Prins Otto vertelt verder – 10 maart 2020

Hallo allemaal, Otto hier.
Het wordt tijd dat ik jullie weer eens op de hoogte breng van wat ik allemaal mee maak want dat is alweer zo lang geleden. Nou er is weer van alles gebeurd hoor. Ik ben verhuisd! Natuurlijk wel binnen Dierenthuis want ik ga hier echt nooooít meer weg. De verzorgers zijn hier altijd bezig om het leven voor ons zo goed mogelijk te maken. Zij kijken waar elk dier het beste past en of wij nog gelukkig zijn in de kamer waar we wonen. Dit kan natuurlijk veranderen doordat we ouder worden of ziek of als je meer rust nodig hebt. Ook worden er soms hele kamers verplaatst. Zo was van een van de kamers een voerkeuken gemaakt. Dat is heel erg handig omdat al het voer nu bij elkaar staat. Maar ja, waar even niemand aan had gedacht was dat de muizen de nieuwe voerkeuken ook wisten te vinden. Dat was voor hun een paradijs. Ja voor ons honden is het dat ook maar wij mogen daar niet naar binnen.

Die muizen ook niet maar die trokken zich daar niets van aan. Toen is de voerkeuken weer verplaatst naar een andere kamer waar ook een stel katten zijn gaan wonen om te zorgen dat daar geen muizen komen. Het is een heel gedoe hoor om zo’n grote opvang runnen.

Ik ben samen met al mijn vrienden naar een hondenkamer achterin de gang verhuisd. Mijn vorige kamer zat naast de kamer van de rolstoelhondjes. Nou dat was me wat. Die gaan elke dag wandelen en dan kwamen ze in die rare karretjes door de gang, voor MIJN raam staan te blaffen en te donderjagen. Ja, dat laat ik natuurlijk niet zomaar gebeuren en mijn kamergenoten ook niet. Dan konden wij natuurlijk niet anders dan terug blaffen. En dat was me dan een herrie. De kamer waar we nu wonen is veel rustiger en we hebben nu ook meer uitzicht op het grote terrein met de vijver. Hier komen ook alleen de vast verzorgers die ik goed ken en dat vind ik fijn. Ze zeggen dat het beter is dat ik niet teveel prikkels krijg omdat ik wel eens last heb van epileptische aanvallen. Gelukkig zijn er altijd mensen in de buurt. De hondjes in mijn kamer geven dan aan dat er iets aan de hand is door hard te blaffen, ze roepen om hulp. En dan komen de verzorgers kijken of ik niet verkeerd gevallen ben en of ik wel veilig lig. Mijn groepsgenoten moeten ook gekalmeerd worden. Sinds de verhuizing naar deze kamer heb ik gelukkig geen aanvallen meer gehad.

Jammer genoeg gaat het bewegen soms wat moeilijker. Ik zwabber dan met mijn poten alle kanten op. Net als Bambi op het ijs, je weet wel uit die Disney film. Maar het is nog altijd 100 keer beter dan toen ik net in Dierenthuis was. Toen kon ik alleen liggen en een beetje ‘zwemmen’ met mijn poten. Daar denk ik liever niet teveel aan.

Ik ga graag mee op de dagelijkse wandelingen over het grote terrein. Dat kun je nu wel een modderbad noemen na al die regen. De kleigrond in Almere maakt het terrein heel zompig. En het terrein zakt ook nog eens. Ik hoop niet dat we te ver zakken, dadelijk komen we uit op de zeebodem. Nee dat is een grapje hoor, dat kan helemaal niet haha.

Wij vinden die modder niet erg. Wij sjouwen gewoon lekker door de blubber, kauwen op takken , drinken uit een plas, doen een plas en banjeren met modderpoten weer naar binnen. Hup, zo het frisse bedje op. Maar onze verzorgers vinden dat wat minder leuk. Het zou voor hen veel makkelijker zijn als we allemaal op kale matrassen slapen en in betonnen hokken. Maar niks hoor, dat is hier niet, dit is tenslotte ons thuis. We hebben hier heerlijk opgedekte bedden en kussens en teiltjes vol dekens. En allemaal in gezellig kleuren, het oog wil ook wat hè. En niet alleen de modder zorgt voor veel was. Sommige van mijn groepsgenoten tillen gewoon hun poot binnen op…… en plassen tegen het schone beddengoed! Ja ik doe dat zelf natuurlijk niet, ben je gek.

Laatst was verzorgster Annet bezig met het opdekken van een bedje. Ze had net een frisse blauwe deken erop gelegd en toen sprong blinde Zina op het bed voor een knuffel. Die kreeg ze natuurlijk. Maar Zina had eerder ietsjes te gulzig gegeten en ze spuugde haar brokken uit, zo op de schone deken. Die kon na 1 minuut op bed meteen weer in de was. Dat was wel een record.

Wat leuk is, de postbode komt hier elke dag meerdere keren met pakjes. Wij zien de postbode niet. Vroeger woonden alle honden aan de voorkant van Dierenthuis. Maar je kunt je wel voorstellen hoe dat ging als wij de auto van de postbode aan zagen komen. Toen zijn we ook al eens verhuisd anders zou de postbode nu doof zijn van ons geblaf.

Ik heb pas een heel leuk pakje gehad. ‘Voor Otto en zijn
vriendjes’ stond er op. Van mijn adoptiemama Lilian. Er zat een bot in voor mij en snoepjes voor mijn vrienden. Iedereen krijgt wat, anders is het niet eerlijk. Ik heb mijn bot alleen nog niet gehad. Nou vraag ik je, mijn naam staat er met koeienletters op. Maar nee, ik mag niet snoepen voor het slapen gaan. Op de foto’s zie je mij en enkele van mijn vriendjes. En je kunt goed zien hoe lief en rustig wij allemaal zijn en dat wij nooit iets stouts doen. Ik ben nu weer hartstikke wakker. Dus daarom ga ik gauw mijn verzorgers lief aankijken of ik nu dan mijn cadeau wel krijg.

Tot een volgende keer. Een knuffel en een kopstoot van mij en al mijn vrienden!!

Volgende

Een speciale verjaardag

Vorige

Onze rolstoelbrigade kon weer op pad!

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.