Prins Otto vertelt (31 juli 2019)

Hallo allemaal,
Daar ben ik weer. Voor de mensen die mij nog niet kennen en voor de mensen die het graag lezen gaan we terug naar april 2015. Vijf maanden oud ben ik in de stad Alexandrië in Egypte. Ik ben een Baladi hondje – een hondje van lage afkomst. Mensen zijn niet altijd lief – ze hebben mij gif gegeven. Omdat ik toch blijf leven, slaan ze met een stuk hout hard op mijn hoofd. Een man ziet mij hulpeloos
op de grond liggen. Hij neemt mij mee naar de opvang ESMA in Caïro waar ik met spoed bijna levenloos aan een infuus gelegd wordt.
Wonder boven wonder kom ik weer tot leven, ik heb het gered. Voor altijd beschadigd, dat wel.
Op handen word ik gedragen, ze zijn erg lief voor mij. Omdat ik zwaar mishandeld ben, omdat ik zo een bijzonder hondje ben, krijg ik in Egypte nationaal aandacht op de televisie. Van een Baladi hondje naar Little Prins Otto, dat is knap hè.
Ze zijn in Egypte erg trots op mij, maar ze hebben wel een
probleem: Hoe moet het nu verder? Wie wil de zorg dragen voor een hondje dat niet eens zelfstandig kan staan, laat staan lopen? Een leven slijten in een bench met temperaturen in de zomer van 45 graden en te weinig hulp om mij te geven wat ik nodig heb, is geen leven. Dan zal ik
lichamelijk en geestelijk achteruit gaan en sterven.
Op 29 juni 2015, 11.25 uur komt bij Dierenthuis in de inbox een noodkreet binnen, een aanvraag, Little Prins Otto voor opname.
Speciaal voor vandaag heb ik een mooie foto, gemaakt door Saskia, er extra bij gedaan. Zo kunnen jullie zien hoe ik nu ben. We gaan nog leuke filmpjes maken en over de andere hondjes vertellen, het komt allemaal goed.

Liefs,
Otto

Volgende

Mimi's keek op de week (29-07-2019)

Vorige

Casper het Spookje

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.