verleden. Vandaag even niet, geen zin. Vandaag een update over mijn leven bij Dierenthuis. Ik woon samen met mijn vriendjes in een soort babbelruimte waar mijn verzorgers ook koken en bakken. Oh wat zouden ze mij hier graag even willen vasthouden, maar ik ben mensenschuw geworden. Alleen Alice mag mij even aanraken, maar dan moet ze wel afkomen met gehakt, anders gaat het feest niet door.  Elke dag word ik een beetje meer gelukkig. Ik voel mij niet meer eenzaam omdat ik nu vriendjes heb. Heel, heel langzaam begin ik beetje bij beetje op te bloeien. Veel moet ik nog leren. De katten hier spelen met dingetjes. Dat heb ik nog nooit gedaan, geen idee wat ik ermee moet doen.  Ze willen van mij hier weer een echte kat maken. Dat is even gelukt. Weet je hoe? Ze brachten mij een eendagskuikentje. Tja, toen vergat ik even alles om mij heen. Dat was een heel fijn moment. Morgen gaan we weer verder, zucht. Dan gaan we weer terug in de tijd, de operaties in Istanbul.

==========================================================================

Foto: copyright He’Art of Rescue International

We gaan weer terug naar het jaar 2017. Jullie weten dat ik een schuw Egyptisch poesje ben. Door een kattenval zwaar gewond geraakt aan drie pootjes. Nog geen jaar oud, gaan ze mij 1200 kilometer verder in Istanbul opereren. Wat ze hier in Istanbul in het dierenziekenhuis gaan doen is heel uniek. Er is volgens de kenners maar één oplossing. Het alternatief is euthanasie of mijn leven doorbrengen liggend op een kussentje. Ik krijg drie metalen kattenpootjes, waar later een passend schoentje over heen gaat. Ik moet opnieuw pijnen doorstaan, vooral volhouden, mijn angsten zien te overwinnen voor al die mensenhanden en heel veel geduld hebben. Dan zal ik uiteindelijk genezen verklaard worden en opnieuw op reis gaan. Omdat de operatie zo bijzonder is gaan ze alles op film zetten. Nooit eerder is er een katje geweest zoals ik, die 3 protheses gaat krijgen. Na de operatie ben ik misschien wereldnieuws, kom ik in het Guinness World weet-ik-veel Book en kunnen ze in Turkije met mij pronken. Het belooft veel goeds voor iedereen.

Tot morgen,
Mimi

==========================================================================

Foto: copyright He’Art of Rescue International

Susie vanuit Egypte en Lyonne vanuit Amsterdam houden met de Turkse Rima Nur Yola, van stichting He’art of Rescue International, contact over mijn conditie en welzijn. Als alles goed verloopt ga ik na de operatie en genezing verhuizen naar Amsterdam. Mijn verzorgers bij Dierenthuis hebben mij zojuist ingefluisterd dat in 2015 Dr. Mary Sarah Bergh in Amerika vertelde dat de operatie die ik gehad heb wereldwijd nog geen 25 keer gedaan is, en dan maar bij 1 of twee 2 pootjes. Of het na enkele jaren nog goed gaat met de geopereerde diertjes kunnen mijn verzorgers mij, ondanks hun zoektocht op internet, niet vertellen. Ene Vincent geopereerd in Amerika, ook een kat, lijkt een half jaar na de operatie nog te lopen op zijn 2 protheses. Meer informatie over Vincent is nergens te vinden. Nooit eerder is er een katje geweest zoals ik, die 3 protheses gaat krijgen. Ik, Mimi Miracle, een straatkatje uit Egypte. Ik wil jullie een filmpje laten zien van Sadie. Zij heeft in hetzelfde ziekenhuis, voor mijn tijd, ook een kunststof pootje gekregen, maar dat was er maar eentje. Haar operatie was volgens de artsen een succes en Sadie loopt na revalidatie weer op 4 pootjes. Ze heeft inmiddels ook een eigen thuis gekregen. Sadie had zich natuurlijk ook heel goed kunnen redden op 3 pootjes, maar wie ben ik om zo’n domme opmerking te plaatsen.

==========================================================================

Istanbul 2017.

Alle drie m’n pootjes worden tegelijk geopereerd. Er worden schroeven in mijn dunne botjes gedraaid, waarop dan later de protheses bevestigd kunnen worden.
De operatie is technisch gelukt. De filmbeelden van mijn operatie zijn op internet te zien. De eerste berichten na de operatie zijn positief. Mijn nieuwe voetjes zijn besteld en worden in de fabriek gemaakt. Alles lijkt goed op mijn pootjes terecht te komen. Er is wel een behoorlijke groot risico op infecties en afstoting van de implantaten (schroeven), daarom ga ik na de operatie nog een lange tijd afgezonderd zijn. Daar zit ik dan, opgesloten, in pijn, eenzaam met mijn drie stalen pootjes. Kunnen jullie je voorstellen hoe ik mij voel?

Tot morgen,
Mimi

Video van Mimi na haar operatie in de kliniek in Istanbul. De video bevat geen schokkende beelden, je ziet Mimi lopen op haar protheses. De video is gemaakt door He’art of Rescue International. Klik hier voor het filmpje
==========================================================================

Goedemorgen allemaal!
Ik wil jullie even voorstellen aan mijn vriendje Kibbeling. Hij is mijn alles. Beide zijn we erg verlegen en angstig, het vertrouwen in de mens groeit weer beetje bij beetje. Ik duik niet meer onder als ik mensen zie. Vinden jullie mij niet dapper. Vandaag gaan we weer verder met mijn verhaal, ze moeten hier nog even alle feiten controleren. Tot straks!

Liefs van Mimi

==========================================================================

Istanbul, Empati Akademi 2017
Wat heb ik, Mimi Miracle, veel voor mijn kiezen gehad, eerst in Cairo en later in Istanbul. Mijn nieuwe protheses, drie laarsjes, zijn besteld. Die zouden dan over 3 weken geplaatst kunnen worden. Als alles goed gaat verhuis ik naar Amsterdam en ga ik bij Lyonne wonen.

Hier ga ik jullie even verlaten, weken, maanden gaan voorbij, ik lijd in stilte. Het wordt allemaal een beetje duister voor mij. De redactie bij Dierenthuis, Susie en Lyonne nemen het even van mij over omdat we nu een kijkje krijgen in de babbelbox van de dames, ze chatten over mij met elkaar. Susie, in Cairo is mij niet uit het oog verloren, in Amsterdam bij Lyonne staat mijn bedje klaar.

De Turkse Rima Nur Yola, van stichting He’art of Rescue, heeft de inzamelingsactie en operatie van Mimi geregeld en Mimi naar Turkije gehaald. Rima brengt nieuws over Mimi en regelt de verhuizing naar Amsterdam. Via de chat gaat het verhaal over Mimi verder. Volgens Rima Nur Yola doet Mimi het fantastisch. Susie en Lyonne hoeven zich geen zorgen te maken.

Lyonne is voor haar werk even in Turkije. Ze wil graag Mimi bezoeken in Istanbul. Rima Nur Yola zal samen met haar naar het dierenziekenhuis gaan waar Mimi behandeld wordt. Maar Rima heeft het druk, de tijd van Lyonne is beperkt.
Door allerlei omstandigheden gaat het bezoek aan Mimi niet door. Lyonne vertrekt naar huis zonder Mimi te zien. Dan krijgen de dames bericht van Rima Nur Yola dat de protheses, die Mimi inmiddels gekregen heeft, geen succes zijn. Er moeten lichtere protheses komen. Een paar dagen later laat de Turkse Rima weten dat Mimi heel goed loopt en alles doet wat andere katten ook doen.

Maar dan: De weken worden maanden, het wordt stil rondom Mimi. Susie en Lyonne blijven er bovenop zitten. Ze blijven Rima Nur Yola vragen stellen over Mimi. De dames willen foto’s en video’s van Mimi zien, updates over haar welzijn. Over de protheses komt helemaal geen nieuws meer en de updates worden minimaal. In Cairo en Amsterdam worden de dames erg nerveus en ongerust. Susie vraagt zich af of Mimi nog leeft. De verhouding verslechtert, het wantrouwen van Susie groeit. De dames ontvangen nog maar nauwelijks nieuws over Mimi. Tussen Susie en Rima ontstaat wrijving. Lyonne neemt het contact verder over, zij wil Mimi zo snel mogelijk weg hebben uit Turkije, dan maar zonder die laarsjes. De spanning stijgt, er moet nu voorzichtig gehandeld worden in het belang van Mimi.

We zijn nu een jaar verder, het is mei 2018, nog steeds Istanbul. Mimi wordt per ongeluk naar een opvang in Turkije gebracht. De dierenarts heeft haar verwisseld met een andere kat. De opvang wil zich graag over Mimi ontfermen tot haar reis naar Nederland. En zo gebeurt het.

Klik hier voor het filmpje (Rima Nur Yola)

==========================================================================

Istanbul 2017-2018
Na de operatie en het ziekenhuisverblijf in Istanbul, heeft Mimi een aantal maanden in een pension ergens in Turkije gezeten. Het wachten is op de nieuwe, lichtere protheses. Lyonne verzoekt Rima ervoor te zorgen dat Mimi gesteriliseerd is voordat ze naar Nederland vertrekt. Ze wil niet in Amsterdam meteen met schuwe Mimi naar een dierenkliniek gaan voor deze ingreep, die wel hard nodig is want Mimi is inmiddels bijna 2 jaar.

Bij de dierenarts in Turkije wordt ook een röntgenfoto gemaakt om op te sturen naar de professor voor de communicatie over nieuw te maken protheses. Dan komen ze echter tot de schokkende ontdekking dat de implantaten van Mimi zijn verwijderd. Rima haar organisatie, die verantwoordelijk is voor Mimi’s welzijn zolang zij in Turkije verblijft, zegt geen idee te hebben wanneer dit gebeurd is en waarom.

Vanaf nu neemt Mimi weer het woord: “Ze zeggen geen idee te hebben wanneer mijn implantaten verwijderd zijn en waarom. Maar wat heb ik daaraan? Ik heb een jaar lang ellende ervaren, veel angst en pijn gehad en nu blijkt alles voor niets te zijn geweest. Helemaal voor niets!! Ik kan jullie niet vertellen hoe verdrietig en verslagen ik hierover ben.

Ik ben na mijn sterilisatie door de dierenarts ook nog eens naar de verkeerde opvang gestuurd. Dat vertelden de dames jullie gisteren al. Waar ik nu verblijf wonen nog eens 100 katten en 60 honden. Wanneer laten jullie mij gaan?

Voordat ik uit Turkije vertrek, moet ik nog even op de film. Daar hebben Lyonne en Susie om gevraagd. Ze willen me zien lopen. Na het schokkende nieuws van Rima dat alles voor niets is geweest, willen Susie en Lyonne zelf zien hoe ik ervoor sta. Maar eigenlijk wil ik het niet meer. Ik heb er genoeg van.”

Klik hier voor het filmpje (Sukran)

==========================================================================

** Mimi: Heb me lief, heb me lief **
Zoals ik al eerder heb gezegd: “Ik heb eigenlijk nooit in de publiciteit willen staan, het is niet mijn ding.
Al maanden zit ik veilig bij Dierenthuis. Morgen ga ik met jullie op reis naar Amsterdam. Bye, bye Turkije, zeg ik dan. Komende dagen maak ik echt mijn verhaal over de reis aan jullie helemaal af. Jullie zullen dan begrijpen waarom ik mij genoodzaakt voel mijn verhaal met jullie te delen. Jullie moeten mij helpen, mij niet in de steek laten, dat heb ik niet verdiend. Ik zal een tipje van de sluier oplichten. Rima Nur Yola en ene Viktor eisen mij terug.”

Liefs,
Mimi

==========================================================================

Foto van Mimi bij Lyonne thuis.

Amsterdam juni 2018. Mijn grootste nachtmerrie Turkije ligt achter mij. Ik zit in een reiskoffertje en vlieg door de lucht. Samen met een man van Turkse afkomst mag ik meereizen naar Amsterdam. Het is mijn 2e vliegreis. 
Ik ben onderweg naar Lyonne, die mij heeft geadopteerd.
Zij komt ons ophalen. Dit is de eerste keer dat wij elkaar zien. Mijn vluchtbegeleider wordt thuis afgezet en Lyonne en ik gaan samen naar haar huis. In mijn nieuwe huis is het rustig, het ruikt anders. Mijn nachtmerrie in Turkije ben ik echter niet vergeten. Als ik de kans krijg zal ik vluchten en ik doe dan ook een poging om te ontsnappen. Voor mijn eigen veiligheid krijg ik nu een kamer boven die afgesloten kan worden. Lyonne zorgt goed voor mij, zij verwent mij tot op het bot. Op mijn botjes komt een laagje spek, de wond op mijn bil en kale plekken verdwijnen. Lyonne is heel lief, ze probeert elke dag contact met mij te maken. Ze hebben Lyonne niet verteld dat ik niet op een kattenbak ga, ik plas nu op een matje dat na elke toiletgang verschoond wordt. Lyonne verzorgt mij met heel veel liefde, maar ik mis iets. Op een dag komt een buurtkater even op bezoek bij Lyonne, hij loopt naar mijn slaapkamer, hij ruikt mijn eten. Oh een vriendje, ik roep hem, ga niet weg, blijf bij mij. 
Dan knapt er iets bij Lyonne, het miauwen van Mimi gaat haar door merg en been. Hoe luxe ook, Lyonne kan Mimi niet geven wat zij nodig heeft. Met haar vriendin bespreekt ze de situatie van Mimi. Deze vriendin kent Dierenthuis en na een bezoek weet ook Lyonne dat Mimi beter op haar plaats is bij Dierenthuis. 

==========================================================================

Graag willen wij eenieder die kanttekeningen plaatst bij het in leven gehouden hebben van Mimi erop wijzen dat Dierenthuis Mimi pas afgelopen november in het vizier heeft gekregen, naar aanleiding van de vraag om haar bij Dierenthuis op te nemen. Ruim anderhalf jaar nadat zij gevonden is en na alles wat Mimi in Egypte en Turkije heeft moeten meemaken. Na dit alles heeft Dierenthuis de vraag gekregen of we dit poesje een veilig en liefdevol thuis kon bieden.  Het antwoord daarop was ‘ja’. Had het diertje destijds uit haar lijden verlost moeten worden? Die vraag is nu niet meer aan de orde. De misère ligt achter haar. Mimi heeft het overleefd, leeft en kan nu gaan LEVEN. Dierenthuis biedt haar alle (medische) zorg die ze nodig heeft en alle liefde die dit getraumatiseerde poesje wil/kan accepteren.

Klik hier voor een filmpje van Mimi en onze ambassadeur Ellie Lust

==========================================================================

Mimi onder narcose bij Dierenthuis

November 2018
Bij Dierenthuis komt via de mail een aanvraag binnen voor opname van Mimi, een schuw gehandicapt poesje. Mimi uit Egypte die zich losgerukt heeft uit een val. De rest van de zware beproevingen die Mimi heeft doorstaan, heeft u al kunnen lezen. Na 5 maanden bij Lyonne thuis, blijkt dat Mimi sterk behoefte heeft aan vriendjes om haar heen. Mimi is welkom bij Dierenthuis. Voordat Lyonne definitieve stappen zet, overlegt ze met Susie (de redder van Mimi en oprichter van animal rescue EUFAR, waar ook Lyonne bij betrokken is). Lyonne belooft haar eerst zelf te gaan kijken om te zien waar Mimi komt te wonen. Na een bezoek aan Dierenthuis is zij laaiend enthousiast. Susie stemt in met plaatsing bij Dierenthuis. Op advies van dierenarts Piet Hellemans vraagt Lyonne de dierenambulance om hulp voor het vangen van Mimi. Met een vangstok zal ze in een bench gezet worden. Op deze manier afscheid nemen van Mimi vindt Lyonne heel erg. Angelique en Alice gaan Mimi zelf ophalen. Zonder stress, zonder haar pijn te doen en zonder vangstok wordt Mimi gevangen en vertrekt een week voor Kerstmis naar Almere.

Mimi neemt het verhaal weer over: Op 20 december ga ik voor onderzoek in de kliniek van Dierenthuis even onder narcose. Uit de bloedtest blijkt dat ik drager ben van het aidsvirus. Dat was niemand bekend. De stompjes van mijn achterpootjes baren de mensen hier zorgen. Ze vinden het een vreemde amputatie.

Mijn nieuwe leven kan beginnen. Gezellig met andere poesjes en tussen de mensen mag ik mezelf zijn. Dat is fijn! De mensen laten me zoveel mogelijk met rust, maar observeren me wel. Ze zeggen dat ze me pas kunnen helpen als ze me hebben leren kennen.

Lyonne blijft erg bij mij betrokken. M’n nieuwe baasjes sturen haar enkele leuke foto’s. Lyonne is trots op mij en plaatst de foto’s op Facebook van EUFAR.

Op 4 februari mailt Lyonne aan Dierenthuis dat ze een groot probleem heeft. Help!

==========================================================================

4 februari 2019, Almere
Help, ze zijn op zoek naar mij. Lyonne krijgt 2 dagen de tijd om te zeggen waar ik nu woon. Als Lyonne binnen 48 uur niet vertelt waar ik ben, dan is er wat ophanden. Nur Rima Yola van He’art of Rescue dreigt met publicatie. Lyonne zou mij zomaar in een opvang gedumpt hebben. Ik zou niet van Lyonne zijn, maar van Nur Rima Yola. Zij zegt dat ze dat kan bewijzen. Ene Ivan Jimenez Chacon, oprichter van Let’s Adopt International, gaat zich er ook tegenaan bemoeien. Hij zegt juridische stappen te gaan ondernemen. Ik zou niet van Lyonne zijn. Ik moet terug naar de eigenaar, Nur Rima Yola. Bij Dierenthuis weten ze van toeten noch blazen. Wat is hier aan de hand? Wat zijn dit voor organisaties die dreigen? Wie zijn die mensen achter die organisaties?  En waarom moet Mimi terug naar Turkije? Wie is Nur Rima Yola en wie is die Ivan Jimenez Chacon? Eén ding staat vast, ik, Mimi, blijf hier, dat is zo afgesproken. Maar ik moet wel net als Lyonne en Susie aan het werk, mijn steentje bijdragen om de dreiging buiten de deur te houden.

De dames nemen het verhaal weer over van Mimi: Op het moment dat men dreigt met juridische stappen gaan alle poorten bij Dierenthuis op slot. Niemand komt nog zonder afspraak binnen. Totale radiostilte, we reageren nergens meer op. We wachten de deadline van 48 uur rustig af. Het geeft ons tijd om een plan van aanpak te maken. Alle gesprekken van Lyonne met Ivan, Rima, Susie en Tracey worden door Dierenthuis opgevraagd. Lyonne zoekt belangrijke informatie in haar telefoon verleden. Bij Dierenthuis duikt 5 man sterk in het verleden van Mimi. We hebben 48 uur de tijd. Mimi is nog niet gevonden. En zo is het verhaal van Mimi ontstaan. Een verhaal om dit poesje te beschermen.

Tot morgen,
Mimi

==========================================================================

Lyonne krijgt 48 uur de tijd om te vertellen waar Mimi is. Mimi doet eenSchoonheidsslaapje. Wij allen houden ons 48 uur muisstil en duiken in het verleden van het poesje.
Binnen 24 uur meldt Rima zich opnieuw. De druk op Lyonne wordt verder opgevoerd. Lyonne overlegt met Dierenthuis. Wij weten pas weinig en moeten alles nog gaan uitzoeken. 4 organisaties zijn uiteindelijk met elkaar via Messenger in gesprek: 2 organisaties uit Egypte, de organisatie van Rima en de organisatie van Ivan (zie verderop in dit verhaal). Rima rekent het Lyonne zwaar aan dat Mimi in een opvang gedumpt is met honderden katten – dat Lyonne Rima niet heeft ingeseind. Rima zal Mimi weghalen bij de opvang. De druk op Lyonne is hoog – zij moet vertellen waar Mimi is, maar zegt niets.

Ivan Jimenez alias Matt Murdock, alias Viktor Chacon, alias Viktor Larkhill, alias Ivan Jimenez Chacon wordt door Rima aan de discussie toegevoegd. Ivan is de oprichter van verschillende stichtingen “Let’s adopt” en nu van Stichting Let’s Adopt International. Van deze laatste zit een afdeling in Amsterdam. Rima van Stichting He’Art of Rescue International heeft bij Ivan in het bestuur gezeten. Pas later in het gesprek, nadat beide stichtingen samen Lyonne onder druk gezet hebben en er door Ivan gedreigd is met het inschakelen van advocaten als de opvang Mimi niet laat gaan, blijkt dat de twee organisaties niets met elkaar te maken hebben, “Just old Friends” zegt Rima.

Er wordt door hen druk gezocht naar Mimi. Lang zal het niet duren of zij weten waar Mimi verblijft. Dat is ook geen geheim, maar Dierenthuis heeft even tijd nodig om onderzoek te doen. Eén van onze vrijwilligers wordt telefonisch benaderd door een Turkse man. Het is de vluchtbegeleider van Mimi. Of zij een Mimi kent, of Mimi bij Dierenthuis woont. Hij heeft de opdracht gekregen Mimi te zoeken en zegt de eigenaar van Mimi te zijn. “Lyonne was een gastgezin en zou tijdelijk voor de poes zorgen”, is zijn verhaal.

Terwijl op Messenger de mensen over elkaar heen buitelen, er oud zeer naar boven komt, begrijpen ze in Turkije niet dat Mimi gewoon bij Dierenthuis hoort. Rima wil Mimi absoluut in een gezin hebben. Ze neemt Mimi zelf wel in huis. Ook de opvang in Turkije wil Mimi terug hebben. Voor Mimi zijn er legio mogelijkheden. Alles, behalve Dierenthuis, is goed. Rima zegt “We zullen alles doen om Mimi terug te krijgen, including legal ways. Brace for impact.” Het bijzondere van dit alles is, dat Lyonne nooit iets getekend heeft voor Mimi. Er is geen enkel contract. Mimi is bij Lyonne gearriveerd met haar reispapieren en dat was dat. De reispapieren zijn nu bij Dierenthuis.

Een week later staan 2 mensen onverwacht voor de poort bij Dierenthuis. Het is de vluchtbegeleider van Mimi. Hij komt Mimi halen, het is zijn kat. Er staat die dag geen afspraak gepland, de poort blijft gesloten.

Mimi is gevonden!

Als reactie op het gesloten blijven van Dierenthuis voor de vluchtbegeleider, noemt Rima Dierenthuis “een opvang met een bezoekregime als een nazikamp”. Bij Dierenthuis is het plan van aanpak klaar, onze speurtocht is ten einde. Mimi gaat haar reis naar Almere, op feiten gebaseerd, via verhalen op Facebook naar buiten brengen. Onze dierenarts heeft op 20 februari jl. bij de Empati Akademi in Istanbul het medisch dossier van Mimi opgevraagd. Tot op heden géén reactie.

==========================================================================

Na het heftige verhaal van gisteren, wil ik jullie vandaag weer iets vertellen over mijn dagelijks leven bij Dierenthuis. Ze hebben hier alles onder controle hoor, ze zijn wel wat gewend. Vandaag mocht ik heerlijk lui op m’n bedje liggen kijken naar Monique die de kamer aan het schoonmaken was. Ze werkte heel voorzichtig om me heen. Dat vind ik wel lief, want ik ben nog steeds een beetje boel op mijn hoede. Ook heeft ze het plasje, dat ik op de vloer gedaan had, zonder mopperen opgeruimd. Top! Van Alice krijg ik mijn dagelijkse portie gehakt. En dat vind ik toch lekker, hmmm. M’n dikke en dunne vriendjes komen natuurlijk mee eten, dat is heel gezellig en gewoon hier. Ik weet inmiddels dat m’n vriendjes die mensen helemaal niet eng vinden, dat ze zelfs met ze knuffelen! Ik probeer wel om de mensen ook niet eng te vinden, maar vind het nog steeds moeilijk. Het contact met m’n vriendjes vind ik wel heel erg fijn!!

Afgelopen zaterdag is het bezoekdag geweest. Dan komen er wel 20 mensen of meer op bezoek. Ze krijgen een rondleiding en kunnen knuffelen met mijn soortgenootjes. Brrrr, niks voor mij. Ik ben trouwens sowieso even ondergedoken geweest, want je weet maar nooit…….

Liefs,
Mimi

==========================================================================

Lieve mensen,
Namens Mimi en Dierenthuis heel veel dank voor jullie steun. We hebben jullie mee laten reizen, een barre tocht. Mensen die zich hulpverleners noemen met Mimi als lijdend voorbeeld in de hoofdrol. Mimi haar verhaal is er één van zovelen.

Gelukkig kon Mimi haar verhaal aan ons vertellen. Arme zwervertjes, uit de hele wereld, die het niet kunnen na vertellen wat hun is aangedaan. Zwervertjes met zeer ernstig trauma, gaan op transport, overgeleverd aan zgn. hulpverleners die veel geld binnenhalen met schokkend beeldmateriaal en hun agressieve manier van bedelen. Waar andere hulpverleners stoppen gaan zij door. Dierenwelzijnwerkers die ons wijs maken, dieren met zwaar trauma te willen redden en te herplaatsen. Sommige dieren overleven en hebben geluk zoals Mimi.

Onverantwoord ook om deze zwaar gehandicapte dieren aan particulieren mee te geven, dat is pas dumpen. Een schuw, zwaar gehandicapt katje, drager van het aids virus, zwaar getraumatiseerd en niet plassen op een kattenbak, dat is vragen om problemen. Na 17 jaar Dierenthuis zijn we best wel wat gewend, we hebben een hoop gezien. De onnodige lijdensweg van Mimi in Turkije heeft ons erg boos en verdrietig gemaakt, dit soort handelingen heeft niets met dierenwelzijn te maken. Vroeger werden zwerfdieren uit asielen gekocht voor experimenten. Er is helemaal niets veranderd, het is erger geworden omdat donateurs nu betalen voor hulp aan extreme rescue dieren die naar landen zoals Spanje en Turkije worden overgevlogen. Dierenthuis wilde Mimi helpen, het was absoluut niet de bedoeling om Mimi en haar verleden in de picture te zetten. Hoe ga je dierenvrienden uitleggen dat een zwaar gehandicapt poesje met één goede poot gelukkig is? Dat kan misschien pas na maanden observeren en een goed plan van aanpak. Zover waren we met Mimi nog niet. Het liep dus allemaal anders.

Het medisch dossier zullen we wel nooit ontvangen, teveel prutswerk verricht, Mimi is absoluut niet geholpen, integendeel. Voor nu is het nog stil. Als in Turkije geld van donors gebruikt wordt voor een juridisch conflict over Mimi dan melden we het direct en zullen niet nalaten de landelijke pers te informeren.

==========================================================================

Lonneke zei net dat ik hetzelfde doe als een gewone poes. Eigenlijk bedoelt ze dat ik er heel tevreden bij lig. Alle verzorgers komen mij telkens opzoeken en iets lekkers brengen. Maar ik moet lijnen, ik ben iets te mollig vindt Alice. Bij Dierenthuis zijn ze druk in overleg, ik moet misschien opnieuw geopereerd worden. Emotioneel vinden de verzorgers het allemaal heel moeilijk. Er is zoveel geknoeid met mij. Of de operatie een echte verbetering zal zijn kan niemand garanderen. Een ding is wel zeker, na de operatie en genezing zal ik pijnvrij zijn. Ik krijg dezelfde operatie als de hondjes, Mirko, Lewis en Gastor. Ik kan dus na de genezing op mijn gatje zitten, dat kan ik nu niet. Voor de operatie moet het een en ander aan gereedschap gekocht worden, de OK ruimte moet 3x ontsmet worden en er zal een extra assistente aanwezig zijn. Er mag helemaal niets fout gaan. Daarna moet ik minstens 14 dagen intensief verzorgd worden. Voor die intensieve verzorging moeten we nog even op zoek naar materiaal waar ik goed op kan liggen. En dan, ja dan ben ik van die akelige stompjes af die mij ongelofelijk zeer doen. Je weet wel waar die implantaten in geschroefd zijn. Ik houd jullie op de hoogte.

Tot ziens!
Mimi

==========================================================================

Gisteren is dierenarts Lanny in de kliniek samen met Angelique bijna de hele dag bezig geweest met 1 invalide hondje. Heel zielig, het hondje woont hier al een tijdje, maar jullie kennen haar nog niet. Een grote snee in de buik en een flinke jaap aan de linker en rechterzijde. Ze hebben een tumor in de buik verwijderd. Het hondje slaapt nu in een hokje. Jahaa, en mijn operatie staat ook gepland. Meerdere mensen hebben aangeboden om bij te dragen aan mijn operatie en mijn welzijn. Daar ben ik helemaal ontroerd door. Jullie zijn geweldig! Ik kan jullie natuurlijk vragen om verpleegmaterialen op te sturen, maar het lijkt de mensen hier handiger als ze zelf de benodigde materialen bestellen bij hun vaste leverancier. Dan hebben ze alles in de uitvoering zoals nodig is en ook niets teveel. De materialen die nodig zijn, zijn de volgende: Om op te liggen in de periode dat ik in quarantaine moet, zijn er 2 speciale, wasbare, antidoorligmatjes nodig. Op of onder dat matje (dat moeten ze nog even bekijken – het matje laat vocht door) komen dan zachte, extra absorberende incontinentiematjes. Ik plas en poep nooit op een kattenbak, maar op matjes. Ze moeten er natuurlijk wel voor zorgen dat de operatiewond goed droog en schoon blijft, daarom zullen ze de incontinentiematjes zeer regelmatig vervangen. Voor de operatie is een extra ok-assistente ingepland, die gaat Lanny assisteren. Al met al moet er best het een en ander geregeld worden.

Nog 5 nachtjes slapen en dan is het zover. Ze willen me hoe dan ook van de pijn afhelpen. Mochten jullie willen bijdragen, dan is een donatie heel welkom. Ieder bedrag, groot en klein, kan meehelpen om mij goed door de operatie en quarantaineperiode heen te helpen. Wil je wel bijdragen, maar liever met iets tastbaars, dan kan dat natuurlijk ook. Ik eet heel graag blikvoer van het merk Almo Nature. Dit is puur kip en vis. Het is duur voer dat ze niet dagelijks kunnen uitdelen, maar als ze mij er in de zware periode mee kunnen verwennen is dat fijn. Ook zachte speeltjes en kussentjes met catnip vind ik heel fijn. Als jullie mij er met z’n allen doorheen kunnen slepen, door goede verpleegmaterialen en veel verwennerij, zou dat geweldig zijn. Maar jullie steunende reacties helpen ook al – die doen me heel goed.

Liefs,
Mimi

Doneren voor Mimi:
Triodos Bank NL38 TRIO 0338 5782 42
Ten name van Stichting Dierenthuis

Dankjewel!

==========================================================================

WORDT VERVOLGD

==========================================================================

Volgende

Welterusten Paco! (video)

Vorige

Nala en Punkie....eh Simba

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.