Prins Otto vertelt verder – 12 september 2019

Jaah, daar ben ik weer met nieuws. Misschien iets sneller dan jullie verwachten. Nee,
er is niets ernstig aan de hand, ook geen sensationele dingen. Maar omdat we zaterdag bezoek krijgen en nieuws soms sneller naar buiten komt dan verwacht. We moeten toch up to date blijven.

Maar éérst die ene video van mij, mijn eerste stapjes bij Dierenthuis op film denk ik zo. Ja, een filmpje van nu komt ook een keer, maar niet vandaag. Vandaag één uit de oude doos. En natuurlijk voor jullie een heleboel foto’s van deze week.
In de nazomer van 2015 werd ik bij Dierenthuis op handen gedragen. Nog steeds hoor, maar nu anders. Het was van alle kanten liefde op het eerste gezicht. Het was allemaal erg zoetsappig. Maar, dat duurde niet lang, ze hadden plannen. Ik moest en zou een echte hond worden die zich zelfstandig zou kunnen redden. En wat heb ik hard gewerkt, samen geknokt om zover te komen. Het was vallen en opstaan en weer doorgaan, dag in dag uit.
Mijn eerste stapjes op film gingen viraal. Klik hier voor de video.
Daarna kwam de speciale rolstoel. Na heel hard werken ben ik zelfstandig, rolstoelvrij, een echte hond geworden. Goed hè.

Over tot de orde van de dag. September 2019:
Onze tweebeners, de hondjes Missi en Henkie die geopereerd zijn, gaan goed. Henkie mag nu, na 3 weken rust, uit de bench. Hij is genezen verklaard. Jolanda heeft al gewandeld met hem, het ging super goed. Tof hè. Zo fijn zoals hij nu als een speer zonder en met rolstoel vooruit kan. Henkie heeft nu, na de operatie, een goede houding. Ik bedoel de wervelkolom staat mooi recht. Omdat Henkie altijd op één bil vooruit schoof, kreeg hij een verkeerde scheve houding die zijn wervels en zijn bil schade deed. Nu is alles bijna opgelost.
Beide hondjes moeten nu ook broekpakjes hebben, één voor in de was, één voor in de kast en één om te dragen. De broekpakjes beschermen de huid als ze buiten gaan racen. Henkie mag het broekpakje van Gastor tijdelijk lenen.
Binnenkort komt onze Nelli langs, zij gaat ons helpen. Zij maakt de pakjes.
Pippy, heeft ook een mooi pakje, dat heeft de Engelse Ann Burch voor haar geregeld. Ook Ann heeft beloofd te helpen. Als Pippy moet poseren met het broekpak is ze pissig op de camera. Ze heeft geen zin om model te staan, ze is waarschijnlijk onzeker over haar outfit.

Missi moet nog even benchrust houden totdat het naaiwerk echt goed gesloten is. Dat is ook met naald en draad gedaan, maar dan anders. Truus heeft vandaag voor het eerst na lange tijd een ommetje met Missi gemaakt. Missi moet in de toekomst meer bewegen, ze is volslank, net als Mimi. Op zich niet erg, maar als je minder valide bent is elk onsje teveel, een last. Als Missi helemaal hersteld is, kan zij lekker rondhoppen op haar gatje.
Anneke maakt filmpjes van ons voor de adoptanten, zo is iedereen weer op de hoogte en tevree.

In mijn kamer zijn we met vier hondjes minder. Die van de wandelwagen zijn verhuisd. Pff, ze zouden niet veilig zijn in onze kamer. Tja, als ik, prins Otto, aan de wandel ga, loop ik niet altijd in een rechte lijn. Soms ga ik zelfs een versnelling harder dan ik zelf wil, even op de rem staan lukt dan niet. Zo’n kleintje voor mijn voeten kan ik niet altijd ontwijken. Gamil idem dito, die loopt net zo maf als ik. Ook hij loopt de kleintjes weleens omver. Aida, het oudste en kleinste meissie, liep van de week rondjes alsof ze dement was geworden. Ze was helemaal uit haar doen. De verzorgers denken dat één van onze lompe jongens tegen haar hoofd is geknald. Alle vier oude ukkies, Aida, Hummer, Tippie en Nala, zijn nu verhuisd naar de waskamer en Aida is na een pijnstiller weer gewoon. De wandelwagen gaat weer in de stalling. Jammer voor die oude wijven, haha.
In de waskamer hebben de kleintjes een eigen tuin, die ze delen met enkele poesjes en heel veel was die buiten te drogen hangt. Julia heeft heerlijke bedjes klaargemaakt en vele schaaltjes met lekkers staan klaar. De vier komen niets tekort. Overdag buurten ze bij de katten.

Buiten ligt overal hout. Steven is een keuken aan het bouwen. Een eigen werkplaats heeft hij niet, wij dieren hebben elke m2 in gebruik genomen. Steven past zich wel aan, hij weet dat er veel dieren in nood zijn en dat elke m2 meter nodig is.

Aan het eind van de gang hebben we kamer 6. Daar wonen nu meer honden samen dan voorheen. Het is een beetje passen en meten, maar het lukt net.
Stagiaire Noa moet daar haar ding doen, dat is heel spannend voor iedereen. DE-KAMER-6-HONDEN zijn echt straatwijs. Een nieuwe hulp zien ze als een leuke uitdaging. Ineens zijn ze alles wat ze geleerd hebben vergeten. Die nieuwe moet effe ingewijd worden. Hemel, wat een tuig, dat is mij allemaal te heftig. Mijn vriendjes zijn niet zo erg als kamer 6, wij zijn iets minder crimineel.
Wij hebben bloemen in de tuin en planten. Kamer 6 niet, die vinden dat truttig.

Aan het hek zien wij de rolstoeltjes hangen van onze buren. Ze gaan elke dag op pad. Alle honden gaan dagelijks het terrein op, ook die uit de verboden-toegang-kamer. Samen met Alice op haar quad gaan ze over het veld. Soms scheurt Alice door de bochten. De honden volgen en ik kijk achter het hek toe en blaf ze weg als ze te dichtbij komen.

Nieuwe huisregel sinds het dramatische ongeluk met de vier Perzische katjes, is met de quad het land inspecteren voordat de honden van kamer 6 losgaan. Steven brengt de paarden terug naar de andere wei, scheurt door de bush bush en opent daarna pas de poort van kamer 6. De honden kunnen dan lekker hun gang gaan.
De quad wordt ook ingezet om het land om te ploegen en te bewerken.

Zo, iedereen weer op de hoogte. We zijn weer bijgebept.
Dag allemaal, tot zaterdag of anders hier op Facebook.

Otto

Volgende

Wassen, wassen en drogen...

Vorige

Foto's bezoekdag - 14 september 2019

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.