Mimi, de wondere wereld van een klein poesje

Mijn naam is Mimi Miracle, roepnaam Mimi, geboren 2016 in Egypte. Vanuit mijn kamer bij Stichting Dierenthuis vertel ik jullie, verspreid over meerdere berichten, over mijn reis van Caïro naar Istanbul en via Amsterdam naar Almere.

==========================================================================

Mimi is mijn naam, ik ben geboren in Egypte en woon al een tijdje bij Dierenthuis. Zoveel heb ik doorstaan, zoveel heb ik meegemaakt, zoveel heb ik gereisd. Ik ga met jullie en mijn verzorgers de reis opnieuw beleven en vertel jullie over mijn nieuwe leven.

Mimi

==========================================================================

De reis terug in de tijd begint ergens in het voorjaar van 2017 in het verre Egypte. Nog niet volgroeid, pas 7 maanden oud, ben ik een van de vele naamloze zwervertjes op aarde. Hongerig, wacht ik voor de tuinpoort van Susie in Cairo op wat eten. Maar als Susie thuiskomt, heeft zij andere plannen met mij. Na een worsteling van bijna een uur zit ik opgesloten in een kattenmand. De reis begint hier, een lange, lange, zware, pijnlijke reis. Maar vandaag is het goed. Jullie mogen mijn goed gevulde buikje zien bij Dierenthuis in de kliniek.

Mimi

==========================================================================

Dit is mijn eerste schuilplekje in Almere, een eigen huisje. Weken lang heb ik de wereld bij Dierenthuis vanuit dit venster bekeken. Mijn trauma s zijn nog lang niet verwerkt, tijd heb ik nodig. Maar sinds mijn komst in Almere ligt er een nieuw gevaar op de loer. Ik ben hierdoor nu even in een dipje. Susie vertelt vandaag haar verhaal over mij, zij was er namelijk ook. “Mijn naam is Susie Nasar. Ik woon in een compound in Cairo, Egypte. Op 18 april 2017 vond ik één van de ergste gevallen van kattenletsel die ik ooit had gezien in mijn 20 jaar geschiedenis van dierenredding. Toen ik thuiskwam, vond ik tussen de ±20 katten die ik iedere dag te eten geef, een katje dat liep op haar blote botten.”Dat katje, ben ik.

Mimi

==========================================================================

Ik heb eigenlijk nooit in de publiciteit willen staan, het is niet mijn ding. Al maanden zit ik veilig bij Dierenthuis, maar iemand van buiten heeft andere plannen. De pijnlijke reis terug in het verleden, gaat vandaag verder. De zon schijnt en ik heb zojuist heerlijk gegeten. Bij mijn verhaal horen foto’s en bewegende beelden. Zo kan ik met hulp van de verzorgers beter mijn wel en wee aan jullie kwijt. Hier in Almere vinden zij mij een klein dapper ding. Op de lange weg naar mijn genezing is er best veel mis gegaan. Oordeel niet te snel, ik ben er nog. Maar we dwalen af. Susie en ik zijn samen met grote spoed afgereisd naar de kliniek. Dr. Moataz was de eerste arts in Egypte die mijn toestand onder ogen kreeg.

Tot morgen,

Mimi

==========================================================================

Sorry, sorry, dat jullie mij zo in pijn hebben gezien. Bij Dierenthuis wonen veel vriendjes zoals ik, zelfs uit mijn eigen geboorteland. Afijn we moeten verder, er is nog zoveel te vertellen. Het is 18 april 2017 als in de kliniek in Cairo mijn wonden door Dr. Moataz worden schoongemaakt. De botten van mijn achterpootjes liggen open en bloot, mijn voorpootje is ernstig aangedaan. Even ben ik verlost van de pijn, want ze hebben mij in slaap gebracht. De arts vertelt Susie dat mijn wonden al drie dagen oud zijn. Het is het werk van een zieke geest die een val heeft uitgezet. Een ziek mens, die geniet, als een ander levend wezen doodsangsten uitstaat. Er gaan verbanden om mijn pootjes, dat ziet er netjes uit. Dan komt het slechte nieuws. In Egypte kunnen ze medisch gezien niets meer voor mij betekenen. Susie kan mij alleen nog redden als ik Egypte verlaat, naar een ander land verhuis, voor betere medische zorg. Ik ben een vechter, dat heb ik Susie laten zien. ik ben voor hulp naar haar tuinpoort gestrompeld. De volgende dag is er goed nieuws, ik ga binnenkort op reis!

Tot morgen,

Mimi

==========================================================================

Het valt heel zwaar om terug te gaan in de tijd. Er is mij zoveel aangedaan. Soms zullen jullie misschien denken ahh, wat geweldig, maar pas op voor de valkuilen. Het is niet altijd wat het lijkt. Als jullie je in mijn pijn, mijn ongeluk, mijn leven een beetje kunnen verplaatsen dan zien jullie de gevaren die op mij afgekomen zijn. En nog steeds voel ik mij niet veilig. De dagen, weken duren lang, echt veel tijd heb ik niet meer. Ik moet niet opgeven. Susie heeft veel te regelen, ik ga binnenkort Egypte verlaten. Op een dierenwelzijnsconferentie in Cairo heeft Susie heel veel nieuwe mensen ontmoet. Een van die mensen heeft hulp aangeboden, in hun land kunnen ze mij opereren. Een prachtige video over een gehandicapt dier heeft Susie overtuigd. Na de operatie zou ik weer kunnen lopen op vier pootjes, dat is toch wel heel apart. Het zijn hele bijzondere operaties. Susie vind het geweldig, ze is zo blij voor mij. Maar in de kliniek in Cairo gaat het ondanks de goede verzorging niet zo goed. Door het afsterven van het weefsel is mijn achterpootje eraf gevallen.
Wat nu.

Tot morgen,
Mimi

==========================================================================

Met een voetje minder verlaat ik mijn geboorteland Egypte. Ik kom nooit meer terug. Susie heeft mij vlak voor mijn vertrek een naam gegeven: Mimi Miracle. Mijn conditie is natuurlijk nog steeds beroerd. Mijn redster, Susie, zie ik waarschijnlijk nooit meer weer. Zij belooft mij trouw te blijven, op afstand. Enorme angsten voor het onbekende maken mij onzeker. Twee uur vliegen en 1200 km verder gaat een nieuwe wereld voor mij open. We zijn geland in Istanbul, Turkije. Dag, dag, lieve Susie, vergeet mij niet.

Tot morgen,
Gewoon Mimi

We nemen even afscheid van Susie, zij gaat verder met haar goede werk voor Egypt Unites For Animal Rights-EUFAR.

==========================================================================

Foto: copyright He’Art of Rescue International

Het is 2017. Egypte ligt ver achter ons. We zijn aangeland in Istanbul. Vanaf het vliegveld reis ik door naar het dierenziekenhuis Empati Akademi in Istanbul. Op de intensive care moet ik nog een weekje aansterken, ik heb bloedarmoede. Het contact met de buitenwereld en Susie loopt nu via de oprichtster van Stichting He’art of Rescue, Rima nur Yola. De stichting gaat ook geld inzamelen, geld bestemd voor dure operaties en nazorg. In Istanbul hebben ze grote plannen met mij. Ze zeggen hier dat ik zonder operaties nooit meer kan lopen, ik heb nog maar 1 goed pootje. Susie, mijn redster blijft mij volgen, zij wil op de hoogte blijven. Het plan is, dat ik na mijn herstel van de hele bijzondere operatie, Turkije ga verlaten. Ik ben geadopteerd door Lyonne, een vriendin van Susie. Mijn bedje voor de toekomst staat klaar, inclusief personeel. Van Cairo naar Istanbul naar Amsterdam! Maar zover is het nog niet, ik heb nog een hele moeilijke weg te gaan.

Tot morgen!

Mimi

==========================================================================

Dagelijks vertel ik jullie over mijn trieste verleden. Vandaag even niet, geen zin. Vandaag een update over mijn leven bij Dierenthuis. Ik woon samen met mijn vriendjes in een soort babbelruimte waar mijn verzorgers ook koken en bakken. Oh wat zouden ze mij hier graag even willen vasthouden, maar ik ben mensenschuw geworden. Alleen Alice mag mij even aanraken, maar dan moet ze wel afkomen met gehakt, anders gaat het feest niet door.  Elke dag word ik een beetje meer gelukkig. Ik voel mij niet meer eenzaam omdat ik nu vriendjes heb. Heel, heel langzaam begin ik beetje bij beetje op te bloeien. Veel moet ik nog leren. De katten hier spelen met dingetjes. Dat heb ik nog nooit gedaan, geen idee wat ik ermee moet doen.  Ze willen van mij hier weer een echte kat maken. Dat is even gelukt. Weet je hoe? Ze brachten mij een eendagskuikentje. Tja, toen vergat ik even alles om mij heen. Dat was een heel fijn moment. Morgen gaan we weer verder, zucht. Dan gaan we weer terug in de tijd, de operaties in Istanbul.

==========================================================================

Foto: copyright He’Art of Rescue International

We gaan weer terug naar het jaar 2017. Jullie weten dat ik een schuw Egyptisch poesje ben. Door een kattenval zwaar gewond geraakt aan drie pootjes. Nog geen jaar oud, gaan ze mij 1200 kilometer verder in Istanbul opereren. Wat ze hier in Istanbul in het dierenziekenhuis gaan doen is heel uniek. Er is volgens de kenners maar één oplossing. Het alternatief is euthanasie of mijn leven doorbrengen liggend op een kussentje. Ik krijg drie metalen kattenpootjes, waar later een passend schoentje over heen gaat. Ik moet opnieuw pijnen doorstaan, vooral volhouden, mijn angsten zien te overwinnen voor al die mensenhanden en heel veel geduld hebben. Dan zal ik uiteindelijk genezen verklaard worden en opnieuw op reis gaan. Omdat de operatie zo bijzonder is gaan ze alles op film zetten. Nooit eerder is er een katje geweest zoals ik, die 3 protheses gaat krijgen. Na de operatie ben ik misschien wereldnieuws, kom ik in het Guinness World weet-ik-veel Book en kunnen ze in Turkije met mij pronken. Het belooft veel goeds voor iedereen.

Tot morgen,
Mimi

==========================================================================

Foto: copyright He’Art of Rescue International

Susie vanuit Egypte en Lyonne vanuit Amsterdam houden met de Turkse Rima Nur Yola, van stichting He’art of Rescue International, contact over mijn conditie en welzijn. Als alles goed verloopt ga ik na de operatie en genezing verhuizen naar Amsterdam. Mijn verzorgers bij Dierenthuis hebben mij zojuist ingefluisterd dat in 2015 Dr. Mary Sarah Bergh in Amerika vertelde dat de operatie die ik gehad heb wereldwijd nog geen 25 keer gedaan is, en dan maar bij 1 of twee 2 pootjes. Of het na enkele jaren nog goed gaat met de geopereerde diertjes kunnen mijn verzorgers mij, ondanks hun zoektocht op internet, niet vertellen. Ene Vincent geopereerd in Amerika, ook een kat, lijkt een half jaar na de operatie nog te lopen op zijn 2 protheses. Meer informatie over Vincent is nergens te vinden. Nooit eerder is er een katje geweest zoals ik, die 3 protheses gaat krijgen. Ik, Mimi Miracle, een straatkatje uit Egypte. Ik wil jullie een filmpje laten zien van Sadie. Zij heeft in hetzelfde ziekenhuis, voor mijn tijd, ook een kunststof pootje gekregen, maar dat was er maar eentje. Haar operatie was volgens de artsen een succes en Sadie loopt na revalidatie weer op 4 pootjes. Ze heeft inmiddels ook een eigen thuis gekregen. Sadie had zich natuurlijk ook heel goed kunnen redden op 3 pootjes, maar wie ben ik om zo’n domme opmerking te plaatsen.

==========================================================================

Istanbul 2017.

Alle drie m’n pootjes worden tegelijk geopereerd. Er worden schroeven in mijn dunne botjes gedraaid, waarop dan later de protheses bevestigd kunnen worden.
De operatie is technisch gelukt. De filmbeelden van mijn operatie zijn op internet te zien. De eerste berichten na de operatie zijn positief. Mijn nieuwe voetjes zijn besteld en worden in de fabriek gemaakt. Alles lijkt goed op mijn pootjes terecht te komen. Er is wel een behoorlijke groot risico op infecties en afstoting van de implantaten (schroeven), daarom ga ik na de operatie nog een lange tijd afgezonderd zijn. Daar zit ik dan, opgesloten, in pijn, eenzaam met mijn drie stalen pootjes. Kunnen jullie je voorstellen hoe ik mij voel?

Tot morgen,
Mimi

Video van Mimi na haar operatie in de kliniek in Istanbul. De video bevat geen schokkende beelden, je ziet Mimi lopen op haar protheses. De video is gemaakt door He’art of Rescue International. Klik hier voor het filmpje
==========================================================================

Goedemorgen allemaal!
Ik wil jullie even voorstellen aan mijn vriendje Kibbeling. Hij is mijn alles. Beide zijn we erg verlegen en angstig, het vertrouwen in de mens groeit weer beetje bij beetje. Ik duik niet meer onder als ik mensen zie. Vinden jullie mij niet dapper. Vandaag gaan we weer verder met mijn verhaal, ze moeten hier nog even alle feiten controleren. Tot straks!

Liefs van Mimi

==========================================================================

Istanbul, Empati Akademi 2017
Wat heb ik, Mimi Miracle, veel voor mijn kiezen gehad, eerst in Cairo en later in Istanbul. Mijn nieuwe protheses, drie laarsjes, zijn besteld. Die zouden dan over 3 weken geplaatst kunnen worden. Als alles goed gaat verhuis ik naar Amsterdam en ga ik bij Lyonne wonen.

Hier ga ik jullie even verlaten, weken, maanden gaan voorbij, ik lijd in stilte. Het wordt allemaal een beetje duister voor mij. De redactie bij Dierenthuis, Susie en Lyonne nemen het even van mij over omdat we nu een kijkje krijgen in de babbelbox van de dames, ze chatten over mij met elkaar. Susie, in Cairo is mij niet uit het oog verloren, in Amsterdam bij Lyonne staat mijn bedje klaar.

De Turkse Rima Nur Yola, van stichting He’art of Rescue, heeft de inzamelingsactie en operatie van Mimi geregeld en Mimi naar Turkije gehaald. Rima brengt nieuws over Mimi en regelt de verhuizing naar Amsterdam. Via de chat gaat het verhaal over Mimi verder. Volgens Rima Nur Yola doet Mimi het fantastisch. Susie en Lyonne hoeven zich geen zorgen te maken.

Lyonne is voor haar werk even in Turkije. Ze wil graag Mimi bezoeken in Istanbul. Rima Nur Yola zal samen met haar naar het dierenziekenhuis gaan waar Mimi behandeld wordt. Maar Rima heeft het druk, de tijd van Lyonne is beperkt.
Door allerlei omstandigheden gaat het bezoek aan Mimi niet door. Lyonne vertrekt naar huis zonder Mimi te zien. Dan krijgen de dames bericht van Rima Nur Yola dat de protheses, die Mimi inmiddels gekregen heeft, geen succes zijn. Er moeten lichtere protheses komen. Een paar dagen later laat de Turkse Rima weten dat Mimi heel goed loopt en alles doet wat andere katten ook doen.

Maar dan: De weken worden maanden, het wordt stil rondom Mimi. Susie en Lyonne blijven er bovenop zitten. Ze blijven Rima Nur Yola vragen stellen over Mimi. De dames willen foto’s en video’s van Mimi zien, updates over haar welzijn. Over de protheses komt helemaal geen nieuws meer en de updates worden minimaal. In Cairo en Amsterdam worden de dames erg nerveus en ongerust. Susie vraagt zich af of Mimi nog leeft. De verhouding verslechtert, het wantrouwen van Susie groeit. De dames ontvangen nog maar nauwelijks nieuws over Mimi. Tussen Susie en Rima ontstaat wrijving. Lyonne neemt het contact verder over, zij wil Mimi zo snel mogelijk weg hebben uit Turkije, dan maar zonder die laarsjes. De spanning stijgt, er moet nu voorzichtig gehandeld worden in het belang van Mimi.

We zijn nu een jaar verder, het is mei 2018, nog steeds Istanbul. Mimi wordt per ongeluk naar een opvang in Turkije gebracht. De dierenarts heeft haar verwisseld met een andere kat. De opvang wil zich graag over Mimi ontfermen tot haar reis naar Nederland. En zo gebeurt het.

Klik hier voor het filmpje (Rima Nur Yola)

==========================================================================

Istanbul 2017-2018
Na de operatie en het ziekenhuisverblijf in Istanbul, heeft Mimi een aantal maanden in een pension ergens in Turkije gezeten. Het wachten is op de nieuwe, lichtere protheses. Lyonne verzoekt Rima ervoor te zorgen dat Mimi gesteriliseerd is voordat ze naar Nederland vertrekt. Ze wil niet in Amsterdam meteen met schuwe Mimi naar een dierenkliniek gaan voor deze ingreep, die wel hard nodig is want Mimi is inmiddels bijna 2 jaar.

Bij de dierenarts in Turkije wordt ook een röntgenfoto gemaakt om op te sturen naar de professor voor de communicatie over nieuw te maken protheses. Dan komen ze echter tot de schokkende ontdekking dat de implantaten van Mimi zijn verwijderd. Rima haar organisatie, die verantwoordelijk is voor Mimi’s welzijn zolang zij in Turkije verblijft, zegt geen idee te hebben wanneer dit gebeurd is en waarom.

Vanaf nu neemt Mimi weer het woord: “Ze zeggen geen idee te hebben wanneer mijn implantaten verwijderd zijn en waarom. Maar wat heb ik daaraan? Ik heb een jaar lang ellende ervaren, veel angst en pijn gehad en nu blijkt alles voor niets te zijn geweest. Helemaal voor niets!! Ik kan jullie niet vertellen hoe verdrietig en verslagen ik hierover ben.

Ik ben na mijn sterilisatie door de dierenarts ook nog eens naar de verkeerde opvang gestuurd. Dat vertelden de dames jullie gisteren al. Waar ik nu verblijf wonen nog eens 100 katten en 60 honden. Wanneer laten jullie mij gaan?

Voordat ik uit Turkije vertrek, moet ik nog even op de film. Daar hebben Lyonne en Susie om gevraagd. Ze willen me zien lopen. Na het schokkende nieuws van Rima dat alles voor niets is geweest, willen Susie en Lyonne zelf zien hoe ik ervoor sta. Maar eigenlijk wil ik het niet meer. Ik heb er genoeg van.”

Klik hier voor het filmpje (Sukran)

==========================================================================

** Mimi: Heb me lief, heb me lief **
Zoals ik al eerder heb gezegd: “Ik heb eigenlijk nooit in de publiciteit willen staan, het is niet mijn ding.
Al maanden zit ik veilig bij Dierenthuis. Morgen ga ik met jullie op reis naar Amsterdam. Bye, bye Turkije, zeg ik dan. Komende dagen maak ik echt mijn verhaal over de reis aan jullie helemaal af. Jullie zullen dan begrijpen waarom ik mij genoodzaakt voel mijn verhaal met jullie te delen. Jullie moeten mij helpen, mij niet in de steek laten, dat heb ik niet verdiend. Ik zal een tipje van de sluier oplichten. Rima Nur Yola en ene Viktor eisen mij terug.”

Liefs,
Mimi

==========================================================================

Foto van Mimi bij Lyonne thuis.

Amsterdam juni 2018. Mijn grootste nachtmerrie Turkije ligt achter mij. Ik zit in een reiskoffertje en vlieg door de lucht. Samen met een man van Turkse afkomst mag ik meereizen naar Amsterdam. Het is mijn 2e vliegreis. 
Ik ben onderweg naar Lyonne, die mij heeft geadopteerd.
Zij komt ons ophalen. Dit is de eerste keer dat wij elkaar zien. Mijn vluchtbegeleider wordt thuis afgezet en Lyonne en ik gaan samen naar haar huis. In mijn nieuwe huis is het rustig, het ruikt anders. Mijn nachtmerrie in Turkije ben ik echter niet vergeten. Als ik de kans krijg zal ik vluchten en ik doe dan ook een poging om te ontsnappen. Voor mijn eigen veiligheid krijg ik nu een kamer boven die afgesloten kan worden. Lyonne zorgt goed voor mij, zij verwent mij tot op het bot. Op mijn botjes komt een laagje spek, de wond op mijn bil en kale plekken verdwijnen. Lyonne is heel lief, ze probeert elke dag contact met mij te maken. Ze hebben Lyonne niet verteld dat ik niet op een kattenbak ga, ik plas nu op een matje dat na elke toiletgang verschoond wordt. Lyonne verzorgt mij met heel veel liefde, maar ik mis iets. Op een dag komt een buurtkater even op bezoek bij Lyonne, hij loopt naar mijn slaapkamer, hij ruikt mijn eten. Oh een vriendje, ik roep hem, ga niet weg, blijf bij mij. 
Dan knapt er iets bij Lyonne, het miauwen van Mimi gaat haar door merg en been. Hoe luxe ook, Lyonne kan Mimi niet geven wat zij nodig heeft. Met haar vriendin bespreekt ze de situatie van Mimi. Deze vriendin kent Dierenthuis en na een bezoek weet ook Lyonne dat Mimi beter op haar plaats is bij Dierenthuis. 

==========================================================================

Graag willen wij eenieder die kanttekeningen plaatst bij het in leven gehouden hebben van Mimi erop wijzen dat Dierenthuis Mimi pas afgelopen november in het vizier heeft gekregen, naar aanleiding van de vraag om haar bij Dierenthuis op te nemen. Ruim anderhalf jaar nadat zij gevonden is en na alles wat Mimi in Egypte en Turkije heeft moeten meemaken. Na dit alles heeft Dierenthuis de vraag gekregen of we dit poesje een veilig en liefdevol thuis kon bieden.  Het antwoord daarop was ‘ja’. Had het diertje destijds uit haar lijden verlost moeten worden? Die vraag is nu niet meer aan de orde. De misère ligt achter haar. Mimi heeft het overleefd, leeft en kan nu gaan LEVEN. Dierenthuis biedt haar alle (medische) zorg die ze nodig heeft en alle liefde die dit getraumatiseerde poesje wil/kan accepteren.

Klik hier voor een filmpje van Mimi en onze ambassadeur Ellie Lust

==========================================================================

Mimi onder narcose bij Dierenthuis

November 2018
Bij Dierenthuis komt via de mail een aanvraag binnen voor opname van Mimi, een schuw gehandicapt poesje. Mimi uit Egypte die zich losgerukt heeft uit een val. De rest van de zware beproevingen die Mimi heeft doorstaan, heeft u al kunnen lezen. Na 5 maanden bij Lyonne thuis, blijkt dat Mimi sterk behoefte heeft aan vriendjes om haar heen. Mimi is welkom bij Dierenthuis. Voordat Lyonne definitieve stappen zet, overlegt ze met Susie (de redder van Mimi en oprichter van animal rescue EUFAR, waar ook Lyonne bij betrokken is). Lyonne belooft haar eerst zelf te gaan kijken om te zien waar Mimi komt te wonen. Na een bezoek aan Dierenthuis is zij laaiend enthousiast. Susie stemt in met plaatsing bij Dierenthuis. Op advies van dierenarts Piet Hellemans vraagt Lyonne de dierenambulance om hulp voor het vangen van Mimi. Met een vangstok zal ze in een bench gezet worden. Op deze manier afscheid nemen van Mimi vindt Lyonne heel erg. Angelique en Alice gaan Mimi zelf ophalen. Zonder stress, zonder haar pijn te doen en zonder vangstok wordt Mimi gevangen en vertrekt een week voor Kerstmis naar Almere.

Mimi neemt het verhaal weer over: Op 20 december ga ik voor onderzoek in de kliniek van Dierenthuis even onder narcose. Uit de bloedtest blijkt dat ik drager ben van het aidsvirus. Dat was niemand bekend. De stompjes van mijn achterpootjes baren de mensen hier zorgen. Ze vinden het een vreemde amputatie.

Mijn nieuwe leven kan beginnen. Gezellig met andere poesjes en tussen de mensen mag ik mezelf zijn. Dat is fijn! De mensen laten me zoveel mogelijk met rust, maar observeren me wel. Ze zeggen dat ze me pas kunnen helpen als ze me hebben leren kennen.

Lyonne blijft erg bij mij betrokken. M’n nieuwe baasjes sturen haar enkele leuke foto’s. Lyonne is trots op mij en plaatst de foto’s op Facebook van EUFAR.

Op 4 februari mailt Lyonne aan Dierenthuis dat ze een groot probleem heeft. Help!

==========================================================================

4 februari 2019, Almere
Help, ze zijn op zoek naar mij. Lyonne krijgt 2 dagen de tijd om te zeggen waar ik nu woon. Als Lyonne binnen 48 uur niet vertelt waar ik ben, dan is er wat ophanden. Nur Rima Yola van He’art of Rescue dreigt met publicatie. Lyonne zou mij zomaar in een opvang gedumpt hebben. Ik zou niet van Lyonne zijn, maar van Nur Rima Yola. Zij zegt dat ze dat kan bewijzen. Ene Ivan Jimenez Chacon, oprichter van Let’s Adopt International, gaat zich er ook tegenaan bemoeien. Hij zegt juridische stappen te gaan ondernemen. Ik zou niet van Lyonne zijn. Ik moet terug naar de eigenaar, Nur Rima Yola. Bij Dierenthuis weten ze van toeten noch blazen. Wat is hier aan de hand? Wat zijn dit voor organisaties die dreigen? Wie zijn die mensen achter die organisaties?  En waarom moet Mimi terug naar Turkije? Wie is Nur Rima Yola en wie is die Ivan Jimenez Chacon? Eén ding staat vast, ik, Mimi, blijf hier, dat is zo afgesproken. Maar ik moet wel net als Lyonne en Susie aan het werk, mijn steentje bijdragen om de dreiging buiten de deur te houden.

De dames nemen het verhaal weer over van Mimi: Op het moment dat men dreigt met juridische stappen gaan alle poorten bij Dierenthuis op slot. Niemand komt nog zonder afspraak binnen. Totale radiostilte, we reageren nergens meer op. We wachten de deadline van 48 uur rustig af. Het geeft ons tijd om een plan van aanpak te maken. Alle gesprekken van Lyonne met Ivan, Rima, Susie en Tracey worden door Dierenthuis opgevraagd. Lyonne zoekt belangrijke informatie in haar telefoon verleden. Bij Dierenthuis duikt 5 man sterk in het verleden van Mimi. We hebben 48 uur de tijd. Mimi is nog niet gevonden. En zo is het verhaal van Mimi ontstaan. Een verhaal om dit poesje te beschermen.

Tot morgen,
Mimi

==========================================================================

Lyonne krijgt 48 uur de tijd om te vertellen waar Mimi is. Mimi doet eenSchoonheidsslaapje. Wij allen houden ons 48 uur muisstil en duiken in het verleden van het poesje.
Binnen 24 uur meldt Rima zich opnieuw. De druk op Lyonne wordt verder opgevoerd. Lyonne overlegt met Dierenthuis. Wij weten pas weinig en moeten alles nog gaan uitzoeken. 4 organisaties zijn uiteindelijk met elkaar via Messenger in gesprek: 2 organisaties uit Egypte, de organisatie van Rima en de organisatie van Ivan (zie verderop in dit verhaal). Rima rekent het Lyonne zwaar aan dat Mimi in een opvang gedumpt is met honderden katten – dat Lyonne Rima niet heeft ingeseind. Rima zal Mimi weghalen bij de opvang. De druk op Lyonne is hoog – zij moet vertellen waar Mimi is, maar zegt niets.

Ivan Jimenez alias Matt Murdock, alias Viktor Chacon, alias Viktor Larkhill, alias Ivan Jimenez Chacon wordt door Rima aan de discussie toegevoegd. Ivan is de oprichter van verschillende stichtingen “Let’s adopt” en nu van Stichting Let’s Adopt International. Van deze laatste zit een afdeling in Amsterdam. Rima van Stichting He’Art of Rescue International heeft bij Ivan in het bestuur gezeten. Pas later in het gesprek, nadat beide stichtingen samen Lyonne onder druk gezet hebben en er door Ivan gedreigd is met het inschakelen van advocaten als de opvang Mimi niet laat gaan, blijkt dat de twee organisaties niets met elkaar te maken hebben, “Just old Friends” zegt Rima.

Er wordt door hen druk gezocht naar Mimi. Lang zal het niet duren of zij weten waar Mimi verblijft. Dat is ook geen geheim, maar Dierenthuis heeft even tijd nodig om onderzoek te doen. Eén van onze vrijwilligers wordt telefonisch benaderd door een Turkse man. Het is de vluchtbegeleider van Mimi. Of zij een Mimi kent, of Mimi bij Dierenthuis woont. Hij heeft de opdracht gekregen Mimi te zoeken en zegt de eigenaar van Mimi te zijn. “Lyonne was een gastgezin en zou tijdelijk voor de poes zorgen”, is zijn verhaal.

Terwijl op Messenger de mensen over elkaar heen buitelen, er oud zeer naar boven komt, begrijpen ze in Turkije niet dat Mimi gewoon bij Dierenthuis hoort. Rima wil Mimi absoluut in een gezin hebben. Ze neemt Mimi zelf wel in huis. Ook de opvang in Turkije wil Mimi terug hebben. Voor Mimi zijn er legio mogelijkheden. Alles, behalve Dierenthuis, is goed. Rima zegt “We zullen alles doen om Mimi terug te krijgen, including legal ways. Brace for impact.” Het bijzondere van dit alles is, dat Lyonne nooit iets getekend heeft voor Mimi. Er is geen enkel contract. Mimi is bij Lyonne gearriveerd met haar reispapieren en dat was dat. De reispapieren zijn nu bij Dierenthuis.

Een week later staan 2 mensen onverwacht voor de poort bij Dierenthuis. Het is de vluchtbegeleider van Mimi. Hij komt Mimi halen, het is zijn kat. Er staat die dag geen afspraak gepland, de poort blijft gesloten.

Mimi is gevonden!

Als reactie op het gesloten blijven van Dierenthuis voor de vluchtbegeleider, noemt Rima Dierenthuis “een opvang met een bezoekregime als een nazikamp”. Bij Dierenthuis is het plan van aanpak klaar, onze speurtocht is ten einde. Mimi gaat haar reis naar Almere, op feiten gebaseerd, via verhalen op Facebook naar buiten brengen. Onze dierenarts heeft op 20 februari jl. bij de Empati Akademi in Istanbul het medisch dossier van Mimi opgevraagd. Tot op heden géén reactie.

==========================================================================

Na het heftige verhaal van gisteren, wil ik jullie vandaag weer iets vertellen over mijn dagelijks leven bij Dierenthuis. Ze hebben hier alles onder controle hoor, ze zijn wel wat gewend. Vandaag mocht ik heerlijk lui op m’n bedje liggen kijken naar Monique die de kamer aan het schoonmaken was. Ze werkte heel voorzichtig om me heen. Dat vind ik wel lief, want ik ben nog steeds een beetje boel op mijn hoede. Ook heeft ze het plasje, dat ik op de vloer gedaan had, zonder mopperen opgeruimd. Top! Van Alice krijg ik mijn dagelijkse portie gehakt. En dat vind ik toch lekker, hmmm. M’n dikke en dunne vriendjes komen natuurlijk mee eten, dat is heel gezellig en gewoon hier. Ik weet inmiddels dat m’n vriendjes die mensen helemaal niet eng vinden, dat ze zelfs met ze knuffelen! Ik probeer wel om de mensen ook niet eng te vinden, maar vind het nog steeds moeilijk. Het contact met m’n vriendjes vind ik wel heel erg fijn!!

Afgelopen zaterdag is het bezoekdag geweest. Dan komen er wel 20 mensen of meer op bezoek. Ze krijgen een rondleiding en kunnen knuffelen met mijn soortgenootjes. Brrrr, niks voor mij. Ik ben trouwens sowieso even ondergedoken geweest, want je weet maar nooit…….

Liefs,
Mimi

==========================================================================

Lieve mensen,
Namens Mimi en Dierenthuis heel veel dank voor jullie steun. We hebben jullie mee laten reizen, een barre tocht. Mensen die zich hulpverleners noemen met Mimi als lijdend voorbeeld in de hoofdrol. Mimi haar verhaal is er één van zovelen.

Gelukkig kon Mimi haar verhaal aan ons vertellen. Arme zwervertjes, uit de hele wereld, die het niet kunnen na vertellen wat hun is aangedaan. Zwervertjes met zeer ernstig trauma, gaan op transport, overgeleverd aan zgn. hulpverleners die veel geld binnenhalen met schokkend beeldmateriaal en hun agressieve manier van bedelen. Waar andere hulpverleners stoppen gaan zij door. Dierenwelzijnwerkers die ons wijs maken, dieren met zwaar trauma te willen redden en te herplaatsen. Sommige dieren overleven en hebben geluk zoals Mimi.

Onverantwoord ook om deze zwaar gehandicapte dieren aan particulieren mee te geven, dat is pas dumpen. Een schuw, zwaar gehandicapt katje, drager van het aids virus, zwaar getraumatiseerd en niet plassen op een kattenbak, dat is vragen om problemen. Na 17 jaar Dierenthuis zijn we best wel wat gewend, we hebben een hoop gezien. De onnodige lijdensweg van Mimi in Turkije heeft ons erg boos en verdrietig gemaakt, dit soort handelingen heeft niets met dierenwelzijn te maken. Vroeger werden zwerfdieren uit asielen gekocht voor experimenten. Er is helemaal niets veranderd, het is erger geworden omdat donateurs nu betalen voor hulp aan extreme rescue dieren die naar landen zoals Spanje en Turkije worden overgevlogen. Dierenthuis wilde Mimi helpen, het was absoluut niet de bedoeling om Mimi en haar verleden in de picture te zetten. Hoe ga je dierenvrienden uitleggen dat een zwaar gehandicapt poesje met één goede poot gelukkig is? Dat kan misschien pas na maanden observeren en een goed plan van aanpak. Zover waren we met Mimi nog niet. Het liep dus allemaal anders.

Het medisch dossier zullen we wel nooit ontvangen, teveel prutswerk verricht, Mimi is absoluut niet geholpen, integendeel. Voor nu is het nog stil. Als in Turkije geld van donors gebruikt wordt voor een juridisch conflict over Mimi dan melden we het direct en zullen niet nalaten de landelijke pers te informeren.

==========================================================================

Lonneke zei net dat ik hetzelfde doe als een gewone poes. Eigenlijk bedoelt ze dat ik er heel tevreden bij lig. Alle verzorgers komen mij telkens opzoeken en iets lekkers brengen. Maar ik moet lijnen, ik ben iets te mollig vindt Alice. Bij Dierenthuis zijn ze druk in overleg, ik moet misschien opnieuw geopereerd worden. Emotioneel vinden de verzorgers het allemaal heel moeilijk. Er is zoveel geknoeid met mij. Of de operatie een echte verbetering zal zijn kan niemand garanderen. Een ding is wel zeker, na de operatie en genezing zal ik pijnvrij zijn. Ik krijg dezelfde operatie als de hondjes, Mirko, Lewis en Gastor. Ik kan dus na de genezing op mijn gatje zitten, dat kan ik nu niet. Voor de operatie moet het een en ander aan gereedschap gekocht worden, de OK ruimte moet 3x ontsmet worden en er zal een extra assistente aanwezig zijn. Er mag helemaal niets fout gaan. Daarna moet ik minstens 14 dagen intensief verzorgd worden. Voor die intensieve verzorging moeten we nog even op zoek naar materiaal waar ik goed op kan liggen. En dan, ja dan ben ik van die akelige stompjes af die mij ongelofelijk zeer doen. Je weet wel waar die implantaten in geschroefd zijn. Ik houd jullie op de hoogte.

Tot ziens!
Mimi

==========================================================================

Gisteren is dierenarts Lanny in de kliniek samen met Angelique bijna de hele dag bezig geweest met 1 invalide hondje. Heel zielig, het hondje woont hier al een tijdje, maar jullie kennen haar nog niet. Een grote snee in de buik en een flinke jaap aan de linker en rechterzijde. Ze hebben een tumor in de buik verwijderd. Het hondje slaapt nu in een hokje. Jahaa, en mijn operatie staat ook gepland. Meerdere mensen hebben aangeboden om bij te dragen aan mijn operatie en mijn welzijn. Daar ben ik helemaal ontroerd door. Jullie zijn geweldig! Ik kan jullie natuurlijk vragen om verpleegmaterialen op te sturen, maar het lijkt de mensen hier handiger als ze zelf de benodigde materialen bestellen bij hun vaste leverancier. Dan hebben ze alles in de uitvoering zoals nodig is en ook niets teveel. De materialen die nodig zijn, zijn de volgende: Om op te liggen in de periode dat ik in quarantaine moet, zijn er 2 speciale, wasbare, antidoorligmatjes nodig. Op of onder dat matje (dat moeten ze nog even bekijken – het matje laat vocht door) komen dan zachte, extra absorberende incontinentiematjes. Ik plas en poep nooit op een kattenbak, maar op matjes. Ze moeten er natuurlijk wel voor zorgen dat de operatiewond goed droog en schoon blijft, daarom zullen ze de incontinentiematjes zeer regelmatig vervangen. Voor de operatie is een extra ok-assistente ingepland, die gaat Lanny assisteren. Al met al moet er best het een en ander geregeld worden.

Nog 5 nachtjes slapen en dan is het zover. Ze willen me hoe dan ook van de pijn afhelpen. Mochten jullie willen bijdragen, dan is een donatie heel welkom. Ieder bedrag, groot en klein, kan meehelpen om mij goed door de operatie en quarantaineperiode heen te helpen. Wil je wel bijdragen, maar liever met iets tastbaars, dan kan dat natuurlijk ook. Ik eet heel graag blikvoer van het merk Almo Nature. Dit is puur kip en vis. Het is duur voer dat ze niet dagelijks kunnen uitdelen, maar als ze mij er in de zware periode mee kunnen verwennen is dat fijn. Ook zachte speeltjes en kussentjes met catnip vind ik heel fijn. Als jullie mij er met z’n allen doorheen kunnen slepen, door goede verpleegmaterialen en veel verwennerij, zou dat geweldig zijn. Maar jullie steunende reacties helpen ook al – die doen me heel goed.

Liefs,
Mimi

Doneren voor Mimi:
Triodos Bank NL38 TRIO 0338 5782 42
Ten name van Stichting Dierenthuis

Dankjewel!

==========================================================================

Inmiddels heb ik te horen gekregen hoe de operatie aangepakt gaat worden. En ik moet zeggen, dat de spanning stijgt. Het is gelukkig minder eng dan ik dacht. Ik zag ze al aan de gang met zagen en zo, maar dat gaan ze helemaal niet doen. Mijn stompjes worden uit de heupkommen verwijderd. De heupkommen zelf blijven zitten en daar wordt dan een dikke laag spierweefsel overheen getrokken. Als dat genezen is, heb ik een stevig achterwerk waar ik op kan zitten zonder dat het pijn doet. Daar kijk ik wel naar uit. Hondjes Mirko, Lewis en Gastor hebben een tijd terug dezelfde operatie gehad en zijn daar nog altijd heel tevreden over. Zij kunnen zich ook nog eens heel goed voortbewegen zonder achterpootjes. Met een beetje geluk ben ik na de operatie niet alleen pijnvrij, maar heel misschien kan ik na flink oefenen ook meer mijn ding doen.

Liefs,
Mimi

==========================================================================

Ik ben Mimi, een zwervertje geboren in Egypte. Losgerukt uit een val, ben ik zwaargewond gevonden door Susie. Om mijn leven te redden ben ik op transport gegaan naar Turkije. Ik zou volgens de mensen daar een medisch wonder worden met 3 implantaten in mijn pootjes. Het werd een groot debacle. Extreme rescue – zwervers uit de hele wereld die gebruikt worden om veel geld binnen te halen om er vervolgens misselijk makende experimentele operaties mee te doen. Het was voor mij een enorm lange lijdensweg zonder hoop op genezing. Met drie pijnlijke stompjes, zonder implantaten, ben ik uiteindelijk vrijgelaten en verhuisd naar Lyonne in Nederland en vervolgens naar Dierenthuis. Hier gaan ze er alles aan doen om mij een dierwaardig pijnvrij leven te geven. Donderdag 21 maart 2019 worden mijn pijnlijke stompjes verwijderd.

Klik hier voor het filmpje van Mimi

Dit is mijn laatste lekkers voor vandaag. Straks gaan ze me klaarmaken voor de grote operatie die morgen gaat plaatsvinden. Vannacht slaap ik in de kliniek en morgen ben ik als eerste aan de beurt.
In de kliniek ruikt het naar ontsmettingsmiddel en ik zal er zonder mijn vriendjes zijn. Dat vind ik niet leuk, maar ik moet even door de zure appel heen bijten. Het is voor iedereen een heel emotioneel gebeuren. Ze weten natuurlijk wat ik allemaal al heb meegemaakt en ze willen dat het nu helemaal goed gaat, zodat ik nu echt van de pijn af zal zijn. Ze hebben me beloofd dat mijn hokje tijdens de quarantaineperiode in mijn eigen kamer zal staan. Dan zijn de luchtjes en geluiden vertrouwd voor me. Tja, en nu kan ik alleen maar afwachten. Duimen jullie voor me?

Liefs,
Mimi

==========================================================================

21-03-2019 Korte update Mimi
Vandaag geen tegenslag. Dat kan ook bijna niet als zoveel mensen aan je denken.
In onze eigen kliniek zijn bij Mimi vanmorgen beide achterpoten geamputeerd. De operatie heeft tot 15.30 uur geduurd en is technisch geslaagd. Mimi is nu langzaam aan het wakker worden. Op naar de volgende fase, de nazorg. Dank jullie wel! Morgen meer nieuws van Mimi zelf.

==========================================================================

22-03-2019 Door de file starten ze iets later in de kliniek. Er wonen héél héél véél dieren die zorg nodig hebben, maar gisteren draaide alles toch een beetje om mij. In de operatiekamer vraagt Lanny, de dierenarts, aan Alice of ik gereanimeerd moet worden als mijn hartje mocht stoppen. Op die vraag was Alice niet voorbereid. Ze zegt meteen spontaan JA – een beetje overspannen emotionele reactie vind ik. Na enkele seconden is ze weer helder, weet ze dat die overhaaste reactie niet eerlijk is tegenover mij. Lyonne maakt vandaag mijn kamer schoon en mijn hokje. Alice vraagt Lyonne ook om een reactie. Beter vooraf goed overleg, dan achteraf alles moeten uitleggen. Ze gaan mij natuurlijk niet reanimeren, hun emoties mogen niet meespelen. Als mijn hartje stopt, dan is het genoeg geweest. Dat ik een trauma heb opgelopen van al die operaties is heel duidelijk, ik poep van angst in mijn opduwkooitje. Dan krijg ik een spuitje, dat geeft een branderig gevoel, niet fijn. En dan val ik langzaam in slaap. De operatiekamer gaat op slot, maar door de ramen kunnen ze mij zien liggen. Ondertussen blijf ik heel stabiel, ik ben oersterk.

Nu ben ik moe. Morgen vertel ik weer verder over mijn kontje en mijn mooie groene kraag en de pakketjes die ik heb ontvangen en waarom ik niet in een rolstoeltje pas. Zoveel te vertellen dat kan niet allemaal op één dag.

Liefs,
Mimi

==========================================================================

Almere 24-03-2019. Nou ja zeg, wat een spanning en sensatie om mij. Gisteren hebben de bezoekers mij gezien en ik hen. Ging best wel goed denk ik. Alle bezoekers konden mij op gepaste afstand zien zodat ik mij veilig in mijn hokje voelde. Traantje hier, traantje daar, dat wel, maar iedereen ging weer goed gemutst naar huis. Vandaag ga ik jullie iets vertellen over gewoon een ander diertje hier in de opvang. Het hondje is mijn buurman, hij woont 2 kamers verderop. Mirko komt uit een dorpje waar dierenliefde niet hoog in het vaandel staat. Hij werd gevonden met een gebroken ruggengraat. Niemand wilde helpen, het duurde een eeuwigheid voordat er hulp kwam. Zijn achterpoten en staart waren verwoest. Ook hij had wonden tot op het bot toe. Ook hij was net zo’n bikkel als ik, een doorzettertje. Vele operaties, schroeven en platen, huidtransplantatie, staart verwijderen, maar hij kon weer lopen. Door het trauma is hij incontinent geworden, dus hij lekt uit elk gaatje. Zijn 1ste opvangadres was hem al snel moe. Zijn tweede adres was een plek waar voor betaald werd, maar ook daar werd hij spoedig weer de deur uitgezet. Het vierde adres is Dierenthuis geworden. Dat is zijn reis in het kort. Bij Dierenthuis ging het helemaal niet goed met zijn achterpoten. Mirko kon nauwelijks nog staan. Ook hij heeft in zijn korte leven veel meegemaakt, een lijdensweg gekend. Was het tijd om hem los te laten? Was het zo genoeg voor hem? Echt niet. Beide achterpoten werden geamputeerd. Mirko is de clown van de opvang, gaat als een speer met en zonder rolstoel door het leven en is altijd vrolijk en blij. Hier bij Dierenthuis hebben ze veel ervaring met dieren en ernstig trauma. Een verhuizing naar de opvang moet een verbetering zijn. Elke operatie moet een verlichting zijn. En afscheid nemen van de diertjes doen ze hier liever een dag te vroeg dan een dag te laat. Hoe vinden jullie mijn groene zachte kraag? Ik kan niet bij de wonden, maar wel zonder problemen eten en drinken. Het is een KalPet kattenkraag die ik tien dagen zal dragen. Daarna gaat hij de was in voor de volgende patiënt. En dan die rolstoel, dat is echt niets voor mij, dan ben ik afhankelijk van de mens die mij in en uit de stoel haalt. Jakkes! Een vingertje met lekkers mag in mijn buurt komen, meer niet. Ik kom van de straat, ik denk dat ik meer kat ben dan de meeste Nederlandse huiskatten. Deze is foto is vrijdag, een dag na de operatie, van mij gemaakt. Ik zit voor het eerst na mijn trauma in Egypte op mijn gatje, zoals katten graag doen.

Liefs,
Mimi

==========================================================================

25-03-2019 Wat hebben jullie Pippy en mij verwend! Er zijn allerlei pakjes voor ons innengekomen met lekkers en speeltjes. We zijn er héél blij mee! En ik heb gehoord dat er geld binnengekomen is voor mijn operatie en voor mijn herstel. Ook al deze mensen héél hartelijk bedankt! We zullen dit nooit vergeten. Zondag heb ik een goede dag gehad, het was rustig in de tent. De verzorgers houden mij goed in de gaten. Iedereen is echt tevreden en blij over de operatie en mijn herstel. En wat word ik verwend door allen, zoveel lekkers op het menu. De wonden zien er schoon uit en zullen spoedig genezen. De pijn zal verdwijnen en mijn angst voor de mens ga ik vroeg of iets later overwinnen. Misschien word ik net als Slagroompiet, die eerst heel bang was en nu aaibaar is. Het maakt niet uit, ik mag hier gewoon zijn wie ik ben. We kunnen de dagen gaan aftellen, nog 11 daagjes rust te gaan. En dan, dan mag ik los in mijn kamer en gaat mijn groene kraag in de was. Hondje Pippy is weer terug naar haar kamer, wat was zij blij haar vriendjes weer te zien! Mijn ziekenkamertje staat op wielen. Ze hebben mij nu voor het raam geplaatst. Ik kijk uit over de binnenplaats en zie mensen en dieren heen en weer lopen. Ik heb nog goed nieuws te vertellen, maar dat doe ik de volgende keer. 

Liefs,

Mimi

==========================================================================

26-03-2019 Ik ben gisteren geëindigd met de opmerking dat ik nog goed nieuws te vertellen had. Nou dat heb ik zeker! Bij Dierenthuis testen ze al ruim 13 jaar alle katten op aids en leucose (FIV/FeLV). En allemaal worden ze jaarlijks 1x opnieuw getest, ze krijgen dan een APK beurt. Dat zijn heel veel bloedonderzoekjes per jaar. Binnen enkele minuten heb je de uitslag. Het is één van hun manieren om de opvang gezond te houden. Toen ik bij Dierenthuis binnen kwam hebben ze mij ook getest en daar kwam uit dat ik drager was van het aidsvirus. Geen drama vonden ze hier, want er wonen hier veel katjes die aids hebben, maar ik was er toch niet blij mee. Omdat ik vorige week geopereerd werd, is er weer getest en…….. nu bleek de test negatief te zijn! Dat is héél goed nieuws!!  Mimi Miracle is een wonder!! Maar nee, ze vinden het geen wonder. De testen kunnen vals-positief geven, welk merk je ook kiest. Nieuwe katjes die uit de quarantaine komen en doorstromen naar de andere kamer worden altijd na 12 weken opnieuw getest. En als er dan nog twijfel is aan de uitslag van de sneltest dan sturen ze het bloed op naar een laboratorium. Nou, poeh, ben wel blij hoor dat het vals alarm was. Geen besmetting, ik ben dus een gezonde meid. Dat moet gevierd worden met iets lekkers. 

Liefs,

Mimi

==========================================================================

27-03-2019 Het gaat hartstikke goed met mij. Vandaag gaat mijn groene band af, kan ik mezelf weer een beetje mooi en fris maken. Elke dag krijg ik nog wel mijn pillen en drankjes tegen pijn en tegen infecties. Gisteren heb ik voor het eerst na de operatie een drol neergelegd, een hele opluchting. En voor het eerst heb ik ook een kuikentje op. Nu moet ik nog een vette week zitten. Dat lijkt, nu ik mij veel beter voel, wel heel lang. Maar weet je, ze denken hier met mij mee. Elke dag proberen ze iets nieuws, iets anders. Vandaag heeft mijn ziekenkamertje even buiten op de binnenplaats gestaan, lekker in de zon. Nog even volhouden, dan mag ik jullie mijn kunsten laten zien. Hier bij Dierenthuis zien ze het wel zitten, ze hebben hier veel vreemde vogels rondlopen. Er zijn filmpjes van mij van voor de operatie en straks maken ze nieuwe. Natuurlijk moet ik zelf ook even wennen aan de nieuwe situatie, maar alles is wat mij betreft beter dan moeten schuifelen over de grond of lopen op je zenuwen.

Liefs,
Mimi

==========================================================================

02-04-2019 Zaterdag was het weer een drukke boel in mijn kamer. Allemaal bezoekers, maar wat zijn we weer verwend! Vandaag is het weer een gewone werkdag. Ik hoor de vogeltjes fluiten. We hebben het even moeilijk gehad, maar we zijn weer optimistisch. Zondag op vrije voeten is niet doorgegaan. Een enorme teleurstelling voor allemaal. Ik moet voorlopig nog intensief verzorgd worden. Vrijdag zag Alice een verdacht plekje op de huid, een ontsteking. Ik krijg nu andere medicatie en dagelijks word ik met spul tegen infectie schoongemaakt. Het was voor iedereen een flinke domper, maar gelukkig hebben ze de ontsteking onder controle en genees ik snel.
De nieuwe medicatie slaat aan. Ik moet nu wel langer zitten om de kuur af te maken. Ik ben een beetje een zorgenpoesje. Het gaat goed, maar het is wel vette pech. Vandaag ben ik verhuisd naar een klein kamertje met uitzicht op de kattentuin. In mijn kamertje kan ik heen en weer lopen. Waarschijnlijk blijf ik daar wonen. Het is de kamer waar Alice en Steven slapen en grenst aan de binnentuin. Ik blijf optimistisch – misschien wordt het, wanneer ik genezen ben, ook mijn tuin. Dat zou mooi zijn. Van mijn voormalig buurhondje is een filmpje gemaakt. Zij heet India en is geboren in India. Zij kan vanwege haar pijnlijke stompjes ook niet op haar gatje zitten. Half april gaat zij onder het mes en krijgt ze precies dezelfde operatie als ik gehad heb. Voor haar ook fijn omdat ze graag mee gaat op de wandel. Nu kost het lopen haar veel moeite, ze moet haar hele achterlijf omhoog tillen. Kijk dit is mijn voormalig buurmeisje, ze is net als ik een beetje schuw, maar wel heel lief.

==========================================================================

09-04-2019 Zo, daar zijn we weer. Het nieuwe kamertje bevalt mij goed en met mij gaat het ook goed. De hele vloer ligt bedekt met incontinentie matjes. Als alles rustig is, gaat de deur van mijn kamertje open en kan ik bij Alice en Steven en andere poesjes naar binnen kijken. Aan de wandel door de kamer durf ik nog niet, ik kijk nog even de kat uit de boom. Mijn relatie met Alice zat even in een dipje omdat zij mijn operatiewond verzorgd. Door de infectie heeft de oude huid losgelaten, dagelijks wordt mijn wond gespoeld. Er komt nu een nieuw velletje aan en veel later zal er een bontje over heen groeien. Zo te zien lukt dat prima, maar het kost even tijd. Al dat gedoe aan mijn lijf vind ik nog steeds doodeng, maar ik begin er wel een beetje te wennen, het is een dagelijks ritueel. Alice komt op vaste tijden en na de verzorging krijg ik lekkers. Natuurlijk probeer ik haar weg te blazen als ze mij gaat verzorgen, maar dat helpt niet. Als het spoelen klaar is, knipper ik weer relaxed met mijn ogen en kijk ik haar ontspannen aan. Mijn kamer wordt dagelijks verschoond, ik moet dan van de ene kant naar de andere kant lopen, dat doe ik met gemak. Ik til mijn achterkantje de hoogte in en ga aan de wandel. Jaah, ik heb er nog steeds zin in en elke dag wordt mijn leven beter, leuker en leer ik nieuwe dingen bij. Mijn lotgenootje Percy is een zorgenkatje, zijn conditie kan veel beter, maar wie weet is hij net zo’n bikkel als ik.

==========================================================================

11-04-2019 Als gehandicapt katje krijg ik wel eens vragen van vrienden. Ik kan mij goed verzorgen hoor. Dagelijks een grote wasbeurt en als ik jeuk heb, los ik dat op. Met anderhalve poot kom ik heel ver. Kijk, ik moet natuurlijk wel een katwaardig bestaan hebben, anders is er voor mij en mijn verzorgers geen lol aan. Wat heb je nou aan een depressieve angstige kat die alleen maar kan liggen, niets toch. Als ik mijn bontje moet poetsen, kost het misschien meer moeite dan normaal, maar ik heb alle tijd van de wereld en hoef nergens naar toe. Elke ochtend is mijn kamertje een bende, ik graaf net als andere katten mijn uitwerpselen onder de mat. Mijn kamer ligt vol met matjes, dat geeft na mijn graafwerk wel troep, maar heel belangrijk, de drol is uit het zicht. Er wonen hier katten met 4 poten die poepen op de vloer en ruimen hun viezigheid niet op, oe toch, niet netjes.

Mimi Miracle gaat ook op de film als ik weer netjes in mijn nieuwe velletje zit, anders krijgen jullie geen goede indruk van mij. Echt we gaan het allemaal doen, nog even geduld. En dan nog een vraagje, een verzoek van lieve mensen die al een tijdje in de wacht staan omdat het even tegen zat na de operatie. Ohh, het is voor mij het mooiste nieuws van de dag, ik mag op de bewonerspagina, ik mag eindelijk meedoen met het adoptieplan. Is dat geen goed nieuws? Ellie Lust is mijn eerste adoptant, zij vindt mij heel bijzonder en mooi. Hoe fijn is dat. Dus ik mag meedoen. Daarmee help ik ook andere vriendjes die geen adoptanten hebben. Het is onmogelijk om alle katten op de bewonerspagina te plaatsen, maar natuurlijk zijn ze net zo waardevol als ik. Mijn taak bij Dierenthuis wordt dus heel belangrijk.

Liefs,
Mimi

Klik hier om Miracle Mimi voor 7 euro per maand te adopteren.
==========================================================================

15-04-2019 Afgelopen zaterdag ben ik weer stinkend verwend. Een stoel vol met cadeautjes voor mij alleen. Volgens Alice heb ik het ziekenbezoek uitstekend gedaan en doorstaan. Alles heb ik rustig over mij heen laten komen en ik oogde heel ontspannen. Na het bezoek ben ik moe maar tevreden in een diepe slaap gevallen. Toen ik wakker werd stond er een zachte mand met een nieuw fleecedekentje in mijn kamertje en een tasje vol lekkers. Alice dacht vanwege de hoge rand van de mand dat ik er niet in zou kunnen komen. Ze had beter moeten weten, ze weet dat ik een sterk willetje heb en niet opgeef.
De hele zondag lig ik lui bij te komen en kijk over de rand van mijn nieuwe mandje de kamer in. Er gaat een wereld voor mij open, één en al gezelligheid. Poesjes komen en gaan, mensen komen en gaan en tegen de avond brandt de kachel. Ontbijt en lunch en avondeten op bed. Wat wil je nog meer? Ik kreeg ook nog een lik van kater Siem. Vandaag nog meer goed nieuws, ik krijg geen prikjes meer, de kuur is klaar. Lieve mensen, ik voel geluk. Dank jullie wel!

Liefs,
Mimi

==========================================================================

19-04-2019 Afgelopen vrijdag kwam Romano bij mij in het halletje slapen, hij was de eerste met wie ik mijn ziekenkamertje gedeeld heb. Romano is een oude man. De volgende dag, zaterdag bezoekdag, geen Romano. Tijdens het bezoek is hij onwel geworden, hij viel telkens om. Nu woont hij tijdelijk in zo n hokje waar ik ook in heb gezeten. Gelukkig hebben ze hier kliniek aan huis, met een hele grote medicijnkast. Ze zeggen dat het goed met hem gaat. Zijn gezelligheid mis ik wel, hij is zo n lieve oude man. Zaterdag heb ik voor het eerst in mijn zachte nieuwe mand geslapen, dat was echt lekker. Zondag hebben ze mij met mand en al verhuisd, ik woon niet meer in het halletje, maar in de kamer. Heel gezellig en huiselijk. Het gaat prima met mij, de wonden genezen goed, de oude huid is er af gevallen. Regelmatig krijg ik bezoek, woensdag kwam Lyonne langs, ze werkt hier ook. Percy uit Egypte is onder narcose gebracht en verhuisd naar mijn voormalig halletje. Hij heeft 2 enorme wonden op zijn voorpoten die maar moeilijk genezen. Vandaag is ook het hondje India gedaan, haar twee stompjes zijn geamputeerd. Als zij genezen is kan zij ook op haar gatje zitten en is zij net als ik zonder pijn.
Iedereen is erg lief voor mij, ik begin voorzichtig de mens lief te hebben. Mijn leven na de laatste operatie is nu al zoveel beter. Soms vergeet ik enkele seconden alles om mij heen en spin ik er op los als een echte tevreden poes.

Tot de volgende keer!

==========================================================================

21-04-2019 Oude Romano, mijn vriendje is even bij mij op visite geweest, het gaat veel beter met hem. Hij heeft nog extra zorg nodig en ziet er wat mottig uit. Hondje India gaat na de amputatie van beide stompjes ook goed. En vandaag zijn Romano en ik samen op film gezet door Annet. Jaah, jullie hebben het misschien al gelezen, het nieuws gaat sneller dan ik brengen kan. Ik ben dus geen verwilderde kat, ik ben een huiskat. Ik miauw, geef kopjes en laat mij sinds enkele dagen strelen. Eindelijk durf ik mij te geven. Voor het eerst sinds mijn lange lijdensweg kan ik zeggen, ik kijk uit naar de dag van morgen zonder angsten en binnenkort helemaal pijnvrij. Dat is zo heerlijk wakker worden. De film over het strelen, komt maandag online. De mensen die mijn verhaal kennen, jullie hartjes gaan smelten, dat weet ik nu al. Voor vandaag is het genoeg geweest, we gaan sluiten. Romano gaat vannacht even terug naar zijn hokje. De varkjes zijn al naar bed, de honden zijn moe gerend, de kippen gaan op stok en de paarden lopen bij de vijver. Alle poesjes gaan nu op stap, op muizen jacht. Wie weet ga ik dat eens ook nog beleven.

Liefs, Mimi

==========================================================================

22-04-2019 VIDEO: Mimi geeft kopjes! Kijk nou. Klik hier voor het filmpje
==========================================================================

26-04-2019 Oh wat een lieve berichtjes heb ik van jullie mogen ontvangen na mijn laatste rol in de korte film. Speciaal voor jullie heb ik flink mijn best gedaan om mijn vorderingen in gedrag te laten zien. Met mijn wond gaat het goed. Aan één kant van mijn kontje is hij bijna dicht, nog een weekje. De andere kant duurt iets langer, twee weekjes denk ik. Haartjes groeien terug op de kale plekken, een nieuw rood bontje op mijn kontje. Mijn diner op bed is niet meer, ik moet nu zelf voor mijn prakkie zorgen. Ze vinden het tijd dat ik overdag meer ga bewegen. Kijk, als iedereen ligt te tukken en alles donker is, ga ik aan de wandel op zoek naar eten, maar overdag ben ik vooral een beetje lui. Gisteren was het prachtig weer. Ik ben van de muur naar het raam verhuisd, dat heb ik zelf gedaan. Vanaf mijn kussen kijk ik zo op de binnenplaats. Omdat het weer goed was hadden ze de deur opengezet. Heerlijke frisse luchten kwamen aan mij voorbij en vriendjes liepen in en uit de kamer. En dan al die mensen die langskomen sinds mijn laatste film. Nou, nou, dat is echt niet normaal. Ze willen mij aanraken en voelen. Ik lijk wel een filmster. Het mooie is natuurlijk dat de meesten iets lekkers komen brengen. Haha, die Alice moest eens weten. Afijn die open deur naar buiten was heerlijk. Ik heb genoten en geen haar op mijn hoofd die denkt aan ontsnappen, echt niet. Percy uit Egypte woont ook in mijn kamer. Hij is iets rustiger geworden, maar we zien hem nauwelijks. Percy heeft nog een lange weg te gaan, mager en dan die open wonden die maar moeilijk genezen. Hij is ook zo ontzettend bang. Waarschijnlijk is hij ernstig gemarteld. Hij komt uit dezelfde buurt als waar ik vandaan kom. Lanny, onze dierenarts, zegt dat zijn tanden afgezaagd zijn, het zijn allemaal gelijke stompjes. Percy is nu veilig, ik ben nu veilig. Mijn verleden is bijna verwerkt, nu dat van Percy nog.

Liefs, Mimi

==========================================================================

01-05-2019 Hallo lieve mensen, Mijn bedje is net verschoond. Ik lig prinsesjes-heerlijk op een hoofdkussen met een paars tijgerprintje. Dat past prachtig bij mijn oranje bontje vind ik. Tijdens het opmaken van mijn bedje ben ik even naar buiten geglipt. Jeeh, dat was spannend! De wereld achter glas is toch anders dan in het echie. Veilig op mijn kussen deel ik achter de ramen kusjes uit naar andere katten, je weet wel zoals de dames op de Wallen doen in Amsterdam, maar eenmaal buiten vond ik al dat volk op de binnenplaats toch wel iets te spannend. Tjeeh, miauw, zoveel katten die aan de wandel zijn. Sommige katten zijn zo ontzettend groot, daar pas ik wel 3x in. De katjes waar ik mijn bedje mee deel zijn Romano en sinds kort ook Nijntje. Nijntje is mijn vriendinnetje en meer van mijn generatie. Romano is eigenlijk te oud voor mij, maar hij is toch wel een lief vriendje. Met z’n drieën hebben we het fijn met elkaar, lekker veilig en zo. Dat mag wat mij betreft heel lang zo blijven. Vrijdag ben ik in gedachten bij Romano. Hij moet voor onderzoek naar de kliniek. Echt eng die klinieken.

Liefs, Mimi

==========================================================================

14 mei 2019.

Hallo lieve allemaal, ik heb al een tijdje niets van me laten horen. Dat lag niet geheel aan mij hoor, het is hier allemaal teamwork en voor mijn verhaaltjes was even geen energie. Elke dag is het een drukke bedoening in de opvang en dat gaat door tot in de late avonduurtjes. Vanachter mijn veilige raam zie ik al dat volk heen en weer lopen. Ze sjouwen met meubels, zakken aarde, zakken voer, grote karren met vuile was. Maar ook dieren in kooitjes komen langs, ze gaan richting kliniek. Gelukkig hoef ik daar voorlopig niet meer heen. Geen behandelingen meer. Ik ben klaar, mijn wonden zijn gesloten. Elke dag moet ik nu bewegen, in huis en buiten als het goed weer is. Ja, het is even wennen, ik moet anders dan gewoon leren lopen. Het vervelende is dat lopen in het verleden altijd heel erg pijnlijk was en dat ben ik nog niet vergeten. Gelukkig ben ik na de amputatie verlost van die helse pijnen. Een beetje trots ben ik wel, ik begin steeds meer een echte poes te worden. Volgende week gaan ze mij op film zetten. Oh spannend toch.

Liefs,
Mimi

==========================================================================

17 mei 2019

Woensdag heeft Annet vrij van haar werk genomen om filmpjes van mij en de andere dieren te maken. Mijn filmpje is bijna klaar. Zoals beloofd ga ik jullie laten zien hoe ik met 1 hele voorpoot, een halve voorpoot en zonder achterpoten door het leven ga. Als de Turkse organisatie maanden geleden niet gedreigd hadden mij te komen halen, was ik waarschijnlijk nooit in het nieuws gekomen. Bij Dierenthuis weten ze dat de emoties van de mensen heel heftig kunnen zijn. Maar ja, soms lopen dingen anders in het leven. Jullie hebben met mij mee gereisd in mijn verleden, maar ook heb ik jullie verteld over mijn nieuwe leven bij Dierenthuis. Dankzij jullie steun ben ik nu veilig. Voordat ik jullie later vandaag of morgen mijn filmpje laat zien moet ik eerst nog het een en ander kwijt. Ja, ik ben echt heel gelukkig, geestelijk ga ik ook met sprongen vooruit. Ik word een echte powerrrrrrgirl. Bijna twee jaar lang heb ik nauwelijks bewogen omdat ik opgesloten zat in een hokje. Lopen deed ik alleen uit angst, als ik opgejaagd werd. Bij Dierenthuis voelde ik mij al snel op mijn gemak. Ik keek de kat uit de boom en leefde op een kussentje. Als de avond viel en alles rustig was, ging ik op onderzoek.

We gaan even terug in de tijd. Bang door alle ellende die mij is aangedaan hield ik mij vooral schuil en zo stil mogelijk. Twee filmpjes gaan jullie nu zien. Het 1ste filmpje is in de opvang in Turkije ergens in 2018 op mijn stompjes zonder implantaten. Na een mislukt experiment zijn de implantaten uit mijn pootjes verwijderd. Mijn 4e pootje ben ik in Egypte al verloren. Het Turkse filmpje kennen jullie al. Het 2de filmpje is bij Dierenthuis. Ik was toen nog maar net binnen gebracht. Dit is dus vóór de amputatie van mijn achterpoten. Als ik niet opgejaagd werd ging ik natuurlijk niet lopen, veel te pijnlijk. Angelique is het tijdens het avondeten gelukt dit 2e filmpje van mij te maken. De mensen hier werden er niet vrolijk van. De zware mishandeling in Egypte, het medisch experiment in Turkije, de lange lange lijdensweg heb ik overwonnen. Ik gaf nooit op! We gaan jullie vandaag nog even laten zien hoe het was. Later vandaag of anders morgen volgt het filmpje van hoe ik nu ben.

Liefs,
Mimi

* Belangrijk: dit zijn beelden uit het verleden, Mimi is een compleet andere poes geworden door haar operatie *

Klik hier voor de video van Mimi in Turkije (gefilmd door Sukran)
Klik hier voor de video van Mimi bij Dierenthuis, voor haar operatie
==========================================================================

18-05-2019

Dag allemaal,

Na de laatste operatie ben ik niet meer afhankelijk en kan ik mijzelf prima redden.
Afgelopen woensdag heb ik buiten gelopen op de filmset. Jeeh, wat was het spannend. Het was mijn zoveelste rol in de serie Mimi Miracle. Al het begin is moeilijk, ik ben nog echt aan het oefenen met lopen, maar het gaat elke dag beter. Als ik daarna weer veilig op mijn dekentje lig krijg ik een lekker hapje, een kuikentje. Mensen vinden dat misschien een beetje eng, maar ik smul ervan, mjammie. Ik ben immers een echte kat. Lekker op mijn dekentje, vriendjes komen op bezoek, een enkeling blijft hangen en valt in slaap. Na mijn portie eten, poets ik mijzelf schoon en geniet ik na van alle leuke dingen die nu op mijn pad komen. Lieve mensen, ik ben happy. Dank jullie wel voor zoveel lieve woorden en positieve energie.

Liefs,
Mimi

Klik hier voor de video van Mimi nu

==========================================================================

26-05-2019 Klik hier voor mijn hoogtepunten van de week

 

 

 

 

 

 

==========================================================================

01-06-2019

Klik hier voor mijn hoogtepunten van deze week

 

 

 

 

 

==========================================================================

13-06-2019

Klik hier voor mijn keek op deze week

 

 

 

 

==========================================================================

25-06-2019

Klik hier voor mijn keek op de week

 

 

 

 

==========================================================================

27-06-2019

Klik hier voor mijn verslag van het bezoek Miss Earth Nederland

 

 

 

 

 

==========================================================================

08-07-2019

Klik hier voor mijn keek op de week 

 

 

 

 

==========================================================================

14-07-2019

Klik hier voor een filmpje van Mimi

==========================================================================

19-07-2019

Klik hier voor mijn keek op de week

 

 

 

 

==========================================================================

WORDT VERVOLGD

==========================================================================

Volgende

Welterusten Paco! (video)

Vorige

Nala en Punkie....eh Simba

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.