Prins Otto vertelt verder – 17 december 2019

Hallo allemaal,

Zo, daar ben ik weer. Het gaat goed hoor, met mijn kamergenootjes ook. Samen maken we elke dag een flinke bende van onze kamer. Iedere dag maken ze onze bedden op, de dekens en spreien lekker strak om de matras getrokken en alles netjes ingestopt. Zodra de verzorgers verdwenen zijn woelen we alles om en gooien we de dekens op de grond. Eenmaal het schone beddengoed op de grond kan je er twee dingen mee doen, erop gaan liggen of er overheen plassen. De beddenpoten zijn ook erg comfortabel om tegenaan te plassen, als de één voor is gegaan durft de rest wel te volgen. Natuurlijk kunnen we dag en nacht naar buiten, ons luik staat altijd open, maar die nattigheid en zo vroeg donker maakt een toiletbeurt buiten toch wel ongemakkelijk. We gaan, weer of geen weer, dagelijks wandelen bij de vijver. Dan doen we alles even netjes buiten de poort. Jaaha wat een schoffies zijn wij.

Nu ben ik verder wel goed hoor, maar er is toch iets mis met mij. Sinds vorig jaar heb ik zo af en toe een aanval. De laatste maanden zijn de aanvallen vaker en heftiger. Heel even ben ik dan van de wereld, daarna is alles weer gewoon. Niemand ziet mijn aanval aankomen en soms is er geen mens in onze kamer. Gelukkig roepen de andere hondjes om hulp, ze blaffen neurotisch en stoppen pas als er hulp komt. Gelukkig is er voor ons dag en nacht hulp.

Onze kamer telt ongeveer 25 honden, groot en klein, sommige doof of blind, alles loopt door elkaar heen. Natuurlijk vinden ze mij raar doen als ik een aanval heb, ze raken een beetje in paniek om mijn doen en laten op dat moment. Zelf krijg ik het allemaal niet mee, ik ben er even niet. Kijk normaal ben ik een stoere wiebelende bink, sta aan het hek iedereen weg te blaffen die langs loopt.

Veel honden in mijn kamer zijn stokoud en een beetje sullig, zij slapen veel. Nu hebben we pas heel veel lekkers gehad, pensstaafjes en andere kluifjes, een groot feest. Er zijn hondjes zonder tanden die ook mee willen doen, zij kunnen niet zo snel alles verwerken en dan komen die grote oude sullen van hun bed die alles wel even af zullen pakken. Tjaa wie niet sterk is moet slim zijn. De meeste kleintjes duiken onder de kast of onder de bedden met hun snoepgoed, maar niet iedereen is zo slim. Tis soms een beetje 2 vechten om een been de derde gaat er mee heen. Gelukkig strooien ze hier genoeg en ze hebben ook speciaal snoepgoed voor de tandelozen. Niemand wordt vergeten, maar het is wel een spannend gebeuren in onze kamer.

Het uitgaan is ook een grote sensatie. Liefst blaffen we de hele tent af, maar helaas dat mag niet. We gaan pas aan de wandel als we rustig zijn. Voordat we rustig zijn duurt soms wel een minuutje of langer. We hebben namelijk enkele relschoppers, een Teckel, een Jack Russell en soms ook de boerenfox Rakker van 17 jaar, die de boel ophouden. Dat is soms best wel irritant. Ze willen ook nog wel eens matten, het tuig. En dan nog die bezoekdagen, tjeeh, dat is elke keer weer spannend, wel 30 vreemden in onze kamer die ons willen betasten. Onze kamer doet het best wel goed.

Aan het eind van de gang wonen nog veel meer honden, een kamer met TBS-gevalletjes en een kamer met oude honden. De oude honden hebben kinderbedden, hartstikke leuke bedden in het rood met spiralen en op de matras gekleurde dekens. Nu is er tijdens de rondleiding al 2x een bezoeker door een van de bedden heen gezakt. Echt het zijn nieuwe bedden, niet normaal toch! Mijn bed is heel stevig, die zakt niet door, onze bedden zijn van hout.

Die oudjes hadden vorige week een egel gevonden in een van de schuurtjes op hun terrein. De egel hebben ze pijn gedaan, dat is niet aardig van die sukkels. Maar het egeltje is nu veilig en herstellende, Jennifer heeft het diertje ondergebracht bij een egelopvang. Jaah er loopt hier van alles rond.

In kamer vijf hebben ze familie muis ontdekt, die muisjes komen binnen overwinteren. Katten zat hier, alleen niet in kamertje vijf, daar staat namelijk ons voer.
Maar afijn, ik heb dus een spannend en druk leven met zo’n 25 broeders en zusters moeten wij onze kamer runnen de komende wintermaanden, buiten slapen is er niet bij.

Vrijdag ben ik in de kliniek geweest, ze hebben een bloedje getrokken. Mijn bloed was prinselijk oké. Volgens Lanny, onze dierenarts, hoef ik nog geen pillen te slikken voor mijn epilepsie. Dat is goed nieuws, pillen eten is gezien mijn conditie natuurlijk ook niet alles.

Omdat het buiten zo modderig en glibberig is hebben ze een vrachtwagen laten komen die grote en kleine steentjes heeft gebracht. Overal worden de steentjes ingezet om mooie paadjes te maken zodat we met schone voetjes weer thuis komen na de wandeling. Sommige honden hebben enorme modderpoten. Ikzelf ga regelmatig tijdens een sprintje in de klei onderuit, het is echt spekglad. Helemaal zwart als een zwerver i.p.v. een prins kom ik dan thuis. Een vorstelijke behandeling zit er niet in, ik moet mij zelf maar reinigen.

Op de binnenplaats rijdt Steven op en neer, hij is daar iets aan het maken van al die steentjes die gebracht zijn. Ze zeggen dat de binnenplaats wel 20 cm gezakt is. Almere zakt, de grond klinkt in. Het wordt vast mooi, een project voor Steven waar hij deze hele winter zoet mee is. Voor ons leuk om te zien, want het is een drukke bedoening op de binnenplaats.

Mijn buurhondjes Henkie en Missie, van wie enkele maanden geleden beide achterpoten geamputeerd zijn, doen het fantastisch. Ze wandelen elke dag vrolijk mee en kunnen zich ook zonder rolstoel veel beter voortbewegen.

Zo, voor nu weer genoeg.
Pootje van mij,
Otto

Volgende

Foto's bezoekdag - 7 december 2019

Vorige

Foto's bezoekdag - 21 december 2019

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.