Saskia

Jaren terug las ik ergens over een grote dierenopvang, met honderden katten en, toen nog, ongeveer 60 honden. Allemaal in vrijheid levend met elkaar. Tja, als dierenliefhebster en fotografe moest ik daar natuurlijk naartoe.
Ik meldde mij aan voor een bezoekmiddag. Aangezien Dierenthuis toen nog in Aarle-Rixtel zat was dat voor mij een behoorlijk stuk rijden. Een uur en drie kwartier heen en ook weer terug voor 2 uurtjes bezoek… dat moest anders. Daarom belde ik op met de vraag of ik eerder kon komen en dan gelijk mee kon helpen. Zoveel dieren, ongetwijfeld genoeg te doen. En een goed excuus om langer tussen alle dieren te zijn… 😉
“Kom dan maar om 10 uur”, zei Alice. Zo gezegd, zo gedaan. Mijn eerste bezoek aan Dierenthuis was dus gelijk mijn eerste dag als vrijwilligster.
Nog nooit had ik zoveel dieren bij elkaar gezien. Werkelijk elk plekje was wel in gebruik door de dieren. En wat een modellen! Ik kon mijn fotografenhart helemaal ophalen.

Nog steeds maak ik foto’s, zowel voor de social media als voor de kattenadopties. Ook maken Cora en ik al jaren samen de kerstkaarten, kalenders en agenda’s. Ik lever de foto’s en hier en daar een idee, Cora voegt dat allemaal samen in creatieve ontwerpen.

Het maken van foto’s bij Dierenthuis is trouwens wel eens een uitdaging. Veel dieren vinden het erg gezellig als een mens door de knieën gaat of op haar buik op de grond ligt. Honden leunen gezellig tegen me aan en mijn camera en ik worden grondig afgelikt. Katten geven kopjes tegen mij en mijn lens en verwachten toch echt wel wat aaitjes daarvoor terug.
Foto’s maak ik tussen vele staarten en snorharen door. Tenminste… als mijn beoogde model mij al niet heel enthousiast is komen begroeten of, onder luid gespin, zich op mijn schoot heeft genesteld.
Op de foto? Dat komt later wel eens…
Een goede foto schieten vraagt dus soms enige lenigheid en creativiteit. Foto’s maken met een kat in mijn armen of op mijn schouders is ook niet ongebruikelijk.
Door de jaren heen zijn er een aantal dieren geweest die zich speciaal over dit fotomens ontfermd hebben. Ieder mens heeft immers wat extra supervisie nodig. Dat dat ook wat extra aaitjes en knuffels oplevert is geheel terzijde. Mia en Moussie hebben mij door de jaren heen heel wat inspiratie ingefluisterd. Met beiden had ik een zeer speciale band en ze waren altijd in mijn buurt te vinden. Op papier had ik hen geadopteerd, maar eigenlijk was het precies omgekeerd.
Beide dames zijn er helaas niet meer, maar hebben hun taken overgedragen aan Saartje en Panda.

Alle dieren bij Dierenthuis hebben een plekje in mijn hart. De bijdehandjes, haantjes-de-voorste, maar zeker ook de schuwe dieren.
Door de jaren heen heb ik al menig angstig dier uit zijn schulp zien kruipen. Ze krijgen weer vertrouwen in de mens en je ziet ze weer genieten. Elke keer weer een klein wonder.
Zo mooi dat we dat met zijn allen kunnen bereiken.
Na alles wat de dieren hebben meegemaakt, werken we met z’n allen er hard aan om ze het beste te geven wat we kunnen.
Ik ben blij daaraan mee te mogen werken en hoop dat nog lang te blijven doen.

Volgende

Sytske

Vorige

Sasja

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.