Mimi’s keek op de week – 25 juni 2019

Dag allemaal,

Gisterennacht om half 1 stuurde Angelique een fotootje van mij naar Alice, ze had mij gespot op mijn vaste stekkie. Die gekke meiden, blij dat ze mij gezien hebben. Ze zoeken elke dag, soms ben ik onvindbaar.

Maandagochtend heeft de gemeente al het onkruid buiten de hekken van Dierenthuis verwijderd. Mijn schuilplaats is nu vanaf de openbare weg te zien, alles is kort gesnoeid. Het is netjes, maar kaal. Overdag zal je mij daar niet meer vinden. Als het donker wordt ga ik nog wel eens terug.
Nu ik een beetje meer vertrouwd ben met de omgeving buiten, durf ik als het schemert tussen de katten op het open terrein te bewegen. Het is wel reuze spannend hoor. Komt natuurlijk ook door de mensen die altijd heen en weer wandelen en alles controleren. Drie of vier mensen slapen hier. Er is er altijd wel één aan de wandel. Angelique slaapt bij de katten. Haar eigen kat Swiebertje loopt hier ook rond. Hij is nu heel ziek en krijgt elke dag een infuus voor extra vocht. Julia slaapt naast de kliniek en woont samen met enkele hondjes die een beetje apart zijn. Alice en Steven zijn de buren van Julia, zij slapen ook tussen de opvangdieren.
Zo, dan is iedereen weer op de hoogte van onze slaapplaatsjes.

Het is hier goed geregeld hoor. Overdag gaan de honden op pad en na het avondmaal komen wij katten in actie. Onze varkjes, Lilly en Beertje gaan gelijk met de honden naar bed. De kippen volgen later en de paarden hebben pas rust als ze uitgegeten zijn. De verzorgers gaan naar bed als de dagelijkse dingen klaar zijn en alle zieke dieren hun verzorging hebben gehad. Tja wat een gedoe allemaal.

Voor mijn prakkie moet ik sinds kort meer moeite doen. Ze komen het niet meer brengen zoals voorheen. Het is tijd voor de volgende fase. Vóór de winter komt moet ik natuurlijk zelfstandig naar binnen durven gaan. Buiten wonen in hartje winter is geen goed plan. Mijn eten staat nu ergens midden op het terrein, dichter bij de ingang van het gebouw. Het is nog een eind van de ingang vandaan, maar voor mij erg spannend en ver weg van mijn schuilplek. Werkelijk ik moet alle moed verzamelen, maar slapen met een lege maag is niet lekker.
Als ik op mijn eigen stekkie zit en alles om ons heen rustig is, dan geef ik wel antwoord als ze mij roepen. Natuurlijk hoop ik dan op iets lekkers. Soms lukt het mij.
Ze zeggen dat ik er fantastisch uitzie. Iedereen is zo blij als ze mij weer op de foto hebben.
Over foto gesproken…. Dierenthuis kreeg gisteren bezoek van 12 dames.
Allemaal zijn ze genomineerd voor de miss Earth verkiezing, elke provincie een miss. Er waren 6 Missen vandaag: Noord-Holland, Overijssel, Zeeland, Gelderland, Groningen en Friesland. De andere twee dames die aanwezig waren zijn ook modellen (Tessa, teammanager van de Miss
Earth finalisten, en Chantal, winnaar van de 2018 competitie), maar die twee doen dus niet mee aan de competitie.
De winnaar van deze dames gaat Nederland vertegenwoordigen in de wereld. En wij diertjes mogen misschien even meeliften op social media. Alles voor een betere wereld van dier, natuur, mens en milieu.

Over natuurlijke schoonheid gesproken, Milou is er zo één. Ze komt net als ik uit Egypte, helemaal door de lucht gevlogen voor een nieuwe toekomst ergens in Nederland. Maar Milou bracht geen happiness, alleen maar diarree, heel veel dierenartskosten en stress bij de mensen. Nu woont ze hier, net als Marzoek, Otto en Percy.

Percy is heel langzaam een beetje van zijn open wonden aan het genezen. Het kan goed zijn dat Percy uit de zelfde wijk komt als waar ik vandaan kom. Duidelijk is dat hij enorm geleden heeft. Misschien wel dezelfde beul, dezelfde zieke geest die geniet van martelingen. Percy verroert nauwelijks en komt niet van zijn plekje. Op dit moment kan ik hem niet helpen, hij moet net als ik dapper zijn en een beetje vertrouwen terug krijgen.
Gelukkig eist niemand hem terug, stel je voor zeg, dan moeten ze bij dierenthuis zijn levensweg net als die van mij onderzoeken. Wie weet wat ze dan allemaal tegenkomen. Kan toch niet erger zijn dan mijn verleden.

Sinds het gedoe om mij, dat ze mij terug wilden hebben, dat ze dreigden mij te komen halen, is er een ander slot op de poort. Mensen kunnen niet zomaar meer binnen lopen, alles blijft voortaan op slot. In een veilige omgeving, volop kleur en geur van bloeiende bloemen en onkruid leef ik midden tussen de roofvogels en andere pietjes, de egels, de salamanders, mooie vlinders, muisjes, vossen en zoveel meer dieren en wen ik aan al die spannende bosgeluiden ‘s nachts. Dat is toch heel wat anders dan Caïro waar ik jaren geleden geboren ben.
Morgen weer een spannende dag. Jumbo, zo blind als een mol, slaapt al. Zijn dag zit erop. Mijn moment begint zo meteen, als ze “kippies” roepen. Dan komen er honderden katten overal vandaan, het is etenstijd.

Liefs,
Mimi

Volgende

Foto's bezoekdag - 15 juni 2019

Vorige

India (video)

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.