Mimi’s keek op de week – 5 september 2019

Dag allemaal,

Hoe gaat het met jullie?
Met mij gaat het goed, maar ik moet lijnen. Ze vinden dat ik vooral slank moet blijven i.p.v. volslank. Dat valt niet mee.

Steven is de eerste die elke ochtend buiten loopt. De paarden roepen hem. Ze willen eten, hooi. Als de paarden aan de smikkel zijn, zien we Steven over ons terrein lopen. De vuilnis van de avonddienst moet afgevoerd worden. Daarna komen Julia en Alice pas tevoorschijn.

Angelique blijft vaak slapen. Ze slaapt dan in de kamer waar wij wonen op één van onze bedden. Het is een groot bed. Het is ons bed, dus we duiken gewoon mee onder de lakens of gaan boven op haar liggen. Ik heb mijn eigen appartement buiten. Die struiken heb ik nu wel gezien, het onkruid staat hier ruim een meter hoog. Op zoek naar iets meer luxe heb ik een oude wijnton als onderdak gevonden. Er liggen kleedjes op de bodem.

De bloemen worden door de dames verzorgd. Dat is geen mannenwerk en Steven wil bovendien niets van die tuthola-bloemen weten. Rob heeft hier en daar gesnoeid.

Het is hier elke morgen flink aanpakken want er staat altijd een boel op het programma. Alle honden staan ‘s ochtends te springen achter de ramen. Ze gaan uit hun dak want ze willen eten en wandelen. Wij katten slapen uit. Wij doen alleen avond- en nachtdiensten.
De zieke dieren gaan altijd voor. Je kan ze niet in hun viezigheid laten zitten en zij hebben pilletjes nodig.
Het is ochtendspits in de gang. Stagiaires en vrijwilligers druppelen binnen. Karren met potten en pannen, emmers vol met eten, pillen en poeders, rijden door de gangen van kamer naar kamer. Tot in de late avonduren lopen de mensen heen en weer. Na 21.30 uur gaan zo zoetjes aan de lichten uit. Alleen bij ons katten zijn ze dan nog aan het werk.

Er woont tijdelijk een hond in de gang. Hij is zijn benen kwijt.
Bij mijn kamer en tuin is het best rustig. Hier niet teveel gedoe en veranderingen. Niemand van ons katten is deze week zijn oren verloren of zijn benen kwijt geraakt. Aan de overkant wel, maar dat moet iemand anders maar vertellen.
De kippen gaan ook goed. Ze maken me toch een rotzooi. Ze poepen niet netjes zoals wij in het zand, maar doen het overal. Eén kippie is overleden, ze zijn nu nog met zijn vieren.

Ze hebben hier afgelopen week getimmerd en opgeruimd. Nieuw is onze dierkeuken. Overal stond namelijk eten in huis. Elk kamertje had wel iets staan of liggen.
In de waskamer stonden 2 grote containers honden- en kattenvoer, het kippenvoer en dan nog overal losse zakken met hondenbrokken. Zelfs in het invalidentoilet stonden zakken kattenbrokjes, dat is toch maf. Al het voer is weg, verhuisd naar een hele grote dierkeuken. Het invalidetoilet is geen opslag meer en de waskamer is helemaal voor de was.
De verzorgers waren wel een beetje uit hun doen, ze houden niet zo van veranderingen, maar nu is het weer goed.

Twee weken geleden op bezoekdag heb ik mij van de goede kant laten zien. Ik heb me als een echt model door Jan en alleman laten fotograferen. De mensen vonden het prachtig mij van zo dichtbij te zien. Afgelopen zaterdag had ik geen zin, zelfs niet voor Saskia onze fotograaf.

Anneke is een echte Dierenthuis-madam. Zij voelt zich altijd heel verantwoordelijk voor de gang van zaken voor en achter de schermen. Soms komt er wel eens stoom uit haar oren, maar ze kan ook heerlijk lachen hoor. Die zaterdag van 14 dagen terug liep ze rood aan. Een begeleider van een rolstoelbezoeker had een afgesloten deur opengemaakt om in de tuin een peukie te roken. Die deur is natuurlijk niet voor niets afgesloten. Maar wist die man veel, hij moest roken. Echter het was wel de tuin waar zeer grote honden wonen die je maar beter niet tegen kan komen. Die honden houden niet van mannen en dulden geen vreemden in hun tuin. Anneke zag de man staan en kreeg nog net geen paniekaanval.

Natuurlijk ben ik nog steeds op mijn hoede, maar liefde gaat door de maag. Die maag moet gevuld worden en sinds kort doen ze het bij de voordeur. Ze zeggen dat er een winter aankomt en dat ik dan toch echt de stap naar binnen moet wagen.

Met Sanneke zonder haar oren gaat het goed, ze is weer een blije meid.
Nieuwe poesjes zijn ook binnengebracht. Oei wat zijn het een wilde. De nieuwe blijven voorlopig binnen. Ze moeten eerst een beetje wennen aan een huiselijk leven, de mensen en geluiden. Hoor mij nou, haha, ik weet het goed te vertellen.

Ander onderwerp: we hebben weer heel veel cadeautjes gekregen! Een kaart voor Sanneke, heel veel lekkers voor de honden en katten, Ajax schoonmaakmiddelen, dekens, bloemen, planten en zoveel meer. Dat is toch bijzonder lief van iedereen. Dank jullie wel!

Zoals ik al zei: het is rustig bij de poesjes. Maar als het donker wordt is het hier net kermis. We hebben namelijk zwaailichten. Zwaailichten die de vossen weghouden van ons eten. Ja, echt waar, vossen houden niet van knipper- en zwaailichten. Dat vinden ze eng. Steven is op onderzoek gegaan en heeft er nu verstand van. Geen vos meer gezien. Misschien helpt het echt!
Nou, het is weer mooi geweest. Geniet van de foto’s. Tot ziens!

Liefs,
Mimi

Volgende

Wat een mooi cadeau!

Vorige

Prins Otto vertelt verder - 10 september 2019

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.