Prins Otto vertelt verder – 10 september 2019

Augustus 2015

Eindelijk verhuis ik dan van Caïro naar Almere. Van een asiel naar een thuis waar ik voor altijd mag blijven. Op Schiphol staan Majella en Peter op mij te wachten. Ze zijn zo blij voor mij.
In Almere nog meer blije mensen. Met toeters en bellen word ik de opvang binnen gedragen. Ik ben nog geen 6 maanden oud en lopen of staan kan ik niet. Heel veel dierenvrienden leven mee. Mijn komst naar Almere is op Facebook al vet uit de doeken gedaan. Mijn mandje staat klaar in de toenmalige keuken die nu waskamer is. Het voelt gelijk goed. Geen bench meer voor mij, een minder warm klimaat en héél veel aandacht. Mijn nieuwe leven gaat van start en iedereen geniet mee.
Vele foto’s worden van mij geplaatst. Een happy Otto. Maar als één van de eerste video’s op internet verschijnt, gaat het een beetje rommelen. Op de video kan je namelijk mijn sterke wil, mijn doorzettingsvermogen en mijn kleine vorderingen zien. Jahaah, elke dag oefenen, opstaan en weer doorgaan. Madre mia wat een emoties, zoveel mooie lieve en ontroerende berichtjes en (heel begrijpelijk) ook wat minder positieve. En nu…. kijk mij vier jaar later! Ik ben er nog! Jullie hebben geloofd in mij.

September 2019
Zo genoeg over vroeger. We gaan over op de orde van de week, een zeer bewogen week. Houd je maar vast.
De gang telt zes kamers en via deze gang kom je bijna overal. Onze kamer, kamer 2, kijkt aan de achterkant uit op onze tuin en aan de voorkant op de binnenplaats waar poesjes heen en weer lopen en luieren. In de kamer naast mij wonen o.a. Henkie en Missi. Ze zijn allebei invalide. Hun blaas is verlamd en hun achterpoten doen niet veel meer. Eigenlijk zitten die achterpoten bij elke beweging alleen maar in de weg. Nou, je voelt de bui misschien al hangen… Vroeg in de morgen zagen we Julia met Henkie in haar armen richting kliniek gaan. Dat doet ze wel vaker, maar nu duurde het wel erg lang voordat Henkie weer terug was. Ruim zes uur later, slapjes van slaap, zonder achterpoten, zagen we Henkie voorbij onze kamer komen. Lanny de dierenarts en Lesley die assisteerde, waren bekaf. Een tafel met een grote bench stond voor Henkie klaar in de gang. Die avond is de kliniek met de Franse slag even schoongemaakt. Henkie zonder achterpoten. Twee grote zwarte poten lagen in de afvalbak en die afvalbak werd vergeten. Toen Angelique, die al 17 jaar bij Dierenthuis vrijwilligt en echt wel wat gezien heeft, de grote schoonmaak ging doen in de kliniek, zag ze een volle afvalbak. Ze tilde zoals altijd de deksel eraf om de zak eruit te hijsen. Twee behaarde en bebloede poten staken omhoog uit de zak. Mens wat schrok ze.
Henkie z’n verzorging was de eerste dagen na de operatie veel werk. Binnenkort mag hij weer naar zijn kamer.

Over kamer gesproken, we hebben nu een koffiebar met bistrotafels in de koffiekamer. De lange tafels zijn vervangen door kleine tafels. Steven heeft alles zelf getimmerd van 2dehands hout. Echt wel gezellig – voor de mens dan.

Naast de koffiekamer wonen 7 honden. Eén uit Iran, twee uit Roemenië, één uit Duitsland, één uit Spanje en twee uit Nederland. Er staat VERBODEN TOEGANG op de deur. Het zijn geen hondjes waar je zo even naar binnen moet wandelen.
Als ik buiten aan de wandel ga, zoek ik ze altijd even op. Even stampij maken en plagen aan de poort van hun tuin. Haha die gasten zitten achter slot en grendel, maar zo kan ik mijn kamerbewoners wel even laten zien dat met mij niet te sollen valt. Huh Prins Otto, je weet wel.

In onze tuin groeien nu giga pompoenen, door Julia speciaal voor ons gezaaid. Wij lusten ze namelijk heel graag. Julia is niet alleen zuster en verzorgster van de invalide honden, ze komt ook regelmatig onze bedden opmaken en de bloemen verzorgen. Ze is ook van de was, doet bestellingen voor de kliniek en nog véél meer.
Nu is Julia allemaal leerlingen aan het opleiden die stage lopen in onze opvang. Dat is serieus en vermoeiend werk. Maar ze doet het graag en goed hoor. Ze woont hier al jaren, gewoon gezellig tussen de dieren.

In mijn kamer wonen we met 28 andere honden samen. Ze hebben allemaal hun eigenaardigheden. Willy, een Oostblokker heeft een fluitbekkie. Hij ligt graag onder de pompoenbladeren.
Napoleon heeft maar 3 poten. Hij is een hondje van de dag. Met die warme dagen was het bijna gedaan met hem.
De andere stokoude hondjes van mijn kamer hebben het goed gedaan. Alleen de oudste van 20 jaar, Aida, kreeg bij een beetje opwinding een blauwe tong. Aida krijgt nu ook een pilletje. Maar zo oud als ze is, de kleinste van ons allemaal, met haar valt niet te sollen. Nee is ook echt néé bij haar.

De dierkeuken draait op volle toeren. Honderden dieren moeten 2 a 3 keer per dag eten krijgen. Ana kookt altijd voor de magere hondjes een extra maaltijd van spaghetti met eieren en van alles en nog wat. Varkjes, kippen, paarden, honden en katten, niemand wordt overgeslagen. De medicatie gaat door het voer of in een gehaktbal. Het is in die keuken een gezellige boel – met heel veel afwas, dat wel. Als iedereen gegeten heeft is het buggy time. Stokoude, blinde, dove kleine hondjes, die vanwege hun gebreken niet mee kunnen eten met de groep, gaan apart. Ze gaan met een buggy op reis door de gang naar de dierkeuken. Die gekke oude wijven staan in de rij. Ze willen allemaal achter de kinderwagen lopen, vinden ze enig. In de keuken staan dan vier bakjes klaar, nier-dieet, normale kleine brok, blikvoer en water. Na een half uurtje worden de hondjes weer opgehaald en gaan ze terug naar hun kamer. Ik lig dan allang uit te buiken op mijn bed of ben druk doende om indringers te verjagen bij onze poort naar het grote terrein.

Tja en een paar dagen later zagen we weer Julia door de gang lopen. Nu met hond Missi in haar armen. Missi is ook invalide en woont al jaren bij ons. Missi en ik hebben nog even samengewoond, maar nu zijn we buren. Zij is gevonden, mager, verwond, hoppend op haar pootjes die niets meer deden. Tussen geparkeerde auto´s zocht ze veiligheid en hulp. Waarschijnlijk voor de lol beschoten vanuit één van de flats rondom haar leefgebied. Eens heeft iemand van haar gehouden, want ze is zo een mensenhond, zo lief en altijd vrolijk en speels.
Dat hoppen op haar achterpoten ging al een tijdje niet meer goed. Het bewegen ging moeizaam, ze werd ook wat voller. Het zag er zo op het oog een beetje stijf en vastgeroest uit. Dokter Lanny heeft het opgelost. Samen met Corrie heeft ze de twee verlamde poten verwijderd. De vuilnisbak is dit keer niet vergeten. Henkie en Missi hebben nog even rust nodig, de wonden genezen goed. Straks hoppen ze beide op 2 voorpoten rond net zoals hun andere vriendjes. En snel dat ze dan zijn! Werkelijk, ik kan ze niet bijhouden en onze verzorgers ook niet.
Nelli zal vast en zeker nieuwe broekpakjes willen maken. Haar hondenlijn is geweldig en zeer modieus, echt van deze tijd.

Och vergeet ik het bijna…. we hebben sinds kort een stoere quad op het terrein staan. Daar vertel ik de volgende keer weer over.

Tot de volgende keer!
Otto

Volgende

Mimi's keek op de week - 5 september 2019

Vorige

Wassen, wassen en drogen...

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.