Mimi’s keek op de week – 8 oktober 2019

Dag allemaal,

Vrijdag is onze dierenarts weer terug van vakantie. Angelique heeft voor haar al een waslijstje met poesjes die naar de kliniek moeten voor onderzoek. Geen heftige dingen hoor, gewoon een APK-keuring. Gelukkig sta ik niet op de lijst, ik ben kerngezond.
In de ziekenboeg is het iets drukker dan anders, het is de snotperiode. Mijn zwakke broeders kunnen slecht tegen de kou en vocht, ze krijgen dan een dipje en hebben extra zorg nodig.

Maar wat een nattigheid, al dat water dat van boven uit de hemel naar beneden komt en het blijft maar komen. Mijn schuilhutje, het wijntonnetje, hebben ze plots weggehaald. Het bleef niet droog binnen in de ton. Ik kan nu kiezen uit 3 opties, de bush bush, de woonkamer of de kalverboxen dicht bij de ingang van de woonkamer. Daar heb ik toch wel een paar nachtjes over moeten slapen. Die jaren dat ik binnen heb geleefd hebben mij veel verdriet gedaan. De bush bush is erg vochtig en vol met slakken. De kalverboxen staan wel heel gevaarlijk dicht bij de ingang van de woonkamer, echt doodeng. Uiteindelijk heb ik voor de kalverbox gekozen. Ons eten wordt daar bij droog weer opgediend op schalen, dat is voor mij wel zo praktisch.

Vanuit mijn huis kijk ik zo de woonkamer in. Ze hebben daar weer met de meubels lopen sjouwen. Het lijkt mij een onzinnig gedoe. Ze schuiven de bedden van de ene hoek naar de andere hoek en noemen dat de winteropstelling. Lariekoek natuurlijk, het wordt er echt niet beter of mooier van, maar die mensen zijn net als de mieren, altijd druk, druk, druk, de hele dag door. Het ziet er wel gezellig uit hoor.
Heel veel poesjes lopen gewoon naar binnen, zij durven dat wel. De porties eten, grote borden met knabbels, staan nu binnen. Ik zie de borden vanuit mijn hut staan. Buiten zijn ze aan het minderen vanwege het natte weer. Tja, als dat zo doorgaat word ik vanzelf slank. Als de honger in de buik blijft zal ik toch mijn angst moeten overwinnen en de stap over de drempel naar binnen moeten maken. Tjeeh, het leven bij Dierenthuis is ingewikkeld.
Aan de andere kant van het hek staan nog twee kalverboxen, daar wonen 3 zwerfhonden. Die honden zijn net als ik, ze durven niet naar binnen. Alleen als het hard tekeer gaat daarboven, bliksem en zo, dan gaan ze in paniek naar binnen op zoek naar veiligheid. Zelf heb ik geen angst voor wat zich daar boven allemaal afspeelt, het boeit me nauwelijks.

Onlangs hebben we verscheidene grote en kleine doosjes met inhoud ontvangen om Dierendag te vieren. Wat een verrassing. Lief hè dat ze aan ons gedacht hebben.
Hmmmm, goed volk die Hollanders en Belgen.

De varkjes zijn een beetje lastig. Het mannetje, Beertje, is nesten aan het bouwen. Hij is heel braaf, hele bossen gras sleept hij mee naar binnen. Het vrouwtje, Lilly, controleert alle deuren. Ze wil bij ons komen wonen. Lilly is erg brutaal, ze weet regelmatig ergens een opening te vinden. Ze jat onze peren, ze pikt ons eten en gaat dan met haar moddersnoet in onze waterbakken water lurken. Als ze vol gevreten is komt er eindelijk iemand die haar terug stuurt, veel te laat natuurlijk. De volgende dag staat ze weer voor de poort, eten bij de katten jatten is haar hobby.

We hebben sinds de vossenlampen geen vos meer gezien. Kater Boos, onze wachttorenmeester, houdt alles goed in de gaten. Samen met zijn partner wisselt hij regelmatig van wacht. Als wachtmeester Boos op wacht staat kan zijn liefje Katootje even ontspannen en zo wisselen ze af en zijn wij veilig. De toren geeft goed zicht over de bush bush en het hele terrein.

Had ik al verteld dat Angelique zondag om 9 uur ‘s ochtends nog lag te slapen in de opvang? Tine en Astrid kwamen binnen om te helpen en daar lag Angelique nog languit op bed in onze woonkamer. Ach, de mensen zijn hier wel wat gewend hoor, niemand kijkt hier nog vreemd ergens van op, maar toch….. Angelique was nog slaperig, ze had een zware nachtdienst gedraaid. Midden in de nacht moest ze ergens in Zwolle een kat ophalen. Eenmaal thuis moest het katje nog verzorgd en opgehokt worden en toen kon ze pas gaan slapen.
Het is een mooi katje, een lapje. De volgende dag haalde het lapje flink uit bij haar verzorging en schoonmaak van haar hokje, tot bloedens toe. Ze is nog niet blij met de nieuwe situatie. Eerlijk is eerlijk, de mensen doen wel heel veel voor ons, zelfs tot diep in de nacht als het moet.

Sinds kort hebben we 5 kleine oude hondjes tussen de katten rondlopen. Niemand van ons katten heeft bezwaar aangetekend, de hondjes zijn namelijk veel kleiner. Misschien wegen ze een kilootje of 2, meer niet.
Die ene, het vlinderhondje, is de bitch van de opvang. Hij heet Casper. Casper denkt dat hij meer rechten heeft dan een ander, maar dat is niet zo. De andere hondjes zijn wel lief, ze passen bij ons.
Nala en Hummer worden af en toe in bad gedaan en dan gaan ze met een apparaat de haren drogen. Gelukkig blijft deze behandeling ons bespaard.
In de kliniek, als wij in slaap zijn, doen ze wel rare dingen met ons. Ze scheren onze vacht eraf, zepen ons in en dan gaan ze spoelen en drogen. Is dat niet raar? Lanny, de dierenarts, mag dat graag doen. Brrrr, vreemde mensen toch.
Maar alles goed en wel, deze week hebben we toch 3 dagen bal, ze gaan namelijk panacuren. Dat is tegen wormen en parasieten. Wij krijgen dan goed en lekker veel blikvoer, paté van Almo Nature. Daar gaan heel veel pillen doorheen die eerst worden fijngestampt in een grote vijzel. Dan mengen ze het goedje door honderden blikken en brengen het op smaak. De honden zijn al geweest, die krijgen tijdens de 3-daagse kuur een feestelijke gehaktbal. De varkens doen ook mee, die krijgen het door hun eigen lekkers. Alleen de paarden doen ze anders. Soms spuiten ze het goedje bij hen zo in de bek, soms doen ze het door bakken met muesli. Maar bij de paarden doen ze altijd eerst poeponderzoek en het komt maar weinig voor dat er beestjes in de poep zitten die er niet horen. Deze keer ook niet. De paarden mogen dan ook dit keer niet meedoen.

Nu, genoeg over poep, eten en meer. De afvalcontainer wordt weer geleegd. Het ding is elke 14 dagen bommetje vol. Het legen kost 380 euro per keer en dat elke 14 dagen. Daar worden ze hier niet vrolijk van. Het lijstje met verlangen op de website gaan ze daarom binnenkort aanpassen. Enkele spullen blijven hard nodig, maar eten voor ons gaat van de lijst. Zo komen we van de poep en de afval weer op het eten terug. De volgende keer vertel ik jullie meer over ons eten, want dat is hier wel een heel belangrijk puntje. Oei toch.

Tot ziens,
Mimi

 

Volgende

Foto's bezoekdag - 28 september 2019

Vorige

Bestel Dierenthuis kalender 2020

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.