Prins Otto vertelt verder – 9 augustus 2019

Op de foto: Otto nu

Juni 2015 Caïro/Almere ESMA/Dierenthuis

Judith van de opvang ESMA in Egypte, waar ik woon, stuurt Dierenthuis in juni 2015 een noodkreet. Ze zegt namens de organisatie dat ik kansloos ben in Egypte. In Egypte ben ik uitbehandeld, maar ook een adoptie zit er voor mij niet in. Inmiddels zijn de temperaturen in de opvang gestegen naar 45 graden. Ik ga er lichamelijk niet op vooruit.
Bij Dierenthuis hebben ze overleg – zij hebben een ander probleem. In Nederland zijn de mensen niet echt gewoon met gehandicapte dieren. Een kat of hond met een pootje of oogje minder kennen ze wel, maar veel verder dan dat gaan ze meestal niet. Bij ESMA doen ze niet aan inslapen, dat is tegen hun principes. In Almere vragen ze zich af hoe de buitenwereld zal reageren op mijn handicap, een hond die niet kan lopen of staan zonder hulp. Ze willen niet als idioten of dierenbeul te boek staan. Een buitenlandse hond met ernstige handicap kan opzeggingen van donaties geven. Niets doen betekent dat ik langzaam zal sterven, dat weten ze maar al te goed bij Dierenthuis. Op 30 juni zeggen ze volmondig JA tegen de Egyptenaren. Ondanks het dilemma over hoe de buitenwereld zal reageren, gaan ze ervoor en krijg ik in Nederland gelukkig een kans.
Augustus staat de reis naar Nederland gepland, maar deze wordt door omstandigheden gecanceld. Eindelijk vertrek ik dan toch enkele dagen later. Mijn huid ziet er slecht uit, maar verder ben ik rustig. Dag lieve mensen van ESMA, dank jullie wel!!!

Hier is de afscheidsvideo van ESMA.

Liefs,
Otto
Volgende

Mimi's keek op de week - 8 augustus 2019

Vorige

Dente is gelukkig bij Dierenthuis

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.